Heb jij al een ‘mommy-burn out?’

Moeder is het meervoud van moe, beweert men. En ik ben het daar wel mee eens. Ik ben namelijk  vaak moe, en krabbel regelmatig met succes (en een paar cafeïne -shots) uit wat soms een diepe put vol met watten lijkt te zijn. Die put staat symbool voor de staat van de grijze massa in mijn hoofd, veroorzaakt door vermoeidheid. Watten. Een soort kortdurende mentale kortsluiting.

Anders moe

 

Nu Elise 3 jaar is en zelfstandiger wordt, voelt moe zijn niet meer zoals in het begin van het moederschap. We hebben niet meer zo veel slapeloze nachten als toen. De moeheid die ik nu ervaar is van een andere orde. Het is die moeheid die me soms overvalt als ik na een lange werkdag de auto in stap en in een file terecht kom. Die moeheid die naar buiten komt als ik de voordeur opentrek en een stuiterende maar oververmoeide peuter aantref die niets meer wil, omdat zij kennelijk ook last heeft van die watten in haar hoofd.

Op zo’n typische avond wil ze niet meer eten, of eigenlijk toch wel. Dan is ze moe, maar wil ze niet slapen. Of wil ze spelen, maar doet het speelgoed niet wat ze wil. Haar sok kriebelt en haar neus ook. Haar nagels zijn te lang. Haar lievelingsknuffel ligt voor haar neus maar is volgens haar toch kwijt. En ze wil drinken, NU. Maar ze moet ook plassen. Ze wil een knuffel maar duwt me tegelijkertijd weg. Zo’n avond waarop je je schuldig voelt omdat je verlangt naar peuterbedtijd.

Steeds meer jonge ouders krijgen een burn-out…raar of waar?

 

Vervolgens werp ik over haar schouder een blik in de keuken. Helaas, het eten heeft zichzelf nog niet bereid. En de afwas heeft zichzelf ook nog niet afgewassen en gedroogd. Kortom, er is menselijk handelen nodig, van een volwassene bij voorkeur. Mijn man en ik kijken elkaar aan en weten allebei dat we denken aan het bestellen van een ongezonde hap, maar we doen het niet vanwege het slechte eetgedrag van Elise. We weten ook dat we stiekem wel tegelijkertijd met haar naar bed willen, maar doen dit ook niet. Er moet nog een klusje zus en dingetje zo. We spelen en knuffelen met haar, brengen haar naar bed en kijken vervolgens op de klok.

Moet er nog getankt worden? Is er nog schone kleding? Had jij nou al een afspraak bij de tandarts gemaakt? Is het brood op? Was er nou wel of niet dansles deze week?

Ik wilde eigenlijk alleen maar in een warm bad met een boek. Even rust. Zoals vroeger, toen we nog geen ouders waren. Soms heb ik dat, en daarmee bedoel ik echt niet dat ik spijt heb van het moederschap.

Ik las laatst ergens een artikel over dat jonge ouders steeds vaker een burn-out krijgen. Niet door het werk, maar door de combi van veeleisend werk en een gezinsleven met jonge kinderen. Er zou te veel keus zijn, te veel carrière moeten worden gemaakt, 2 vakanties per jaar moeten worden geboekt en in mooie dure huizen worden gewoond. Me-time, we-time en family-time moeten worden gepland. Niet alleen de moeders vallen volgens dat artikel uiteindelijk om, maar de vaders ook. Onzin, vonden sommigen. Herkenbaar, vonden anderen. Ik behoor tot de laatste groep.

‘Ik ga nu bellen met de specialist.’

 

Vorig jaar belande ik bij de huisarts met vage klachten. Moeheid, hartkloppingen, spierpijn, benauwdheid en een vervelende pijn op mijn borst die niet meer weg ging. Ik regelde oppas voor Elise en vertrok te voet. De dokter is bij ons om de hoek. Bezweet en met mijn tong op mijn knieën kwam ik aan. Mijn huisarts stelde vragen, onderzocht me, checkte mijn bloeddruk. En zei resoluut: ‘Ik ga even met een specialist bellen.’

Binnen een half uur was ik op weg naar het ziekenhuis met de ambulance. Ik hoorde de medewerker allerlei mogelijke oorzaken bespreken met zijn collega maar het drong niet tot me door. Wel voelde ik me enorm opgelaten door alle toeters en bellen. Ik dacht alleen maar: ‘ Oh jee, Elise moet zo echt avondeten hebben en ik ben morgen heel druk op mijn werk.’ Maar ik mocht niet naar huis bellen in de ambulance. Laat staan werken.

Met mijn lijf was niets mis. Met mijn mindset wel

 

‘Je ziet er uitgeput uit,’  zei de specialist na talloze onderzoeken. ‘Neem alsjeblieft even wat rust om erger te voorkomen.’ En dat heb ik gedaan. Ik geloof dat ik een week mijn bed niet uit gekomen ben. De 2e week ging ik voorzichtig leuke dingen doen, maar ik wist niet meer hoe dat moest. Ik was alleen maar bezig geweest met rennen, vliegen en het verzorgen van anderen. Ik was mezelf compleet vergeten. Dat is het moment dat ik me realiseerde dat ik echt anders moest gaan leven. Niet lang daarna verloor ik mijn baan; had ik me ook nog eens voor niets zo lopen opvreten. Na een tijdje knapte ik weer op, maar mijn batterij is nog steeds snel leeg.

Als ouder gaat je kind altijd voor, maar ik begreep pas na bijna 3 jaar moederschap waarom ze in een vliegtuig adviseren om eerst zelf je zuurstofmasker op te zetten en dan pas dat van je kind. Als je niet eerst voor jezelf zorgt, kan je ook niet voor anderen zorgen. Deze situatie kon ik mijn gezin – en mezelf- niet aandoen.

Zorg eerst voor jezelf

 

Tegenwoordig gaan mijn man en ik slapen als we moe zijn en niet als we het gevoel hebben dat we moeten slapen. Ook als dat om 20.30 ’s avonds is. Vallen er daardoor ballen op de grond? Morgen weer een dag. Wil Elise niet eten? Prima, ze zal zelf wel weten of ze honger heeft of niet. De afwas kan later, het eten hoeft geen haute cuisine te zijn, ons huis is geen VT Wonen showmodel en de boodschappen kunnen worden besteld. We doen vaker leuke dingen en gunnen ons zelf meer.

Het blijft een zwakke plek voor een controlefreak zoals ik, maar ik kan het me niet meer permitteren om slecht voor mezelf te zorgen. Er zijn maar 24 uur in een dag en het leven is niet maakbaar.

Bestaat een ‘mommy of daddy- burn-out’? Absoluut. Mijn advies: zorg voor jezelf en elkaar en laat het beeld van wat moet los. Blijf bij jezelf. En trek op tijd aan de bel als je het gevoel hebt dat je vastloopt.

Filed under Dochterlief werkt
Author

Romy (1980) is familiemens, wannabe multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

7 Comments

  1. Zaterdag had ik opendag bij ons op school. Mijn man zat in het buitenland en ik was alleenstaande mama van drie met een super drukke week.
    Ik wilde songfestival kijken en viel in slaap op de zetel, ik ben dan maar netjes mijn bedje ingekropen. Soms moet je inderdaad luisteren naar je lichaam, maar dat is niet altijd even makkelijk om toe te geven.

  2. Zo mooi geschreven. En zo herkenbaar dat het mijn woorden konden zijn… Vooral dat van die batterijen: vroeger was ik na een vakantie helemaal opgeladen en had ik pas maanden later een lege batterij en verlangen naar vakantie. Nu ben ik even gelukkig en opgeladen na vakantie, maar duurt dat gevoel maar 3 dagen en de batterij is weer leeg.

  3. Afgelopen oktober kon ik alleen nog maar huilen. Ik was net twee maanden weer aan het werk na de geboorte van mijn zoontje. Ik moest een stap terug doen van de huisarts. Of mij ziek melden. Beide heb ik niet gedaan. In plaats daarvan heb ik begin dit jaar een drastisch besluit genomen: ik heb mijn baan opgezegd. Wel met de intentie om weer aan het werk te gaan, maar ik wilde even rust en geen verantwoordelijkheid meer mee nemen naar huis. Ik had thuis al genoeg verantwoordelijkheden om mij druk over te maken. Sinds april ben ik met mijn nieuwe baan begonnen en ik vind steeds meer rust. Maar de combinatie werken en een gezin vind ik nog steeds lastig om mee om te gaan. Je artikel is dus heel herkenbaar.

  4. Dat van die mondkapjes in het vliegtuig is een hele goede vergelijking. Misschien maak ik het wel mijn mantra van deze week. 😬

  5. Ontzettend herkenbaar! Nog niet naar bed willen maar op de bank ook niks betekenen. Momenteel in de ziektewet en het niet moeten werken geeft wat rust. Zodra ik eraan denk dat ik weer zou moeten kan het me enorm beklemmen. Ik ben nu al druk, dingen regelen, de kleine meid etc etc. Dat ze naar school gaat sinds januari geeft wat ruimte voor mij, om mezelf weer te vinden en te houden.

  6. Op de rem trappen is zo moeilijk en zo confronterend!
    Ik kom ook uit een diep dal en ben weer aan het opkrabbelen, maar makkelijk is het niet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *