Alleen zijn? Ja graag!

Ik zit net 5 minuten in de bus als ik een appje krijg. ‘Ben op weg naar de stad,’ antwoord ik op de vraag wat ik ga doen. ‘Ga een dagje weg.’ ‘Alleen?’ is het verbaasde antwoord. ‘Zal ik de volgende keer meegaan?’

Ik had me al dagen verheugd op dit uitje. Alleen naar een van mijn favoriete steden om in alle rust wat rond te kijken en als kers op de taart in een gezellig café wat schrijfmeters maken met wat lekkers voor mijn neus. Gelukkiger kon je me bijna niet maken.

Heerlijk in mijn eentje

Eigenlijk ben ik graag alleen. Ik ben het sinds ik moeder ben bijna nooit, maar soms snak ik ernaar. Al als klein kind trok ik me regelmatig terug op mijn kamer om boeken te lezen of in alle rust te spelen. Als er vriendinnetjes kwamen spelen zwaaide ik ze na een paar uur enthousiast uit: ‘Doei! Het was gezellig!’ Stiekem was ik dan blij om mijn kamer en mijn spullen weer voor mezelf te hebben.

Ruimtes vol met (vreemde) mensen, feestjes, bijeenkomsten en sociale activiteiten met veel contacten? Ik vind het oprecht leuk, maar voel me achteraf vaak een uitgewrongen dweil. Het kost me soms best veel energie om gesprekken te volgen, prikkels te verwerken en ‘gezellig te doen.’ Vaak loop ik na zo’n gebeurtenis met tuitende oren en een opkomende hoofdpijn mijn eigen huis weer in, blij met mijn vertrouwde omgeving. Als het even kan maak ik wekelijks een afweging welke sociale contacten ik aanga of afzeg. Soms zit ik na hele drukke dagen op mijn werk – een kantoortuin vol met bellende mensen – al aan mijn taks. Not done? Misschien. Maar als ik niet op mijn grenzen let, wie dan wel?

Bla bla bla

Mijn dochter lijkt uit ander hout gesneden, ook al merk ik dat ze na drukke dagen op de opvang of na een uitje zich bewust terugtrekt in haar Tipi. Dan nestelt ze zich met een boekje of een iPad op haar kussens en kan ze zo een half uur tot een uur onbereikbaar zijn.

Over het algemeen is zij juist erg gefocust op buitenshuis vermaak en het gezelschap van andere mensen en die kletst ze dan de oren van hun hoofd, terwijl ik de voorkeur geef aan luisteren en observeren. Op sommige momenten zou ik graag willen dat ze even niet praatte. Doen wie het langst stil kan zijn hebben we al geprobeerd: ik win, al is het maar om het feit dat ze na 3 seconden vraagt: ‘Is dit al lang mama?’

Sociaal wenselijk gedrag

In een maatschappij waarin we altijd bereikbaar zijn en praktisch vastgegroeid zijn aan onze mobiele telefoons, lijkt bepaald sociaal gedrag wenselijk. De agenda’s moeten tot maanden vooruit volgepland staan, er moet gesport en geborreld en gewinkeld worden. ‘Druk druk druk!’ roepen we massaal en we posten op social media waarmee we dan zo druk zijn. Ik ben druk met het doen van leuke sociale dingen dus ik besta, lijkt het credo voor sommige mensen te zijn.

Ondanks dat er steeds meer aandacht komt voor mindfulness, social detoxen en tijd voor jezelf, lijkt extravert gedrag nog steeds het meest sociaal wenselijke gedrag te zijn. En dat bij voorkeur in combinatie met een grote vrienden-en kennissenkring om dit gedrag mee te delen. Jammer vind ik dat, want er zijn zat mensen die hier niet altijd behoefte aan hebben.

Ik bracht dus een heerlijk rustig dagje met mezelf door en dacht: ‘Ze doen maar lekker. Mijn voorkeur heeft niets met sociaal of asociaal, introvert of extravert gedrag te maken. Mijn voorkeur hoort en past bij mij.’

Dan pleit ik zelf wel voor struinen door bossen en opwarmen in knusse koffietentjes, voor boeken lezen of series kijken met de kaarsjes aan, voor het opruimen van overvolle kledingkasten en voor het bezoeken van plekken waar je nog nooit eerder bent geweest. In je eentje, uiteraard.

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) is familiemens, multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 3 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

2 Comments

  1. Ik vind het ook vaak heerlijk om even alleen te zijn. Ik baalde ook best wel toen ik vanmiddag gebeld werd om de jongste al na een half uur op te halen. Daar ging mijn metime

  2. Dat is naar inderdaad, dat “druk” en sociaal bezig zijn sociaal wenselijk is, de norm. Hoorde van de week iemand op de radio bij een suf spelletje. De vraag was, wat ga je van het weekend doen. “Gewoon, lekker chillen met vrienden”. Braak, wat een stom antwoord. Ik ga “gewoon” boodschappen doen, schoonmaken en uitslapen, de kinderen naar zwemles brengen en naar tennisles. En soms staat er inderdaad ook nog iets sociaals voor mama op het programma. Leuk, dat wel. Maar gelukkig niet elke dag! Ik droom nog wel eens van een hele lange dag alleen thuis, op de bank, met een boek. Maar dat zit er geloof ik niet in als je mama bent… (En kantoortuinen zijn martelpraktijken)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *