Do it the Artists’ Way: een gevoel van macht terug vinden

Zo rond hoofdstuk 3 van The Artists’ Way was ik boos, verdrietig en gefrustreerd. Ik moest door omstandigheden hard op de rem trappen en was me daar enorm tegen aan het verzetten. Mijn ochtendpagina’s waren- áls ik ze al deed- boos en vol negativiteit.

Waarom doe ik dit eigenlijk?

Waa-rom had ik het in mijn hoofd gehaald om uit dit boek te gaan werken, en dan ook nog ‘live’ voor mijn blog?! Dit werkt toch totaal niet? ‘Zie mij nou zitten. Ik zit alleen maar te zeiken en ik heb nog geen extra zin aan mijn verhaal toegevoegd.’ Ik stond op het punt om er maar mee te stoppen, omdat ik alles heel confronterend vond en er toch wat pijnpunten waren aangeboord waarvan ik niet wist dat ze er zaten.

Daarna las ik een stukje van de inleiding van hoofdstuk 3: deze week zul je misschien wel te maken krijgen met onverwachte uitbarstingen van energie en felle pieken van boosheid, blijdschap en verdriet. Nou, ik liep kennelijk mooi synchroon met de methode die Julia Cameron bedacht had. Fijn.

Boosheid is een signaal

Boosheid is brandstof, het is een emotie waar je meteen iets mee wil doen. Iemand eens goed de waarheid vertellen, een paar borden kapot gooien, heel hard en ongegeneerd schreeuwen. Maar in deze westerse wereld doen we dat vaak juist niet en vertonen we sociaal wenselijk gedrag. Waarom? Omdat we aardig willen worden gevonden.

Dus negeren we onze boosheid, en dat terwijl het juist zo goed een signaal afgeeft: tot hier en niet verder. Maar ook: dit wil ik niet meer, maar dát juist wel. Boosheid geeft energie om een situatie te veranderen. Boosheid wijst de weg, maar we negeren het gevoel massaal.

‘Wat? Brengt die persoon nou óók al een boek uit? Serieus? Dat komt gewoon omdat hij al een kruiwagen had,’ hoor ik mezelf gefrustreerd snauwen na het kijken van een showbizz-programma. ‘Ik had dat ook zo kunnen doen maar ja, ik heb de connecties niet.’ ‘En geen manuscript, Room. Hij schreef het boek gewoon en jij doet dat niet,’ legde mijn man de vinger nog even op de zere plek. Hij had natuurlijk gelijk. Wat mijn boosheid eigenlijk zei was: ‘Je hebt niet eeuwig de tijd meer. Er is altijd een excuus en die excuses heb jij allemaal al een keer gebruikt!’

Boosheid nodigt altijd uit tot actie, aldus Julia Cameron. Niet op de meest vriendelijke wijze, maar dat punt ben je dan ook al voorbij. Jij kan immers niet meer vriendelijk zijn. Je misgunt mensen misschien wel dingen, omdat je het jezelf juist zo gunt. Doe er iets aan! Bijt door die zure appel! Begin er gewoon mee!

Be careful what you wish for 

Ken je de term synchroniteit? Hij wordt veel gebruikt tegenwoordig en het heeft te maken met ‘krijgen wat je wenst’, iets dat veel mensen enger vinden dan ‘niet krijgen wat je wenst.’ Dat laatste is veiliger, want alles blijft voorspelbaar en je weet wat je eraan hebt. Maar stel je nou eens voor dat je krijgt wat je wenst: hoe reageer je dan? Een mogelijkheid is veel beangstiger dan een onmogelijkheid. Onbeperkte vrijheid ervaren is veel enger dan een vast stramien volgen.

Julia Cameron stelt dat als je je open stelt en serieus werk van je dromen gaat maken, je steeds meer te maken gaat krijgen met synchroniteit. Noem het toeval, noem het kansen, maar komen zullen ze. Maar wat doe jij dan? Ik zal jullie eerlijk zeggen: als er morgen iemand naar mij toekomt met de vraag of ik een manuscript kan opleveren, denk ik dat mijn eerste reactie is om heel hard weg te rennen. Zo in shock zou ik dan zijn. Maar na die shock zou ik beginnen- geen twijfel over mogelijk!

Kritiek en lief zijn voor jezelf

Verder gaat Julia Cameron in dit hoofdstuk verder in op kritiek. Deelde ik met jullie al eerder een herinnering aan een moment waarop ik bekritiseerd ben, in dit hoofdstuk is het de bedoeling om die kritiek te onderzoeken en te weerleggen. Vervolgens moest ik oefeningen doen die met het kind in mezelf te maken hadden om wat milder voor mezelf te zijn. Ik zal er binnenkort eentje met jullie delen ter illustratie.

Ben jij wel lief voor jezelf, of ben je juist je allergrootste criticus?

The Artists’ Way kost €24,90 en koop je hier.

Dit artikel bevat een affiliate link. Meer info? Lees mijn disclaimer.

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) is familiemens, multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 3 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

2 Comments

  1. Ik kan mij wel voorstellen dat boosheid goed kan werken. Bij mij komt al snel de gedachte: ‘ik ga al die mensen een poepie laten ruiken’. Het kan mij motivatie geven. Maar het is geen fijn gevoel. Heel interessant dit. En ik ben ook heel kritisch naar mijzelf. Dat is ook het probleem waarom ik nog nergens aan ben begonnen 😉

    • Maar als je nooit begint, kan je ook geen fouten maken. En als je geen fouten kan maken dan leer je ook niets. En als je niets leert kan je ook niet groeien…#eindepeptalkalajuliacameron

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *