De eerste keer naar de tandarts

de eerste keer naar de tandarts

Naar de tandarts gaan is niet bepaald mijn hobby. Als kind vond ik het al enorm vervelend. Dat eindeloze gewroet in mijn mond, de vieze fluorbehandelingen waar zogenaamd een ‘lekkere’ fruitsmaak aan zat en als klap op de vuurpijl een beugel rond mijn 16e waarvan ik op mijn 35ste het effect al niet meer kan waarnemen. Maar ja, het is een noodzakelijk kwaad, ook voor een peuter van 2,5 jaar. Gisteren ging Elise voor de eerste keer met ons mee naar de tandarts. 

Hoe deed onze peuter het bij de tandarts?

 

Onze tandarts blinkt niet bepaald uit in sociale vaardigheden, maar doet zijn werk verder prima. Ik had Elise de avond van tevoren al een beetje voorbereid en bij het tanden poetsen na het ontbijt uitgelegd dat er straks iemand naar de tanden van papa, mama en haar ging kijken. Het zelf poetsen vind ze gelukkig wel leuk, dus dat werd ook deze ochtend ijverig gedaan.

Ik zelf ging nog even driftig in de weer met tandpasta, ragertjes en mondwater en met plaatsvervangende buikpijn en een hoop onrealistische gedachten ( Oh jee, ik hoop dat ze niet in paniek raakt en heel hard op de vingers van de tandarts bijt, of de hele wachtkamer bij elkaar schreeuwt) gingen we met z’n drieën op pad. Gelukkig maakten het speelhuisje en de boekjes in de wachtkamer al een hoop goed. Elise ging lekker spelen en ik bereide me mentaal voor.

Toen we eenmaal aan de beurt waren mocht mijn man eerst en ging de tandarts heel opzichtig zijn tanden tellen. Dat vond Elise toch wel interessant, want tellen staat sinds kort ook standaard op haar repertoire. Daarna mocht Elise in de grote stoel, maar dat durfde ze niet alleen. Daarom mocht ze bij mij op schoot. Het omhoog en naar achteren gaan van de stoel vond ze wel leuk, maar toen de tandarts wilde kijken hield ze haar mond toch wel even hermetisch gesloten. Pas na wat aandringen van de tandarts en de belofte van de assistente dat ze later een cadeautje mocht uitkiezen deed ze aarzelend haar mond open. Gelukkig liet ze daarna de tandarts uitgebreid in haar mond kijken. Zijn oordeel: haar gebit zag er hartstikke gaaf uit en ze had geen gaatjes.

Afscheid nemen van de speen

 

Ik slaakte in gedachten een diepe zucht van opluchting, want ik was een ijs geleden een artikel tegen gekomen over dat de kinderen van tegenwoordig steeds slechtere tanden hebben en dat dit de schuld is van zoetigheden en laksheid van de ouders. En Elise is nogal een zoetekauw. Pfiew. De enige opmerking die de tandarts had, was dat Elise een kleine overbeet heeft die waarschijnlijk gecreëerd wordt door veelvuldig gebruik van de speen. Daarnaast speelt er ook wel een stukje erfelijkheid mee, want die overbeet heb ik zelf ook.

Zijn advies was om toch af te bouwen met de door haar zo geliefde speen. Nou was ik al bezig dit overdag te limiteren, maar hij raadde aan de speen ’s nachts als ze sliep uit haar bed te halen. Daar gaan we nog wel een kluif aan krijgen; zoals ik al eerder schreef is ze erg gehecht aan haar beide Wubbanubs. Maar alles voor het goede doel, toch? Ik ga het stapsgewijs proberen af te bouwen.

Verder ben ik uiteraard supertrots op haar dappere houding bij de tandarts. Wat dat betreft is de eerste keer naar de tandarts me 100% meegevallen. Nu maar hopen dat ze het mooie en sterke gebit van haar vader heeft geërfd en niet dat van mij: ik had ondanks mijn uitgebreide mondverzorging helaas weer een klein gaatje….

Hoe vond jouw kind het eerste bezoek aan de tandarts?

Mis niks en volg Dochterlief op Facebook, Twitter en Instagram

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) is familiemens, wannabe multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

3 Comments

  1. Blijft toch altijd zo’n ding he… De eerste keer naar de kapper, de eerste keer naar de tandarts, de eerste keer bewust zijn van een spuit die gezet gaat worden…
    En toch loopt het elke keer weer op een eigen manier af. Heb zelf 4 kinderen en bij alle 4 andere ervaringen. Leuk om jullie verhaal te lezen hierover 🙂
    p.s. succes met de speen af te bouwen

  2. Oh dat klinkt alsof het een stuk makkelijker gaat als bij ons. Jamie gaat vanaf kleins af aan al mee, maar hij wil nog steeds niet op de stoel. Zelfs niet bij ons op schoot. Volgende maand mogen we weer, het zal mij benieuwen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *