Het asociale van social media en hoe ik daar genoeg van had

Uren verdoe ik er mijn tijd: op social media. Afgelopen weekend realiseerde ik me dat pas echt. Social media is inmiddels net zo normaal als eten en drinken. Sterker nog, ik check mijn social media zelfs eerder dan dat ik mijn ontbijt naar binnen werk. Belachelijk, maar wel de waarheid voor mij en miljoenen anderen.

Jarenlang ben ik gek geweest op social media, zeg maar gerust verslaafd. Voor wat betreft de blog heeft social media ervoor gezorgd dat ik überhaupt werd opgemerkt en lezers kreeg. Maar de lat kwam steeds hoger te liggen. Een eigen Facebook-pagina voor de blog, en een eigen Instagram-account. Twitteren om te zien wat er in de wereld gebeurt. Snapchat, om de mensen een beeld te geven hoe mijn leven eruit ziet, voor zover mensen al geen goed beeld van mij hebben door mijn blog. En dat meerdere keren per dag, want ik moest wel op blijven vallen tussen alle andere blogs.

Like me, please!

Afgelopen weekend bereikte ik opeens een grens. Dat was na de zoveelste klaagzang naar mijn man toe over hoe weinig tijd ik heb om de dingen te doen waar ik van hou. Maar dat is niet waar! Ja, ik moet spaarzaam met mijn tijd omgaan, net als vele anderen. Maar ik besteed te veel tijd aan social media. Ik ben te veel tijd kwijt aan het promoten van mijn blog, van het updaten van mijn Facebookpagina, van het maken van en bewerken van foto’s voor Instagram en het scrollen door mijn Twitter tijdlijn.

En mensen, wat word ik daar MOE van. Ik word moe van het hopen om gezien te worden door anderen, van het hopen op meer likes voor de blog, van het kunstmatig willen ophogen van mijn bereik. Ik ben klaar met het oversharen van mijn privé-leven omdat ik het gevoel heb dat dit hoort en ik heb besloten dit niet meer zo krampachtig te doen. Ik deel namelijk echt genoeg. Het leidt me ook vooral af van wat ik eigenlijk graag doe: het schrijven.

In geen jaren meer gesproken

Ik vind het daarnaast eigenlijk helemaal geen prettig idee dat Mark Zuckerman en co. zoveel van mij weten. Dat Facebook beslist welke berichten populair zijn en die dus eerder toont in de tijdlijnen van mensen, waardoor bloggers allerlei andere (betaalde) truukjes uit moeten halen om hun bericht überhaupt weer te laten geven door Facebook. Ging ik ook nog mijn eigen updates liken omdat mijn bericht anders niet eens getoond zou worden.

Toen ik door de lijst van mijn Facebook-vrienden scrolde beseffen ik me dat ik een aantal mensen al in geen jaren persoonlijk gesproken heb. Daar heb ik ook een aandeel in hoor, maar toch vond ik het best een bedroevende conclusie. Het is nou eenmaal makkelijker om in tijden van drukte iemand even snel een kort berichtje via social media te sturen of een status te liken inplaats van te bellen, daar zijn we allemaal schuldig aan. Maar het geeft wel weer hoe asociaal social media kan zijn. Onbedoeld, maar toch.

Voor mijn dochter vind ik het zo jammer dat alles zo gedigitaliseerd is: welk kind ontvangt er nou niet graag kaartjes voor haar verjaardag? Dat ik er geen enkele meer krijg maakt me niet uit, maar zij kreeg er vorig jaar welgeteld twee. Sorry, maar dat maakte me toch wel wat verdrietig. Misschien had ik haar een eigen Facebook account moeten geven. 😉

Als ik geen Facebook nodig zou hebben voor de blog (je kan namelijk geen Facebookpagina voor een blog of bedrijf maken zonder er een persoonlijk account aan te koppelen) had ik mijn persoonlijke Facebook-account misschien al lang gewist. De mensen die echt in mij geïnteresseerd zijn vinden me wel via telefoon, Whatsapp of mail. Of niet, dat kan natuurlijk ook. Prima, maar dan vraag ik me wel af waarom je dan nog bevriend met mij zou moeten zijn op social media.

Social media en de blog

Voor een blog is social media ontzettend belangrijk. Hoe meer volgers en likes, hoe beter. Ook dat begint me steeds meer tegen te staan. Ik vind het jammer dat bedrijven en PR-bureau’s alleen maar geïnteresseerd lijken te zijn in de getallen en niet in bijvoorbeeld vaste lezers, schrijfstijl en betrokkenheid. Ik ben dan ook bewust gestopt met het bloggen voor de likes en wil wat meer terug naar het bloggen ‘voor de leuk.’ Samenwerkingen kunnen hartstikke fijn en van meerwaarde zijn voor mijn blog, maar niet ten koste van alles. Gaat deze beslissing me samenwerkingen en lezers kosten? Waarschijnlijk wel. Maar dat is dan maar zo.

Hoe ga je dat doen met de blog?

‘Gaat er dan veel veranderen op de blog’, hoor ik jullie denken? Nee, dat denk ik niet. Ik zal nog steeds af en toe een review plaatsen, maar dan voornamelijk van dingen die ik zelf heb gekocht en incidenteel krijg. En ik zal nog wel samenwerkingen aangaan, maar alleen als ik ze echt bij mij en de blog vind passen. Verder zal mijn focus vooral op het schrijven van persoonlijke artikelen liggen en wat minder op social media, zodat ik naast mijn werk tijd overhoud voor andere dingen, zoals het schrijven zelf. Kunnen jullie misschien ooit nog eens een boek van me lezen. 😉

Kleine disclaimer: dit artikel is niet bedoeld om mede-bloggers die wel van social media houden- en hier beter in zijn dan ik- af te vallen, maar mijn persoonlijke mening.

Verder dank ik Malou voor de inspiratie, want zij schreef een soortgelijk artikel op haar blog.

Filed under Dochterlief ervaart
Author

Romy (1980) is familiemens, multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 3 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

11 Comments

  1. Mag ik even amen zeggen? Ik zit als blogger té weinig op social media. Ik doe er wel wat mee maar besteed niet de tijd aan het promoten als dat ik zou moeten. Heb er gewoon de tijd niet voor over. Ik blog echt omdat ik leuk vind en dat samenwerken, tja, dat doe ik ook alleen maar als ik het echt wil, bij mij past en het dus om inhoudt gaat in plaats van simpelweg wat dofollow links. Ik heb dus enorm respect voor je keuze. Wellicht (en dat hoop ik) gaat het je zelfs lezers opleveren. Lezers die terug komen voor de persoonlijke verhalen. De verhalen die je met passie schrijft. Dat is in elk geval waar het voor mij wel om gaat.

  2. Social media kan snel je leven overnemen. Ik zit op dit moment in een Instagramfase, waarbij ik niks wil missen. En ongemerkt kijk je steeds vaker op je telefoon. Ik had vorig jaar een app die bijhield hoeveel ik keek, misschien moet ik die maar weer eens tevoorschijn toveren. Door bewustwording kijk ik toch veel minder 😉

  3. Ik kan het me goed voorstellen. Ik heb zelf geen social media (nooit aan begonnen, nooit gemist, soms niet uitgenodigd voor een feestje, maar dat zegt meer over die ander dan over mij)

  4. Ik snap je he-le-maal! Heb voor de komende week ook nog een stukje op de planning staan wat hier deels over gaat. Bv dat follow4followgedoe brrrrrr.
    Ooit hoop ik van schrijven mijn puur en alleen baan te maken dus ik blijf wel redelijk actief op social media. Maar echt binnen de perken (maar inderdaad ja…ik like mijn eigen berichten dus ook…samen met mijn Lief 😂 maar door die stomme algoritmen schijnt dat nauwelijks uit te maken 😬)
    Maar als ik weg ben gaat mijn telefoon vaak niet mee of staat internet uit en blijft hij in de tas. En hij mag thuis niet mee naar boven of aan tafel.
    Dat hypergedoe van al die appjes op bepaalde momenten bewust buitensluiten is heerlijk. Succes 😘

    • Ik begrijp het heel goed hoor. Zou ook best bekender willen worden om mijn schrijfstijl maar ik word echt recalcitrant van die algoritmes van social media.

      En inderdaad dat follow4follow, zowel op Facebook als Instagram….Hou toch op! Ik snap dat ik het spelletje mee zou moeten spelen, maar ik doe het gewoon (lekker) niet. Liever followers die mij leuk en interessant vinden dan followers als opvulling.

  5. Ik begrijp je helemaal. En het klopt ook wat je zegt. Mijn blog is ook mijn baan, dus ik zal wel moeten en ik vind het soms ook echt gezellig, maar ik heb me ook afgemeld voor een aantal groepen op FB en dat geeft al zo veel rust! You go girl!

  6. Pingback: Voor wie doe jij het eigenlijk? - Breg Blogt

  7. Ik snap ook helemaal wat je bedoelt. Ik had dat vooral met Instagram, ik wilde vooral foto’s maken en hoef al die feeds niet te volgen. Maar merkte dat ik het tóch vervelend vond als er niemand reageerde. Dus ik maak nu alleen maar foto’s voor m’n eigen album 😉

    Verder is die social media ook voor mij een belangrijke reden om geen blogs meer te schrijven. Ik vind al die interactie sowieso een beetje te ‘extravert’ voor mij. Ik schrijf nu in een dagboek en da’s prima zo 🙂

    • Dat vind ik wel jammer want ik las jouw blogs oprecht heel graag! Maar alle begrip voor je keuze, uiteraard.

  8. Amen. Met dit gevoel loop ik dus al twee weken rond. Binnenkort wil ik ook een update schrijven over mijn toekomst als blogger. Want ergens ben ik het gewoon zat al dat “moeten” opvallen.

    • Ik ben ergens wel blij dat er meer mensen met hetzelfde gevoel rond lopen. Succes met je beslissing!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *