De Grote Oren Winkel: hij bestaat! Toch?

Jongens! Meisjes! Ik heb een belangrijke mededeling voor jullie. Hij gaat over jullie oren. Weten jullie dat jullie die heel goed in de gaten moeten houden? Jullie papa’s en mama’s kunnen ze ruilen in de winkel als jullie niet naar ze luisteren. In de Grote Oren Winkel.

In die winkel verkopen ze allerlei NIEUWE oren. Oren zo groot als die van een olifant. Olifantje in het bos, laat je mama toch niet los. Anders raak je de weg nog kwijt, en dan krijg je reuze spijt…Sorry, ik was even afgeleid. Jullie weten wel, dat hypo…hieper…actief waar mijn mama het altijd over heeft.

Maar goed: die winkel bestaat dus ECHT hè! En daar gaan alle papa’s en mama’s naar toe met kindjes die niet goed luisteren. Dan halen ze je eigen oren eraf en zetten ze die nieuwe oren erop. En die zijn dan dus veel te groot! Dat is toch verschrikkelijk?! Ik vind mijn oren heel erg mooi namelijk. Ik wil helemaal geen Dombo-oren.

Maar nu zeggen papa en mama dat ik de laatste tijd zo slecht luister. Het valt best mee hoor. Ik wil alleen niet naar bed als het licht is. En mijn bed uit als het nog donker is. Ik wil niet aan tafel blijven zitten totdat iedereen klaar is met eten, ik wil geen groente eten en ik wil ook niet elke dag kleren of schoenen aan. En ik zeg daar ook altijd wat van. Oké, soms schreeuw ik. Best vaak, misschien. Vooral op momenten dat we ergens op tijd moeten komen. Maar dan hoef ik toch zeker geen Dombo-oren?!

Elke keer als ik niet wil luisteren naar papa of mama zeggen ze dat we naar de Grote Oren Winkel gaan. En dan hou ik mijn oren heel goed vast en schreeuw ik hard dat ik niet wil. Soms gaan we dan echt naar een winkel toe, bijvoorbeeld de supermarkt. Dan durf ik niet te kijken naar de kip en vis, want straks zitten die nieuwe oren er nog tussen! En dan ben ik altijd stiekem een beetje blij als we de winkel weer uit zijn. Want hoe die winkel eruit ziet, daar zeggen papa en mama niets over.

Ik stel me zo voor dat het een winkel is waar ook al die poppen uit winkels te koop zijn. Je weet wel, die poppen die ze dan kleren aan doen. Die vind ik ook al zo eng. Je ziet dat het een mens is, maar ze hebben nooit ogen, een neus of een mond. Ik snap ook niet zo goed waarom ze geen echte mensen in die winkels neerzetten met die kleren aan. Aan de andere kant: WIJ zijn toch zeker geen poppen? De oren van die poppen zijn toch niet hetzelfde als die van ons? Onze oren zijn zacht. Het kietelt een beetje als ik ze aai. Die poppen zijn juist hard.

Eigenlijk vind ik het best gek dat we nog nooit langs die Grote Oren Winkel zijn gelopen in de stad. Ik ken zo’n beetje alle winkels, vooral die waar je speelgoed kan kopen of die winkel met de grote gele MMM voor patatjes. De volgende keer als we in de stad zijn ga ik mijn mama vragen waar de winkel is.

Voor wie al wel De Grote Oren Winkel heeft gevonden: laten jullie het mij weten? Samen staan we sterk. Onze oren zijn goed genoeg! Alleen luisteren we er niet altijd mee.

Filed under Dochterlief groeit op

Elise (2013) is Boogschutter, grappig, energiek, eigenwijs, charmant en niet voor de poes. Zij is de grote inspiratiebron voor deze blog. Elise houdt van boekjes, knuffelen, zingen, dansen Nutella & pindakaas, en natuurlijk van haar mama en papa.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *