Het is zover: ze loopt!

 

ze loopt/Dochterlief.nl

Lieve lezers, we hebben de mijlpaal der mijlpalen bereikt! Al een tijdje voelde ik een beetje de hete adem van het consultatiebureau in mijn nek. En van de incrowd, die dat natuurlijk heel goed bedoelden. Het vragen naar de mijlpaal begon zo’n beetje vanaf dat mijn dochter een maand of 10 was. “Hoe oud is ze nu?” werd meteen gevolgd door de zin: “En loopt ze al?”

“Nee,” herhaalde ik dan voor de zoveelste keer. ” Ze loopt nog niet.” Waarna ik me meteen geroepen voelde om toe te lichten wat ze dan allemaal wél kon en hoe leuk ik dat allemaal niet vond. Maar ik deed het niet, want mijn kind doet niet aan de Perfecte Dreumes-kampioenschappen of iets dergelijks. Ze hield zich voornamelijk bezig met het uitbreiden van haar woordenschat, het mee brabbelen van liedjes en het eten van boterhammen met pindakaas.

Nu schijnt het inderdaad zo te werken dat dreumesen zich eerst heel specifiek op 1 ontwikkelgebied richten en daarna pas op het andere, dus ik nam mezelf voor dat ze rond haar 2e verjaardag toch wel zou lopen en dat er anders wel een verklaring voor zou zijn. Verder liet ik het voor wat het was. Toen ik dat deed, was dat voor Elise opeens het signaal om hevig geïnteresseerd te raken in haar loopwagen en blokkenkar.

Oefenen, oefenen, oefenen

Wekenlang liep ze er rondjes mee door het huis, terwijl ze trots om zich heen keek en alle applaus gretig in ontvangst nam. Het was wel een voorwaarde dat mijn man en ik haar iedere keer moesten blijven volgen en vooral niet moesten ophouden met applaudisseren, want hallo mama en papa, zien jullie niet wat ik kan?! Maar los lopen durfde ze nog niet. Eerst wilde ze per se aan twee handen worden vastgehouden, daarna aan 1 hand en vervolgens hield ze nog voor de vorm mijn pink vast terwijl al lang duidelijk was dat ze stevig en stabiel op haar benen stond.

Daarna ging het heel snel. Zo stond ze opeens naast me op de bank, zonder zich ergens aan vast te houden. Triomfantelijk keek ze me aan. Vervolgens deed ze steeds een paar stapjes vooruit maar bleek ze het nog wel wat eng te vinden om door te lopen. Gelukkig zat ik er meestal naast, zodat ze zich vol boven op mij kon laten vallen. Grappig dat ze dat vond! Dat was twee weken lang helemaal haar ding.

Het Moment!

Afgelopen vrijdag had mijn man een papadag met Elise. Ik zat nog geen half uur in de auto toen ik vanuit mijn ooghoek een berichtje op mijn telefoon zag binnenkomen met de tekst: ‘ Ze liep opeens 2 meter!!!’ En niet veel later ontving ik een filmpje ter bevestiging. Toen ik klaar was met balen omdat dit moment zich net buiten mijn aanwezigheid had voltrokken, was ik uiteraard erg blij. Ze loopt nu elke dag meer, en ze heeft er lol in. Het lopen wordt nog afgewisseld met kruipen, maar ze is druk bezig met oefenen. Ik vind het zo bizar hoe het babyachtige er dan ook echt meteen vanaf is. Alsof ik me nu pas realiseer dat ik echt te maken heb met een mini-mensje die haar wereld in recordtempo aan het vergroten is.

Ik weet het: duizenden kinderen, waaronder ik zelf, zijn haar voorgegaan. Maar dat waren niet mijn eigen kinderen. MIJN KIND LOOPT!

En ik? Ik loop over van trots.

 Volg Dochterlief.nl ook op BloglovinFacebook, Instagram & Twitter

 

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) is familiemens, wannabe multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

5 Comments

  1. Heel goed van je om je niks aan te trekken van gemiddelden etc. Sam liep ook pas met 20 maanden. Ik zie het maar als een voordeel: we hebben gewoon een extra lange babyfase gehad ;). Want wat je zegt, nu is ze toch écht geen baby meer! Applaus voor Elise!
    – X Marloes

  2. Wat leuk! Weer een mijlpijl! En snap dat je trots bent!
    Het wedloopgebeuren van ouders kan je soms heel onzeker maken, maar ik ging pas lopen toen ik 1,5 was en met mij is het ook goed gekomen 😉

  3. Hele herkenbare blog en superleuk geschreven! Zoonlief van 13 maanden loopt nog niet, maar je hebt het gevoel dat je je naar anderen moet verantwoorden waarom. Stiekem jaloers op kinderen die al met 10 maanden of 1 jaar lopen, maar goed, onze zoon heeft weer andere kwaliteiten :). Hij lijkt het wel interessant te vinden om af en toe een stapje te zetten, maar als we dan kijken, valt hij meteen weer op z’n knieën. Daarnaast trekt hij zich aan alles op en loopt hij langs de tafel en inderdaad ook aan 2 en soms 1 hand met je mee. Ik kan niet wachten tot we stukjes met hem kunnen gaan lopen en tegen een bal aanschoppen enzo.
    Heel benieuwd naar je andere blogs, ga ze in de gaten houden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *