Bloggen: voor wie doe ik het eigenlijk?

Blogmoe? Een blogpauze? Joost mag het weten. Mijn brein draait overuren over wat ik wil met deze blog. Dit artikel stond al 2 maanden onafgemaakt in mijn concepten en ik schreef het af om de stilte op mijn blog te doorbreken.

Bloggen én ervoor zorgen dat genoeg mensen je met bloed, zweet en tranen getypte artikelen lezen: ik vind dat al sinds het starten van deze blog een hele opgave.

Eerst deed ik maar wat. Die fase was best relaxed. Ik had geen flauw benul wat mijn statistieken waren, en ik blogde toen heel onbevangen. Vervolgens bleken er op Facebook honderden groepjes voor bloggers te zijn waar ik me bij aan sloot. In die groepjes leerde ik over de Do’s en Dont’s en de ongeschreven regels van bloggen. Er ging een wereld voor me open en daarna ging mijn bereik gestaag omhoog.

Acht maanden geleden had ik genoeg van mijn eigen social media verslaving en het gevoel dat ik continu maar alles moest delen, verdween van Facebook en zag mijn bereik weer teruglopen.

Uit het oog, uit het hart?

‘Blog jij nog wel eens?’ werd mij een tijd geleden door een bekende gevraagd. ‘Ja, hoezo?’ vroeg ik verbaasd. Bleek dat ze geen updates meer voorbij zag komen op Facebook. Dat klopt, en daar had ik volgers over ingelicht, dacht ik. En dan nog: was ze om die reden dan helemaal gestopt met lezen?

Die opmerking zat me een tijdje dwars. Mijn blog kan je namelijk al jaren via allerlei omwegen volgen. Ten eerste door gewoon naar de site te gaan, ten tweede door je per mail in te schrijven voor updates en ten derde via Instagram, Twitter of Bloglovin’. De keuze is reuze.

Dat was misschien een beetje een onrealistische gedachte van mij. Als je niets hebt met lezen of social media in het algemeen, dan ga je al geen blog volgen. Volgens mij is uit onderzoek ook gebleken dat mensen op social media vooral voor gemak gaan. Het gedachteloos klikken op een Facebook-link is dan fijner dan helemaal naar een website te moeten surfen.

Klinkt allemaal heel logisch, maar toch bleef het aan me knagen. Waarom vatte ik het allemaal zo persoonlijk op, sinds wanneer draaide bloggen bij mij opeens om scoren en gelezen worden en voor wie deed ik het eigenlijk, dat bloggen? Die laatste vraag zorgde ervoor dat ik ter plekke een blogpauze besloot in te lassen. Want als ik het al niet deed voor mezelf, waarom zou ik dan op dezelfde voet doorgaan?

Hoe nu verder?

Ooit startte ik deze blog met de wens om veel van mijn leven te delen en schrijfmeters te maken. Het leek me ook mooi om een digitaal naslagwerk voor mijn dochter te maken. Hoe langer ik blogde, hoe meer bezoekers ik kreeg. Bedrijven wilden samenwerken en ik werd uitgenodigd voor events. Een groot compliment, maar ik werd er niet happy van.

Ik wilde eigenlijk alleen maar schrijven over wat mij persoonlijk bezig hield. Toch voelde ik een soort druk om er maar aan mee te doen, want anders…tja, anders wát?

Nu ik een blogpauze hou, merk ik dat ik de feeling met het blogwereldje een beetje aan het kwijtraken ben. Dat komt denk ik ook omdat bijna niemand in mijn directe omgeving (als in: die ik regelmatig zie en spreek) ook blogt.

Er is niemand om echt mee te sparren, om tips en tricks mee uit te wisselen of om feedback van te ontvangen. Daardoor- en door de waan van de dag- ben ik tegenwoordig automatisch minder met de blog bezig. Ik merk dat ik inmiddels ook veel minder op social media zit dan normaal, en ik moet zeggen dat dit me mentaal veel rust geeft. De druk is van de ketel, maar het voelt toch soms alsof ik voor niets zoveel tijd en moeite in een hobby heb gestoken.

Ik deel, dus ik besta?

Ik merk nu pas hoeveel energie het kost om alles maar te ‘moeten’ delen. Om dag in, dag uit met social media kanalen, promotie en het perfecte Instagramplaatje bezig te zijn. Bovenal heb ik geen zin meer om een toeschouwer te zijn van mijn eigen leven, om het constant te aanschouwen door de camera van mijn telefoon en overal foto’s en filmpjes van te maken zonder ‘in het moment te zijn.’

Ik wil weer écht aanwezig zijn. Fijne gesprekken voeren, boeken lezen, schrijven, bankhangen, boswandelingen met mijn kleuter maken. Ik wil deelnemen aan mijn eigen leven inplaats van aan de zijlijn staan, zien wat er is zonder de lens van mijn telefoon.

Bloggen was voor mij de laatste tijd niet ontspannend meer, maar vaak een ‘moetje’ en soms ook vluchtgedrag. Het was bijvoorbeeld makkelijk om te zeggen dat ik echt eerst een artikel voor de blog moest schrijven voordat ik bezig kon met mijn schrijfwerk (en dat vervolgens maar liet zitten, want geen tijd meer over.)

Nu ben ik mijn lezers geen verantwoording schuldig. Mijn blog, dus ik beslis. Maar ik vond het wel toepasselijk om deze gedachten te delen. Een hobby moet immers leuk blijven, want waarom is het anders een hobby?

Nee, ik stop niet met deze blog, maar ik ga de komende periode gebruiken om mijn vrije tijd anders in te delen. We zijn bezig met het ontspullen en herinrichten van ons huis, ik wil mijn boek-ideeën uitwerken, er wordt nog steeds hard gewerkt en er staat binnenkort een leuk tripje op het programma.

Of ik dat allemaal ga delen op social media of ga verwerken in een artikel op de blog? Dat weet ik nog niet, en dat is voor mij het enige juiste antwoord op dit moment. Bloggen: voor wie doe ik het eigenlijk? Voor mezelf, dus. Daar wil ik weer op uit komen.

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

5 Comments

  1. Ik begrijp je helemaal! Ik had ook een persoonlijke blog waar ik mee ben gestopt. Wilde mijn persoonlijke leven niet meer online delen en dat van mijn kinderen al helemaal niet meer. Nu een nieuw iets beginnen met een vriendin omdat ik het leuk vind om online wat te prutsen aan een site en te schrijven, maar totaal ander gevoel erbij als toen. Persoonlijk vind ik het ook heerlijk om uit het hele blogwereldje te zijn!

  2. Ik snap helemaal wat je bedoelt. Bij mij het ook op en af. Nu heb ik weer een nieuwe blog en weer vol energie en soms heb ik – net als jij – er ook helemaal geen zin meer in. Wat mij nu wel helpt is dat ik mijn tijd meer doseer. Zo heb één avond in de week om te schrijven (als een dolle) en één avond waarin ik de artikelen opmaak en social media inplan en verder probeer ik drie keer per dag social media te ‘doen’ (retweets etc.), zowel voor werk als blog (dat kost twee minuten). Maar goed, ik heb 27 volgers op Facebook (na twee weken), dus ik weet nog niet of mijn methode werkt haha. Oh en ik laat Instagram links liggen, want ik las dat daar hele groepen zijn die bij elkaar reageren enzo, dat gaat me echt te ver. Ik richt me sowieso meer op Google dan op social media, want dat is prettiger op langere termijn.

    Maar veel plezier met genieten van je andere werkzaamheden en je tripje! Je kunt ook gewoon een dagboek bijhouden voor je dochter voor later ofzo 🙂

    • Dank voor je uitgebreide reactie! Ik ben nog aan het nadenken over hoe ik dingen kan bewaren voor mijn dochter, mocht de zin niet meer terugkomen. Misschien laat ik wel wat artikelen op papier publiceren of zo. Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen. 😉

      Wat betreft je opmerking over Instagram: dat klopt en het wordt steeds erger. Heeft helaas vaak niets met kwaliteit te maken. Jammer want ik vond het altijd zo leuk!

Geef een reactie