Do It The Artists’ Way opdracht – de ergste kritiek die ik kreeg

Uit de reacties op mijn vorige artikel over The Artists’ Way bleek dat jullie wel meer wilden weten over de oefeningen die ik doe. Ik licht er vandaag eentje uit waarin ik beschrijf wat de kritiek van een ander met mij deed. Julia Cameron noemt dit soort herinneringen ‘monsters’, omdat ze meestal meteen voor een blokkade van je creativiteit zorgen.

Nog even dit

Voordat ik begin met mijn uitwerking van deze oefening plaats ik nog even een kleine kanttekening. Ik heb het in deze serie steeds over mijn schrijfambities, maar dat is niet specifiek waar The Artists’ Way over gaat. Kunst komt in vele vormen en kunstenaars ook. Voor mij heeft dit boek voornamelijk te maken met zelfreflectie, het volgen van je hart en uit je comfortzone stappen. Dus als jij denkt: ‘Ik wil echt geen kunstenaar worden, dus dit boek is niets voor mij’ dan heb je het naar mijn bescheiden mening mis. 😉

De oefening

Ik citeer het boek even ter inleiding voor de betreffende oefening.

‘Kies een horrorverhaal uit je eigen eregalerij en schrijf dat op. Je hoeft niet langdurig of veel te schrijven, maar noteer elk detail dat jij je weer herinnert- de kamer waar het voorval zich afspeelde, de manier waarop mensen naar je keken en hoe jij je voelde. Schrijf alles wat met betrekking tot aan die gebeurtenis aan je knaagt op.’ 

Mensen en hun verhalen

Op mijn 17e had ik een goede vriendin met een erg vrijzinnige moeder met wie zij alles deelde. Zo ongeveer alles bij hun thuis was anders dan bij mijn familie en dat trok mij uiteraard erg aan. Elke zaterdagavond gingen wij de stad in en voorafgaand aan die avondjes uit zaten we dan met de kaarsjes aan bij haar thuis te kletsen en muziek te luisteren om in de stemming te komen. Dit keer zat haar moeder erbij. Zij bleek mijn monster te zijn.

Het gesprek ging al snel de diepte in. We hadden het over de toekomst, over de plannen die we voor onszelf hadden. Over dromen en passies. Ik was op mijn 17e enorm verlegen en had altijd even de tijd nodig voordat ik mijn hart uit durfde te storten. De week ervoor hadden mijn vriendin en ik een aantal kleurrijke figuren leren kennen in de kroeg die een groots en meeslepend leven leken te leven en ons hierover hadden verteld.

Na een tijdje bekende ik dat ik dit al wist, omdat ik bij de meeste mensen die ik op straat tegenkwam of leerde kennen altijd een verhaal zag. Dat ging automatisch, al sinds ik heel jong was. Ik fantaseerde vervolgens over hun familie, hun vrienden, het huis waarin ze woonden en hun lievelingseten, hun favoriete muziek en hun hobby’s. De kleur en het merk van hun auto, hun favoriete parfum of aftershave.

Maar ik stelde me ook voor wat hun dreef en waar ze een afkeer van hadden, omdat dit veel over iemands karakter zegt. Ik zag dat dan allemaal levensecht voor me, alsof ik echt een kijkje in hun leven nam. Niet zelden dienden deze mensen als inspiratie voor de korte verhalen of fragmenten die ik stiekem in een boekje opschreef voor ‘je weet maar nooit’. Ze werden als het ware personages in mijn denkbeeldige boek. In dit geval klopte mijn verhaal met de werkelijkheid, dat vond ik heel bijzonder en daar was ik best trots op.

Ze lachtte me keihard uit

De moeder keek me aan en barstte in lachen uit. ‘Meen je dat nou?’ zei ze, iets te luid door het glas wijn dat ze even daarvoor had gedronken. ‘Wat ontzettend raar! Wie doet dat nou? Vertel je die mensen ook dat je dit doet? Ze zullen wel denken.’ Ik haalde beschaamd mijn schouders op. Voor mij was dit een soort tweede natuur; het beschouwende wat nou eenmaal bij mijn karakter hoort. Zij deed echter net alsof ik een soort freak was.

Mijn vriendin lachte met haar mee en zei vergoeilijkend: ‘Ach mam, ze doet soms gewoon een beetje gek.’ Ik zweeg de rest van de avond en probeerde het ‘mensen kijken’ en verhalen verzinnen niet meer te doen tijdens ons avondje uit, maar slaagde hier uiteraard niet in.

Ik bleef de jaren erop gewoon schrijven, maar vertelde dit aan niemand. Het was mijn heimelijke genoegen, iets dat ik liever verborgen hield. Elke keer als er een verhaal in me opborrelde, dacht ik weer kort aan dat moment waarop ik uitgelachen werd en ook nu, ruim 20 jaar later, kan ik de schaamte weer even voelen. Het ‘monster’ sloeg toe op een moment dat ik me kwetsbaar opstelde, daarom heb ik het altijd onthouden.

Maar het gaf me ook kracht. Boosheid kan namelijk een verandering in iemands houding  veroorzaken. Toen de boosheid zakte dacht ik: ‘Wacht jij maar.’ En ik ging door.

Wat ik heb geleerd van deze oefening? Ik kan niet zeggen dat het beschrijven van deze ervaring me heeft doen stoppen met wat ik het liefste deed. Maar het heeft me wel laten twijfelen over de reden waarom ik het deed, en dat is heel jammer en zonde van mijn tijd geweest. Goed om me dat te realiseren: blijf jezelf, no matter what.

Heb jij wel eens getwijfeld aan jouw eigen dromen en talent door toedoen van een ander?

The Artists’ Way kost €24,90 en koop je hier.

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) is familiemens, wannabe multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

10 Comments

  1. Heel naar om zoiets mee te maken. Helaas ken ik dat, mijn eigen moeder is namelijk zo. Ik heb dan ook niet zo’n goede band haar en zal zeer zelden persoonlijke dingen met haar delen. Ze wist me vroeger al klein en nietig te laten voelen en nu, zoveel jaren later, heb ik daar nog soms last van.

    • Wat naar voor je, vooral omdat je er nu nog last van hebt. Zo jammer dat veel mensen ook niet inzien wat ze met hun gedrag aanrichten. Ik denk soms: ‘Als je niets aardigs kan zeggen, zeg dan niets.’

  2. Wat een nare ervaring!! Jammer dat sommige mensen zo respectloos met anderen om kunnen gaan. Ze had in ieder geval haar mening voor zich kunnen houden. Of in ieder geval op een andere manier tot uiting kunnen brengen. Jammer!

    • Ach, uiteindelijk heeft het me allemaal meer overtuigd van het feit dat ik iets met schrijven wilde doen en was het een wijze les.

  3. Herkenbaar uiteraard, dat beschouwende heb ik ook. En ik heb ook moeite met mezelf kwetsbaar opstellen omdat er inderdaad altijd van die monsters zijn. Heel vervelend en inderdaad zonde van de tijd, maar zie dat maar eens van je af te zetten. Knap van je! Nogmaals: leuk om hier meer over te lezen via je blog.

  4. Wat grappig dat er nog iemand is die hele verhalen voelt opborrelen bij mensen die ze tegenkomt op straat, ik heb dat ook. Vreselijk eigenlijk dat mensen je soms misschien zo onzeker kunnen maken zonder dat ze het daadwerkelijk in de gaten hebben. Dit boek stond ook op mijn lijstje omdat ik veel bezig ben met verhalen schrijven, toch maar bestellen!

    • Dat is inderdaad grappig, dan weet jij precies wat ik bedoel! Ik ben benieuwd wat je van het boek vindt.

  5. Herkenbaar. Ik wilde daardoor eigenlijk niet voor een groter publiek bloggen, doodsbang voor kritiek. Ro heeft me echt gestimuleerd door te zetten. Maar op de een of andere manier heeft 1 negatieve zuurpruim vaak meer effect dan heel veel positieve reacties. Trouwens, je bent niet alleen. Ik doe dat ook 😊

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *