Dag lieve vriendjes van het kinderdagverblijf

Dit was ‘m dan, de dag waar ik weken tegenop zag omdat hij me confronteerde met een onomkeerbaar feit: mijn baby wordt bijna 4. En als je 4 bent, hoef je niet meer naar het kinderdagverblijf. Vandaag deden we de deur voor de laatste keer dicht.

Ze voelde zich meteen thuis

Ik weet het nog zo goed: die eerste wenmiddag waar mijn man en ik als twee kippen zonder kop aan een geforceerde lunch zaten in de stad. Samen hadden we haar weggebracht en ik dacht dat ik de middag niet zou overleven.

Tien minuten voor de afgesproken tijd renden we het kinderdagverblijf in en troffen een vredig slapend baby’tje in het wiegje bij het raam. Dit zou tekenend zijn voor de rest van Elise’s tijd bij het kinderdagverblijf: het instant thuisgevoel wat ze ervaarde. Ze zat op haar plek in dat markante huis met grote tuin.

…en werd de kleine ontdekker die ze altijd al was

De afgelopen jaren tijgerde en kroop ze er naar alle hoeken die ze kon bereiken, en speelde er met alles wat ze te pakken kon krijgen. Met dat kleine pamperkontje zette ze er haar eerste twijfelachtige stapjes, hand in hand met een vriendje of vriendinnetje. Daarna was het hek van de dam. Haar wereld werd steeds groter. Het kleine baby’tje werd een klein meisje.

Ze leerde er delen, ruzie maken, spelen. Alle dingen die ik als moeder eerst wat eng vond, deed ze op het kinderdagverblijf gewoon. Ze dook er in het zand en de bladeren en vond het geweldig. Zo klein als ze was speelde ze er buiten met modder, sneeuw, besjes, steentjes en takken. Al snel bleek dat ze gek was op de natuur en alles wat ermee te maken had.

Terwijl haar vader en ik de hele dag binnen kantoormuren bivakkeerden voelde zij in die grote tuin van de opvang de sensatie van zonlicht, wind en regendruppels op haar huid. Pas als het écht niet anders kon gingen ze er binnen spelen. Ze sprong er in modderplassen en klom er op boomstronken. Elke dag nam ik een vies – de modder zat vaak tot in haar haren- maar vrolijk kind mee naar huis en lachte ik om de verbaasde en soms afkeurende blikken op straat. Ik draaide meer wassen dan ooit, maar wat maakte het uit? Ik zag aan alles dat het goed voor haar was.

Ze loopt nu verder…met ferme stappen

Ik ken maar weinig kinderdagverblijven waar kinderen ongegeneerd kind mogen zijn. Waar ze lekker gek mogen doen, waar ze vies mogen worden, waar ze de ruimte wordt gegeven om echt zichzelf te zijn. Waar ze leren over de seizoenen en de natuur, waar ze soep maken en brood bakken en dit samen opeten. Waar ze urenlang buiten, van top tot teen ingepakt, kastanjes en eikels zoeken en kikkerdril verzamelen.

Hoe vaak heb ik wel niet gezegd dat ik dit ook wel had willen ervaren als kind? Dit is waar het naar mijn mening om draait: de wereld ontdekken in al haar puurheid, jezelf kunnen zijn, vriendjes maken en de buitenwereld als één grote speeltuin zien. Want ze moet straks zoveel. Nog even en dan is ze die onbevangenheid misschien wel kwijt. Er is nog genoeg tijd voor uiterlijk vertoon en perfecte selfies. Voor studiepunten en arbeidsovereenkomsten.

Het ontroerde me vandaag toen de leidster zei dat ze zo stevig in haar schoenen staat. Hoe ze de jonge kindjes gerust stelde en op sleeptouw nam als een grote zus. Dat ze dat wel zouden gaan missen, want het ging haar zo natuurlijk af. Ik zie het ook, die ferme stappen. Met een rechte rug en een lach op haar gezicht gaat ze het volgende avontuur tegemoet. Dat kleine, tengere meisje durft zich te uiten, bijt van zich af als dat nodig is, en zit lekker in haar vel. Ze is er klaar voor. Wij nu ook.

Lieve leidsters, gelukkig gaat ze naar dezelfde BSO als waar de kinderopvang onder valt. Hopelijk kan ze daar nog jaren groeien- zowel lichamelijk als mentaal. En omdat ik het net niet zo uitvoerig kon zeggen – want zwaar sentimenteel aangelegd- zeg ik het nu maar: dank jullie wel, voor het verzorgen, troosten en liefhebben van mijn kind. Het was een mooie tijd. We gaan jullie missen!

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) is familiemens, wannabe multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

2 Comments

  1. Wat fijn! En ik snap hoe je je voelt… heb me rot geschaamd, maar er kwam wel een traantje bij te pas, bij dat afscheid (van mij als mama, kind boeide het allemaal niet zo…)

  2. Aaaaah super leuk om te lezen!! Heel jammer dat ik alleen de eerste 2 jaar van Elise heb mogen meemaken! Maar wat een lekker wijffie is het toch! Succes lieve Elise op school!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *