Dochterlief schrijft #3: een gedicht op foto

Ik bedacht me tijdens het schoonmaken dat ik hier op de blog erg veel schrijf over schrijven, maar jullie niets concreets laat lezen. Of nou ja: jullie lezen hier natuurlijk wel mijn blogartikelen, maar dat is nogal wat anders dan echt mijn schrijfwerk lezen.

Mijn schrijfwerk is namelijk vaak nog een tikkeltje persoonlijker en gaat niet per sé ergens over. Ook is het niet informatief en heb ik als ik voor mezelf schrijf ook niet altijd de intentie om op de blog te publiceren of veel lezers te trekken. Maar goed: het is wel van mij en het geeft vaste lezers een kijkje in de keuken. ‘Misschien werd het wel tijd om eens een keer iets persoonlijks te delen’, bedacht ik me. Ook in het kader van het advies van Geertje Couwenbergh op de Schrijfdag: het vergt moed om een compleet vreemde je schrijfsels te laten lezen.

Toevallig (Julia Cameron zou het een synchroniteit noemen) trok ik toen de lade van mijn nachtkastje open en vond een aantal losse velletjes papier met aantekeningen van misschien wel 10 jaar geleden waarvan ik was vergeten dat ze überhaupt in mijn nachtkastje zaten. Ja, ik weet het: dat is zó niet Marie Kondo.

Ik gooide een enorme hoeveelheid oude knopen, paperclips, elastiekjes en een tube handcrème weg en verblijdde de peuter met 3 euro aan kleingeld voor in haar spaarpot. En toen vond ik een gedicht dat ik ooit schreef toen ik nog met de trein naar mijn werk ging. Het is niet literair bedoelt en misschien ook wel niet geschreven in correct Nederlands, maar ik wilde ‘m toch met jullie delen. Op foto, want dan zien jullie mijn handschrift ook nog eens. Voilà!

Ik vind het idee van ‘dubbel bloggen’ – dat wil zeggen, eerst een stukje schrijven en daar vervolgens een foto van maken voor een artikel – eigenlijk ontzettend leuk! Want hoe vaak zie je iemands handschrift eigenlijk nog tegenwoordig? Dus misschien wordt dit wel een nieuwe reeks, of een Tag. Voor nu ben ik in ieder geval erg benieuwd wat jullie er van vinden.

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) is familiemens, multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 3 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

4 Comments

  1. Mooi gedicht! De zin “die bij sommigen al hun echte gezicht zijn” raakte mij.

  2. Ik vind het een mooi gedicht Romy! En je hebt een prachtig handschrift!

    Er is een terugkerend thema op je blog… Je hebt het best vaak over druk zijn, over veel werken, over moe zijn en geen tijd hebben voor jezelf en je gezin. Dit gedicht past daar goed bij, m.i. Zitten zonder te zien, in de trein, op weg naar ons werk, 5 dagen in de week. Waarom in hemelsnaam? Maar misschien zoek ik er teveel achter.

    Ik was laatst een mail naar je aan het schrijven. Die staat nog steeds in de concepten. Ik ga ‘m staks eens afschrijven en verzenden.

    • Ben ik met je eens! Het zal altijd wel een thema blijven als werkende moeder zijnde. Gelukkig kan ik er voor mijn gevoel steeds beter mee omgaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *