Do it the Artists’ Way: een gevoel van heelheid terugvinden

Inmiddels ben ik – met korte noodgedwongen pauzes – in mijn 4e week van het lezen en werken uit The Artists’ Way. Een hele maand: applaus voor mezelf!n Dit 4e hoofdstuk staat in het teken van ‘een gevoel van heelheid terugvinden.’ In duidelijkere termen: trouw blijven aan jezelf en staan voor wie je bent.

De ochtendpagina’s: een wake-up call

Julia Cameron legt in de inleiding nogmaals het belang van het schrijven van de ochtendpagina’s uit. Ze geeft aan dat er rond deze termijn waarschijnlijk wat meer dingen duidelijk zullen worden voor de schrijver ervan, en ik kan dit bevestigen. Zo zag ik onder andere in hoe chronisch gestrest ik door het leven raasde en elke keer over mijn grenzen heen ging- terwijl ik eigenlijk verlang naar rust en regelmaat. Ook werd ik gedwongen om na te denken over de beslissingen die ik maak en wat het effect hiervan is op mij en mijn gezin.

Doordat ik al een tijdje schrijf wat er in mij opkomt, merkte ik dat ik ook verlangde om dingen aan te pakken en op te lossen. Opeens keek ik om me heen en vond ik dat ik belachelijk veel spullen bezit waar ik nooit meer naar om heb gekeken. Dat mijn man en ik dozen vol spullen op moeten ruimen was een feit, maar nu vóelde het ook echt als ballast. Ik keek zelfs naar mijn geliefde boekenkast en dacht: hier lees ik echt geen enkel boek meer van. Uiteraard heb ik door de jaren heen wat pareltjes verzameld met daarin onder andere een handtekening van de auteur in kwestie, en wat dierbare kinderboeken voor Elise…maar de rest? Dat kan weg, concludeerde ik, en daar schrok ik zelf wel een beetje van.

Het opruimen, dingen willen ordenen, schoon schip willen maken: dat is allemaal normaal en juist een teken van ‘heelheid’ volgens Julia Cameron. Sterker nog, ze benoemt het zelfs expliciet in hoofdstuk 4:

“Eén van de duidelijkste dingen dat er iets gezonds op komst is, is de neiging tot het wieden, tot sorteren- de bezem halen door oude papieren, kleding en andere bezittingen. Een huis vol spullen die je al sinds mensenheugenis hebt maar nergens meer toe dienen, bieden geen ruimte voor dingen die je leven nu kunnen veraangenamen.’’

 

Volgens haar is het een teken van verandering en van groei. Er is nu een tijd aangebroken waarin ik door ga krijgen welke dingen me beperken en belemmeren en van welke dingen ik energie krijg. Verder nodigt het schrijven over deze zaken uit om actie te ondernemen, om dingen aan te pakken en te veranderen. Dat is iets dat ik kan beamen, al gooide mijn ziekte van afgelopen maand roet in het eten. Ach, dan verander ik alles maar wat langzamer.

 

Aangepaste kunstenaarsafspraakjes

Door mijn ziekte en de ingreep die erop volgde, had ik amper tijd om met dit gedeelte van het boek aan de slag te gaan. Ik was er simpelweg niet mobiel genoeg voor. Dus zorgde ik dat ik inspiratie kreeg van andere dingen: het kopen van nieuwe, kleurrijke notitieboekjes, of boeken met een mooie boodschap. Ook keek ik onlangs een super interessante documentaire, waarover later meer. En ik besloot weer opnieuw te beginnen met mediteren, omdat ik het lastig vind om mijn grenzen te voelen. Ik doe het maar heel kort, maar het helpt enorm. Voor wie daar meer over zou willen lezen: roept u maar!

Het zijn hele kleine dingen die ik voor mezelf doe, maar mij enorm ondersteunen. Aangezien ik iemand ben die een ster is in het analyseren van zo ongeveer alles (lekker makkelijk, hoef ik het allemaal niet te voelen ;)) is het eigenlijk een cadeautje dat ik tijd vrij maak om bewust met mezelf en mijn lijf bezig te zijn.

Lezen? Vergeet het maar

Toen kwam ik bij de oefening die bij dit hoofdstuk hoort. Hij was simpel en duidelijk: stop voor een week met lezen. ‘Stoppen met lezen?!’ dacht ik verward. ‘Ben je gek geworden? Heb ik een hele stapel inspirerende boeken en tijdschriften gekocht om geïnspireerd te worden en dan mag ik ze niet lezen?!’

De uitleg? Voor veel mensen zijn woorden het ultieme kalmeringsmiddel. Ze slikken dagelijks een enorme hoeveelheid mediapraat die hun creatieve brein verstopt en verdooft. Eigenlijk is het ontwijkend gedrag: ik ga nu lezen, want ik heb even geen inspiratie om te schrijven. Of: ik ruim zo wel op, nog één hoofdstuk… En dan te bedenken dat dit boek is uitgebracht in de tijd dat er geen social media en internet bestond. Dat mag namelijk ook niet: het nieuws checken, blogs lezen, twitteren. Iets wat er bij mij toch weer was ingeslopen.

Julia Cameron is streng doch rechtvaardig: hou op met lezen en kijk om je heen. Voel wat dingen met je doen of wat je eigenlijk zou willen doen, en DOE dat dan ook. Práát met mensen, ga leuke dingen doen…Geen excuses, je hebt nu de tijd, want je hoeft niet meer te lezen. Tja…de vrouw is niet voor niets een beetje een goeroe, hè? Ik keek dus met een pruillip naar mijn magazines en boeken, en legde ze weg. Ik plande mijn artikelen zo veel mogelijk automatisch in. Instagram gebruik ik kort en alleen voor updates voor mezelf, maar eigenlijk wil ik ook dat even een halt toe roepen. Het is maar voor een weekje, toch? Als jullie dit lezen ben ik alweer 4 dagen op weg.

Kortom: dan weten jullie ook weer waarom ik wat stiller ben op social media, iets wat toch al de bedoeling was. Uiteraard volgt er volgend weekend een verslag over wat dit weekje niet lezen met mij deed en of ik inderdaad bakken met inspiratie kreeg!

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) is familiemens, multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 3 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

1 Comment

  1. Wijze dingen zegt Julia Cameron. Ik daarentegen ben nu beland in een boek van de goeroe waardoor Marie Kondo is geïnspireerd. Geleend bij de bieb, want ook hier wordt het tijd om veel weg te doen. En dan bedoel ik ook weggeven. Indonesië, bekenden, Vluchtelingen over Grenzen en misschien toch ook weggooien. Ik merk dat ik er bijna aan toe ben. Ik herken heel erg het gevoel van teveel bezitten en er te weinig mee doen. Zinloos bijna.
    Succes met het ‘een week niet lezen’. Lijkt mij best lastig. Ik ben benieuwd hoe het je is bevallen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *