De kapper, het trauma en Uma Thurman

Ik doe mijn ogen open en moet even goed knipperen want ik geloof niet wat ik zie. Ik sluit ze voor de vorm weer even, en open ze opnieuw. Nee hoor, ik zie het goed. Wat. Heeft. Ze. Met. Mijn. Haar. Gedaan?! De kapper praat, nee: ratelt ook opeens als een kip zonder kop. Dat ze hier nog een stukje gaat snijden zus en daar nog een stukje ‘opfluffen’ zo. Maar ik zie al dat dit niet meer goed gaat komen.

Ze heeft mijn pony verknipt

Het was zo’n dag geweest waarop een bezoekje aan de kapper een soort beloning voor mezelf had moeten worden. Een soort van ‘applaus voor jezelf, je hebt het gered!’ – moment met als uitkomst een hoofd met glanzende, goedvallende lokken. Ik had met zorg een aantal foto’s uitgezocht en laten zien want mijn laatste bezoek aan de kapper was alweer 8 weken geleden, en met een reden: ik haat het om naar de kapper te gaan. Zelden ben ik de laatste paar jaar thuisgekomen met een kapsel waar ik blij mee was. Deze keer zou het dus goed moeten gaan. Helaas.

Ik kon haar angstzweet bijna ruiken 

Het gezicht dat naar mij terugstaarde in de spiegel had weliswaar de door mij gewenste pony, maar wel zo’n 8 tot 10 centimeter korter dan het model op de foto’s die ik had laten zien. Ik wist niet of ik moest lachen of huilen, maar het beeld verwarde me in ieder geval enorm. Ik had al eerder dit soort pony’s gehad – daarom was ik ook zonder twijfel voor dit type kapsel gegaan -maar nog nooit zó kort. De kapper in kwestie ging ondertussen steeds hoger praten over snijtechnieken, volumepoeders en een nieuwe zijdeachtige mousse voor mijn type kapsel. ‘Mijn type kapsel’. Wie van mijn lezers is oud genoeg om Pulp Fiction te kennen? Mijn pony deed me verdacht veel denken aan die van Uma Thurman. Mijn dodelijke blik ook.

Uiteindelijk onderbrak ik haar betoog en zei ijzig kalm: ‘Wat is er met die pony gebeurd? 5 minuten geleden hing hij nog iets over mijn wenkbrauwen.’ Ja,’ stotterde ze. ‘Zo gek, maar je haar krult iets op nu het droger is.‘ KRULT IETS OP?! IETS?! Mens, je hebt het gewoon gigantisch verknipt. Dit was geen verschil meer tussen nat en droog haar. En daarnaast: wie de -piep- is hier nou de kapper?! Zelfs ik weet dat er een lengteverschil zit tussen droog en nat haar. Maar dit was een lengteverschil dat zo belachelijk groot was dat ze het nat-droog effect niet als excuus kon gebruiken. Kortom, ik moest het er maar mee doen. Het kwaad is al geschied.

De foto die ik naar mijn man appte

Imagocrisis

Met uiterste preciesie deed ze de rest van mijn haar. ‘Ik punt het even bij,’ zei ze, waarop ik antwoordde dat ze inderdaad het minimale mocht doen en zeker niet meer. En toen ze daarna mijn pony iets nonchalanter en wilder wilde knippen omdat dit oorspronkelijk de bedoeling was van het gewenste kapsel in kwestie, verbood ik haar dat. ‘Laat maar, je hebt meer dan genoeg met die pony gedaan.’ Ondertussen keek ik in de spiegel en dacht ik: misschien moet ik gewoon tijdelijk van kledingstijl veranderen? Een beetje alternatiever en stoerder of zo? Dr. Martens kopen misschien? Of fellere make-up? Wat draagt Uma eigenlijk in die film? Of zal ik juist als Amélie Poulin…’

Onbedoeld hip

Ik betaalde, accepteerde de gestotterde excuses en glimlachte kil. Daarna appte ik mijn man alvast een foto voor het geval hij me niet zou herkennen. Toen ik de drempel overstapte zei Elise: ‘Hey! Die heeft Anna ook! Leuk zeg, nu kan ik Elsa zijn mama,’ wat dan wel weer schattig was want ook de pony van Anna is zo’n 10 centimeter langer dan de mijne. Mijn man vond het eigenlijk niet eens zo gek en zelfs een beetje edgy. Ook heel lief, maar ik ben verre van edgy. Vervolgens ging ik een rondje Googlen en bleek ik ook nog eens heel hip te zijn met mijn edgy pony. Dat ben ik nog nooit van mijn leven geweest, dus dat is weer iets om van mijn bucketlist te strepen: onbedoeld Heel Hip zijn.

Ondertussen doe ik alsof ik Mia Wallace uit Pulp Fiction ben en troost ik me met het feit dat mijn haren vrij snel groeien en dat ik altijd nog haarbanden, hoedjes en een Grote Zonnebril op kan zetten. Volgende keer ga ik in ieder geval op zoek naar een nieuwe kapper.

PS: Inmiddels zijn we een paar dagen verder en begin ik te wennen aan mijn spiegelbeeld en kapsel. Toch was het leuk om de frustratie even van me af te schrijven.

Herkenbaar? Is jouw kapsel wel eens totaal anders uitgevallen en durfde je er toen iets van te zeggen?

Filed under Dochterlief ervaart
Author

Romy (1980) is familiemens, multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 3 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

3 Comments

  1. Oooh nachtmerrie! In het kader van: ‘Het kan altijd erger’. Ik ben verknipt door de kapper van mijn moeder. Een paar weken voordat ik ging trouwen. Gelukkig heeft mijn eigen kapper mijn kapsel gered met haarstukken. De haarstukken van Carice van Houten. True story.
    Maar hé… voordat ik een blog in je reactieveld typ: ‘Het groeit wel weer terug, maar het is gewoon klote’. En het staat je wel goed hoor. Je kan het hebben.

  2. Zo herkenbaar.. ik ben zelf kapster (geweest) en tijdens mijn opleiding heb ik dit ook een keer gedaan bij een vriendin van mij.. maar goed ik zat toen dus nog in opleiding😊
    Eerlijk gezegd vind ik dit nogal slecht van de kapster in kwestie..

    • Ja, maar aan de andere kant vond ze het oprecht zo erg dat ik het maar heb laten gaan. Het was ook niet eens een beginnend kapster; ik denk echt dat ze een inschattingsfout heeft gemaakt. Doe ik ook wel eens, maar ik knip geen haren. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *