Hallo peuterpuber: de 17-maanden sprong

woman-screaming-261010-medium_new

Vroeger, of laat ik het eerlijk zeggen: nog niet zo heel erg lang geleden, keek ik meewarig naar peuterpubers en hun ouders. Naar die kleine mensjes van rond de 2 jaar oud die standaard “Nee!!!”gilden op elke vraag, opmerking of situatie. Want ik had niet zo’n kind. Mijn kind was een vrolijk meisje dat zich aanpaste aan elke situatie en iedereen leuk, lief en interessant vond. “Word ze al eenkennig?” vroegen ze me enkele maanden geleden op het consultatiebureau. “Nee, helemaal niet,” zei ik trots. De medewerkster van het consultatiebureau hield wijselijk haar mond.

Wie ben jij?!

Enkele maanden later, of eigenlijk sinds vorige week, herken ik mijn dochter niet meer terug. Toegegeven, er gebeuren ook wel erg veel dingen tegelijkertijd in haar leventje: mama is weer aan het werk, ze gaat weer naar het kinderdagverblijf na een pauze van vele maanden, daar werd ze vervolgens blootgesteld aan andere kindjes en de bijbehorende bacillen en virussen die we tot die tijd enigszins buiten de deur hadden kunnen houden, en ze werd ziek. Zieker dan dat ik in al die maanden van haar gezien had. Tel daar bij op dat we ook nog niet in het nieuwe ritme zitten, en het is duidelijk dat het nogal veel is om te verwerken voor haar.

Sinds vorige week woensdag kan ik de ouders van peuterpubers de hand schudden. Elise was niet alleen maar not amused. Nee, Elise was Woedend met een hoofdletter W. Om het feit dat ik waagde de kamer uit te lopen. Om het feit dat ik haar vertelde dat het bedtijd was. Omdat ik haar ’s ochtends wakker kwam maken. Omdat ze kleding aan moest. Omdat haar stukje brood op de grond viel. Omdat al haar speelgoed stom was. Omdat ik het verkeerde liedje voor haar zong. En als ik zeg ‘Woedend met een hoofdletter W’, dan bedoel ik dat we zo ongeveer sinds woensdagavond een gefrustreerde, boze dochter hebben die op sommige momenten schreeuwt alsof haar leven er vanaf hangt. Vol overgave, zoals ze met alles doet. Maar ook zonder pauzes, en zonder dat er ook maar iets is dat haar tot bedaren kan brengen. Ik vind het afschuwelijk en krijg flashbacks naar mijn kraamtijd, waarin ik niet meer sliep, niet meer douchte en niet meer at omdat mijn kind elk moment van de dag dringend mijn aandacht nodig had. Ik dacht: “Who the – piep-  ben jij en wat heb jij met mijn kind gedaan?!” En toen dacht ik: laat ik dat grote gele boek waar ik nog niet zo lang geleden een review over schreef, eens even uit mijn boekenkast halen. Shit! Ze zit in een sprong. De beruchte 17-maanden sprong.

Het positieve aan de 17-maanden sprong

Ja mensen, het glas is en blijft halfvol, dus ik ga de positieve dingen aan deze sprong herhalen totdat ik ze kan dromen. Want wat heeft mijn dochter straks geleerd als we uit deze verschrikkelijke…uitdagende periode gekomen zijn? Volgens ‘Oei, ik Groei’ leert ze nu dat ze een apart persoon is, en haar ouders, familieleden en vriendjes ook. Ze herkent de rituelen, haar huis en haar slaapkamer en krijgt door dat er buiten die wereld nog veel meer te ontdekken is. Daarnaast krijgt ze door dat elke persoon andere voorkeuren heeft. Dit prikkelt haar fantasie en daardoor zal ze andere mensen na gaan apen. Ze wordt zich bewust van zichzelf en haar bezittingen: opeens zal zij niet meer haar speelgoed met een ander willen delen. Het tijdsbesef begint zich te ontwikkelen. Ze zal nu beter worden in het zich herinneren van voorbije ervaringen en in het voorspellen van toekomstige gebeurtenissen. Ze kan nu voor het eerst zinnetjes gaan zeggen of uit zichzelf geconcentreerd gaan knutselen of tekenen.

Wat blijkt heel duidelijk in deze fase? Dat ze het nodig heeft om gecorrigeerd te worden. Het is nu echt nodig om grenzen te leren stellen, en dat vind ik lastiger dan ik dacht. Als je kind van dreinen en zeuren naar gillen gaat en dit gerust een half uur tot drie kwartier volhoudt, (ook midden in de nacht, als het geluid zo heerlijk galmt door de gang en ik me met het zweet op mijn rug afvraag of de buren de politie gaan bellen)  is het verleidelijk om toe te geven aan haar wensen. Maar ik doe het niet. Zo is slapen hier opeens een issue voor Elise, zowel overdag als ’s nachts. Als ze echt heel erg overstuur is, halen we haar uit bed, maar we troosten haar voornamelijk in haar slaapkamer. Wat heel erg voor ons werkt is om haar af te leiden met iets dat ze interessant vindt. Zo zat ik vannacht om 2 uur even een filmpje met haar te kijken van Nijntje die ging slapen. Natuurlijk wist ze wel dat ze nog moest slapen (dat merk ik door haar heftige reactie als ik zeg dat het bedtijd is), maar toen ze zag dat Nijntje ging slapen en ik haar vertelde dat zij nu ook lekker moest gaan slapen, pakte ze haar speen en gaf ze zich over aan haar vermoeidheid. Alsof het kwartje opeens viel.

Het is maar een faaaaaaaaaase

Eerlijk toegegeven: ik ben gefrustreerd tijdens die momenten dat ik haar niet kan kalmeren. Ik merk ook echt dat ik het me af en toe persoonlijk aantrek: ‘hallo, ik ben al 17 maanden moeder! Waarom kan ik opeens mijn eigen kind niet  meer troosten?’ Je gaat als moeder toch het hele rijtje af.  Heeft ze honger? Dorst? Pijn? Een vieze luier? Heeft ze het te warm of te koud? Ik prijs mezelf gelukkig met een nuchtere man die een hele andere, relaxte kijk heeft op de situatie en me een peptalk geeft als ik het even niet zie zitten. En terwijl ik dit stukje typ voel ik alweer medeleven voor mijn pittige, enthousiaste dreumes voor wie het opgroeien en ontwikkelen af en toe ook geen piece of cake is. Voor haar moet het toch ook voelen als één grote communicatiestoornis. ‘Waarom snappen papa en mama nou niet wat ik bedoel? Ik leg het toch uit?’ zal ze zich misschien wel afvragen. Hopelijk komt er straks een moment waarop we elkaar weer snappen. Wanneer? I’ll keep you posted!

      Volg mij ook op BloglovinFacebook, Instagram & Twitter

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) is familiemens, multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 3 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

8 Comments

  1. Pingback: In het zonnetje: Romy van Dochterlief - Lotus Writings

  2. Pingback: Personal update #14: dit was maart 2017 - Dochterlief.nl

  3. Pingback: Personal update #4: dit was april 2016 - Dochterlief.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *