De mooie mama-dingen Tag

to the moon and back

Deze tag las ik ooit op de blog van Shirley van Mommy To Be.  Leuk, dacht ik, die wil ik ook gaan gebruiken. Vervolgens vergat ik ‘m even, maar vandaag is mijn dochter precies 16 maanden oud en dat vond ik wel een mooie mijlpaal voor het invullen van deze Tag.  Hieronder lees je de vragen en mijn antwoorden. Alle mooie ‘mama-dingen’ van 16 maanden moederschap samengevat.

Het eerste wat je dacht toen je je kindje voor het eerst vasthield

Ik was sprakeloos, en volgens mij dacht ik ook helemaal niets. Ik kon alleen maar naar Elise kijken en wilde het moment in een doosje stoppen, zodat ik het kon bewaren.

Het mooiste eerste moment samen

Dat was een paar uur na haar geboorte. Ik heb na de bevalling een hele tijd op de verkoeverkamer gelegen terwijl mijn man bij Elise was. Het was al heel laat en ik werd opgehaald door de verpleging en mijn man om naar haar toe te gaan. In mijn bed werd ik door de gangen van het ziekenhuis gereden, en dat voelde bijna magisch door hoe stil en donker het was. Daarna kwam ik op de afdeling neonatologie en mocht ik haar voor het eerst heel lang vasthouden. Had ik zo’n warm, naakt babylijfje bovenop me. Haar huid was zo zacht, net fluweel. En toen hebben we samen heel lang zo gelegen. Om ons heen waren nog meer mensen die hun kindje kwamen bezoeken, overal klonk gedempt gefluister. Ja, magisch is wel het goede woord voor dat moment. Ik krijg kippenvel als ik eraan terug denk.

bcbaff47997ca067e6ab6ca891286952

Het eerste moment als ouders

Ik heb best een tijd in het ziekenhuis moeten blijven, en mijn man kon gelukkig ook blijven slapen. Wij hadden onze vuurdoop als ouders dus in het ziekenhuis en dat is best behelpen. We vroegen te weinig volgens het personeel, maar dat deden we heel bewust. We vertrouwden volledig op onze intuïtie. Het ging eigenlijk heel natuurlijk. Na een dag verschoonde mijn man al luiers alsof hij nooit anders gedaan had.

De mooie dagelijkse dingen

Dat slaapdronken hoofdje ’s ochtends vroeg, met haar haren recht overeind. Meestal begint ze al enthousiast met praten op het moment dat ik de deur open. Hoe ze me uit het niets om mijn nek kan vliegen en me een dikke kus kan geven. (dat laatste doet ze nu ook als ik haar corrigeer; slim ding.) De volledige overgave waarmee ze alles doet, ook boos of verdrietig zijn. Het steeds gerichtere geklets en haar blije gezicht als het haar gelukt is om iets aan me duidelijk te maken. Dat natte naakte lijfje in bad, zo puur en gaaf. Haar per dag groter zien groeien.

Het mooiste om te doen samen

Samen erop uit, waar naar toe maakt niet eens zoveel uit. Elise is een erg sociaal kind dat gek is op gezelschap, en ze probeert continu contact met andere mensen te maken, vaak met wisselende resultaten. Samen lunchen in de stad vindt ze ook leuk en interessant. De eerste keer naar de dierentuin vond ze te gek, daar hebben we een abonnement op dus dat komt goed uit. Verder is het ook gezellig om samen filmpjes te kijken (We zitten nu in de “Lees mee met Nijntje”- fase.) of om samen boekjes te lezen. Ze vindt het heerlijk om dan knus tegen me aan te liggen.

Onze mooiste vakantie als gezin

Dat gaat er hopelijk binnenkort nog een keer van komen. We komen net uit een hectische periode waarin het er even niet van kwam om op vakantie te gaan. Ik kijk enorm uit naar onze eerste vakantie als gezin en ben er echt aan toe, dus we moeten binnenkort maar eens gaan kijken of we er een paar dagen tussenuit kunnen samen.

Ik vind mijn kindje op haar mooist als zij

Als ze slaapt en heerlijk ligt te dromen. Ik ga elke avond even een kijkje nemen en ik vind het nog steeds aandoenlijk om te zien als ze dan in de meest oncomfortabele houding in slaap is gevallen, of bovenop al haar knuffels. Ik kan dan uren naar haar blijven kijken.

Dit had ik voor geen goud willen missen

Al die eerste keren, waar er zoveel meer van zijn dan dat je je realiseert voordat je moeder wordt. Hoe trots je als moeder kan zijn als ze iets voor de eerste keer doet. Of hoe trots je überhaupt kan zijn op je eigen kind.

De mooie momenten waar ik me op verheug

De eerste zelfgemaakte tekening. Haar eerste keer ‘los’ lopen, wat ze nu nog niet zo goed durft. De eerste echte wandeling in het bos met haar regenlaarsjes aan. Voor de eerste keer naar school, met haar eigen tasje en broodtrommel. Vriendjes en vriendinnetjes over de vloer en pannenkoeken eten. De eerste “Kan ik zelf, mama.” Eigenlijk heeft elke nieuwe fase momenten waar ik me op verheug. Maar het is wel bitterzoet, want terwijl ik niet kan wachten op al die nieuwe dingen denk ik tegelijkertijd ‘Haast je maar niet, meisje. Je hebt nog tijd genoeg om groot te zijn.’

  Follow my blog: BloglovinFacebook, Instagram & Twitter

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) is familiemens, multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 3 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *