Dag lief middagdutje, ik zal je missen!

Het zat er aan te komen, maar na langer dan een maand geprobeerd te hebben om Elise naar bed te krijgen in de middag is het moment daar: het middagslaapje is niet meer. Althans, dat denk ik. Niets is namelijk zo veranderlijk als een peuter.

Pas nu realiseer ik me hoe onmisbaar zo’n middagdutje eigenlijk is voor ouders.

 

Ik deed altijd 1001 dingen tijdens dat middagdutje. Het leek af en toe wel alsof ik in die tijd een marathon en hindernisbaan in één aflegde, en dat was eigenlijk ook zo. Zigzaggend tussen de gewraakte Duplo-blokjes en daarna bokkensprongen makend over de loopkar, de loopauto, houten eetgerei en de hobbel- Vespa probeerde ik in die schaarse tijd het huis aan kant te krijgen, dingen te regelen en te bloggen. Meep meep, kijk die moeder eens gaan!

Een enkele keer maakte ik de fout om ‘even’ een aflevering van een serie op Netflix te kijken en een uur of anderhalf later wakker te worden met een kwijlspoor naast mij op de bank. Aan het katerige gevoel dat ik de rest van de dag had kon ik merken dat een diepe middagslaap voor mij tijdens het middagdutje van mijn dochter niet heel verstandig was.

Die tijd is nu waarschijnlijk voorbij.

 

Ik hoor van veel moeders dat dit een fase is en dat hun kind later wel weer tussen de middag wilde slapen, maar vooralsnog is dat punt hier niet in zicht. Elise was als dreumes al hyperactief en nu ze twee is lijkt het net alsof ze niets meer wil missen van wat er overdag allemaal gebeurt.

Zelfs op de opvang verzint ze tal van excuses om niet meer te hoeven slapen ’s middags. De leidster heeft haar verschillende keren uit bed geplukt omdat ze zei dat ze pijn aan haar hoofd had, vervolgens pijn aan haar hand, daarna aan haar voet. Toen ze vervolgens zei dat ze gepoept had terwijl dit niet zo was werd de leidster achterdochtig. Toch slaapt ze daar af en toe nog wel, dus misschien heeft ze het nog wel nodig.

Is ze dan niet moe?!

 

Oh jawel hoor. Ik zie af en toe aan haar rode wangen en wazige blik dat ze echt wel moe is. Daarom vermoed ik ook dat we ons misschien toch in een overgangsfase bevinden. Een enkele keer viel ze rond etenstijd als een blok in slaap op de bank, om vervolgens in de avonduren echt niet meer te willen slapen. Haar hele slaappatroon lijkt momenteel wat ontregeld en dat van ons dus ook.Het is echt even kijken wat per dag het beste werkt, zeker met het lastige inslapen van de laatste tijd.

Omdat ik vind dat ze haar rust moment wel moet hebben, zet ik haar nu op parttime dagen of in het weekend na de lunch met een dekentje en boekje op de bank. Of in het uiterste geval met de iPad. Zij vindt dat heerlijk, en ik zit daar dan stiekem naast haar te bloggen op mijn telefoon omdat ik daar in de avonden tegenwoordig ook helemaal niet meer aan toe kom.

Misschien is het dus inderdaad een fase. Ach, en weet je wat het is met fases? Dat ze altijd weer voorbij gaan. Dus ik geniet er nog maar even van dat het feit ze altijd in mijn buurt wil zijn. Je weet maar nooit wanneer die fase weer voorbij is.

Mis niks en volg Dochterlief ook op Facebook, Twitter en Instagram

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

1 Comment

  1. Anna sliep ook al heel vroeg niet meer, maar was wel moe, dus toen heb ik het tv-uurtje ingelast. Had zij even een uurtje rust en kan ik even mijn mail checken, eventueel nog wat werken. Nu ze naar school is, zetten we haar na het middageten nog wel eens voor de tv, maar nu is ze vaak te druk met lego’en en tekenen tussen de middag, dus de tv staat hier sowieso nog weinig aan 😉

Geef een reactie