De eerste en de beste

Over mijn ervaringen als moeder van één kind heb ik al vaker geschreven. Mijn dochter blijft door meerdere omstandigheden ons eerste en enige kind. Dat is geen issue voor ons: wij zijn zo blij met haar en ik kan ook voor mijn man spreken als ik zeg dat Elise ons leven op een bijzondere manier verrijkt heeft.

Toch belandde ik laatst op Twitter in een kleine discussie. Collega-blogger Geertje, die ook moeder is van een kind, uitte toen dat ze het raar vindt dat er onder foto’s met meerdere kinderen vaak wordt gereageerd met ‘Wat een rijkdom!’ en onder foto’s van gezinnen met 1 kind bijna nooit. Sommige mensen met meerdere kinderen leken die gedachte niet te begrijpen. Dat was toch immers niet zo? Mochten zij dan nooit meer ‘Wat een rijkdom!’ onder de foto’s van hun grotere gezinnen plaatsen omdat ze dan ouders met een kind konden kwetsen?

Een tevreden enig kind

Dat het lastig was om deze discussie te voeren zonder dat het gevoel de overhand nam, was wel duidelijk. Want dat is het: een gevoelskwestie van beide partijen. Ik dacht bij mezelf: waarom voel ik eigenlijk de behoefte om hierop te reageren? Ik ben toch gelukkig met mijn kind en mijn kleine gezin? Maar ook mij stoort het soms. Die algemene norm. De vanzelfsprekendheid. Simpelweg omdat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is om kinderen te kunnen krijgen.

Zelf ben ik ook opgegroeid als enig kind en dat had met omstandigheden te maken die mijn ouders van tevoren niet hadden kunnen voorzien. Ik was tevreden. Af en toe miste ik wel iemand om mee te sparren of tegenaan te klagen, iemand die mij ten voeten uit kende en die toevallig niet mijn vader of moeder was. Maar was het gemis van broers en zussen voor mij een halszaak? Nee, verre van. Je schikt je als persoon naar het leven dat je krijgt. Ik zie dat nu al sterk bij Elise terug.

Het leven is niet maakbaar

Vroeger, als klein naïef meisje, zag ik een gezin met 2 kinderen voor me. Een jongen en een meisje, zoals het hoort. Een Golden Retriever en een stationwagen op de oprit van ons vrijstaande huis. En ik zou huismoeder worden, want dat zag ik het meest in mijn omgeving. Hoe anders ziet mijn leven er nu uit: we wonen in een rijtjeshuis, als gezin van 3. Een parkeerplek vinden voor mijn auto is hier soms lastiger dan het oplossen van een wiskundige formule. Ik werk veel, en eis daarnaast nog tijd op voor mijn hobby. Dit is hoe mijn leven liep en hoe het gaat. Dit is óns leven.

Een mens heeft altijd keuzes, maar laat dat op het gebied van een gezin stichten nou een hele andere kwestie zijn. Kinderen neem je niet, die krijg je. Ze veranderen je leven ingrijpend en voorgoed. Ze zijn niet vooruit te bestellen in het universum. Het is nog maar afwachten wat het leven voor jou in petto heeft.

Rijkdom heeft niets met hoeveelheden te maken 

Wat ik merk in mijn omgeving, is dat een gezin met 1 kind nog altijd een uitzondering is. Tegenwoordig worden er minder kinderen geboren, maar dan nog lijkt het hebben van 2 kinderen wel de norm te zijn. Elise wordt vaak door anderen aangeduid als onze eerste, alsof zij voor ons de opties nog even openhouden. Reageren wij dan op grappige toon dat ze ‘de eerste en de beste’ is en blijft, dan zien we weleens dat mensen niet weten hoe ze moeten reageren. Wij zitten hier niet mee, maar het voelt af en toe ongemakkelijk.

Ook op veelgehoorde opmerkingen hebben we ons antwoord wel klaar. Dat dit ene kind van ons in een keer heel erg goed gelukt is, bijvoorbeeld. Die opmerking valt trouwens ook niet altijd even goed. Bedoelen wij dan dat de kinderen uit grotere gezinnen niet perfect zijn? Nee, mensen. Het is geen sneer naar grotere gezinnen toe; het is een uiting van tevredenheid en geluk. Hoe kunnen we het anders uitdrukken? Dan zouden we ons enige kind toch alleen maar tekort doen?

Het ervaren van rijkdom is voor iedereen persoonlijk, maar voor mij heeft het juist niets met kwantiteit te maken. Waar ik me schatrijk voel met een kind, mag een ander zich rijk voelen met meerdere kinderen. Mijn kind en mijn gezin zijn niet in waarde uit te drukken. Ik weet zeker dat dit voor alle gezinnen geldt.

Laten we alleen niet voor elkaar bepalen wat dan rijkdom is, en wat meer rekening houden met onze gevoelens hierover.

Ik vind het gek dat zodra een moeder van een enig kind haar gevoel uit over iets dat ze bij gezinnen met meerdere kinderen ziet, ze hier bijna om veroordeeld lijkt te worden. Het mag er zijn, dat gevoel en die vraag die eruit voort komt. Net zoals de opmerking ‘Wat een rijkdom’ onder de foto’s van gezinnen met meerdere kinderen.

Ik heb in ieder geval met mezelf afgesproken dat ik die opmerking vaker actief ga gebruiken voor mijn kleine gezin. 🙂

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) is familiemens, wannabe multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

7 Comments

  1. Ik moet zeggen dat ik met één kind op straat wel heel regelmatig de opmerking krijg: “wat een rijkdom, hè?”. Ik herken wel dat 2 kinderen (met twee jaar ertussen) de norm lijkt te zijn.

  2. Ik vind 1 kind om heel begrijpelijke redenen ook een pijnpunt 😉 Ik denk dat de heftigheid waarmee je ergens op reageert of hoe je iets voelt ook te maken heeft met je eigen pijnpunt. Zelf voel ik het namelijk niet als steek of zo.

  3. Ik denk dat als je niet kan tegen opmerkingen als ‘wat een rijkdom’, dat je dan het feit dat je één kind hebt niet hebt geaccepteerd. Bij Geertje is dat volgens mij ook geen keus die ze zelf konden maken, dus dat snap ik dan wel. Ik kan heel erg genieten van mensen die een groot gezin hebben, vooral van die echte moedertypes, dan kan ik me helemaal voorstellen hoe ‘rijk’ ze zijn, helemaal omdat je van tevoren niet weet hoeveel kinderen je ‘gegeven’ zijn.

    Dat er mensen door gekwetst zijn wil overigens niet zeggen dat je het dan maar niet moet zeggen. Ik vind dat je zoveel mag opscheppen over je kinderen als je wilt, omdat je kinderen daarin belangrijker zijn dan mensen in je omgeving die misschien gekwetst kunnen worden.

  4. En zo is het, wat een rijkdom met een prachtige dochter. En ik weet ook zeker dat mensen zonder kinderen ook een rijkdom leven kunnen hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *