Het einde van een tijdperk

Het einde van een tijdperk

Nu we bezig zijn met het herindelen van Elise’s kamer omdat ze binnenkort een groot bed krijgt valt het me pas op: we hebben een overschot aan babyspullen. Variërend van een wieg, een ledikant, een kinderwagen tot verschillende kledingstukken in de maten 50 t/m 80. Die moeten straks worden verkocht, weggedaan of weg gegeven. Want dat er hier geen 2e kind komt, daar waren mijn man en ik vrij snel over uit. Toch doet het wegdoen van die spullen me een beetje pijn. We sluiten weer een fase af die nooit meer terugkomt. Het is het einde van een tijdperk.

Het lijkt nog zo kort geleden dat ik aan de monitor en weeënopwekkers lag in het ziekenhuis.

 

Dat ik diezelfde avond een heel klein hoopje baby op mijn borst had liggen. Een baby die nog zwom in maatje 50. Nu dragen haar poppen die babykleding waar zij ooit heeft ingepast en gelooft ze me niet als ik zeg dat zij die kleine baby op de foto in haar slaapkamer is. Druk kletsend en zingend danst ze de dagen door, mijn vrolijke meisje met haar paardenstaart en haar vlechtjes. Nog even en ze past dan eindelijk echt in maat 92, die kleine vechter, die haar eigen lijn volgt op de groeigrafieken van het consultatiebureau. Wat doet ze het goed en wat groeit ze toch hard. Wat wil ze graag groot worden. ‘Kan ik zelf mama,’ is hier in huis de nieuwe uitspraak, gevolgd door een hoop frustraties omdat hetgeen wat ze wil doen nog niet helemaal lukt zonder hulp, of omdat ik het alsnog doe wegens een planning die in de soep dreigt te lopen. Een volkomen gezonde ontwikkeling, maar ook een ontwikkeling die een nieuw tijdperk inluidt.

Kleine meisjes worden groot

 

Straks moeten we gaan kijken naar welke scholen we geschikt voor haar vinden en gaan we beginnen met het oefenen met zindelijk worden. Haar flesje, waar ze tot voor kort nog steeds graag uit dronk, heb ik verstopt in de kast. Toen ze ernaar vroeg zei ik dat ze nu een groot meisje is, en dat grote meisjes uit bekers drinken. Straks, als we het grote bed in elkaar hebben gezet, gaan we haar uitleggen dat grote meisjes ook in grote bedden slapen. Ik denk dat ze het geweldig gaat vinden. Ze krijgt beddengoed met vlinders en ruitjes erop, in haar favoriete kleuren paars en roze. Er is ruimte voor al haar knuffels en een stapel nieuwe kussens. Er komt een kleine boekenplank en een hoekje om gezellig te kunnen spelen. Het wordt een kamer die past bij een meisje van bijna 2,5 jaar oud. Ik kijk er zo naar uit om haar gezicht te zien als ze het allemaal ziet staan en ik vind deze nieuwe fase fantastisch.

 

En toch….toch zou ik af en toe op de pauzeknop willen drukken

 

Dan maak ik me zorgen of ik wel genoeg van haar geniet en of ik me later wel genoeg zal kunnen herinneren van de grappige uitspraken en de bijzondere momenten van toen ze nog zo klein was. ‘Baby’ Elise wordt een grote meid, en eigenlijk wordt ze alleen maar leuker en meer zichzelf. In feite verandert er niets, want ze is zoals ze altijd al is geweest, alleen met een paar kilo en centimeters erbij. Maar ik betrap mezelf er toch op dat ik soms stil naar haar zit te staren als ze ergens helemaal in op gaat. ‘Kijk nou toch,’ denk ik dan. ‘Ze krijgt grijze vlekjes in haar ogen. En haar haren worden echt lang.’ Opeens weet ik precies hoe ze eruit zal zien op haar 1e schooldag en kan ik me zelfs al een voorstelling maken van haar terwijl ze giebelend met vriendinnen door de stad loopt.

Toch hou ik dat kleine warme handje nog een paar seconden langer in mijn hand als ik haar ergens achter moet laten, en duren de knuffels – ook op haar initiatief – nog altijd veel langer dan dat ze misschien nodig zijn. Omdat ze stiekem toch ook nog zo klein is en me hard nodig heeft. ‘Mama,’ mompelt ze giechelend vanuit onze omhelzing, ‘Los.’ En ze rent bij me weg om vervolgens weer bij mij terug te komen en een nieuwe knuffel op te eisen. En dat mag ze blijven doen totdat ik oud en gerimpeld ben.

Mis niks en volg Dochterlief op Facebook, Twitter en Instagram

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) is familiemens, multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 3 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

7 Comments

  1. Cassandra

    Wat herkenbaar. En wat lief geschreven 🙂 die knuffels geniet ik intens van en toch ben ik nog bang dat ik niet genoeg geniet. Een pauze knop… doe mij er 1 hahaha.

  2. Wat een mooi en herkenbaar stuk! Mooi he, hoe de trots wordt afgewisseld door melancholie ?
    Hopelijk slaapt jullie prinses heerlijk vannacht!!

  3. Zo mooi geschreven. ik ga er helemaal mee en ik ga er ook nú een blogje over schrijven. Over dat stille genieten, dat doe ik ook zo graag! 🙂

  4. Het is dubbel aan de ene kant kun je niet wachten dat ze groot worden maar aan de andere kant doet het toch wat met je en denk je kon ik de tijd maar stilzetten! I feel you….

  5. Oooh wist je dat ik eigenlijk net zo’n blogje in mn concepten heb? Toen we van de week haar grote bed neerzette heb ik echt even een half uur tranen met tuiten gehuild haha…. Waar is mijn baby? 🙁

    • Ik begrijp je volkomen! (en je geplande blog ook 😉 ) Het is zo confronterend en dubbel. Ik zal ook een traantje wegpinken dit weekend als ze voor het eerst in haar nieuwe bed gaat slapen denk ik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *