Het laatste babywasje

Het is tijd. Tijd om afscheid te nemen van heel veel spullen die niet meer van waarde zijn voor ons, maar wellicht wel voor anderen. Voor de laatste keer doe ik een babywasje. Maat 56, 62 en zelfs maat 50 worden nog één keer gewassen met parfumvrij en extra mild wasmiddel.

4 jaar geleden paste ze hier nog in

In mijn handen houd ik een broekje in maat 50 en reis ik in gedachten even terug naar de kinderafdeling van het ziekenhuis, waar ze in een couveuse lag. Voor onze randpremature en dysmature baby was zelfs maat 50 de eerste weken veel te groot. Optimistisch had ik ook een pakje in maat 56 gekocht: ze paste het pas toen ze 3 maanden oud was. Haar allereerste rompertje was een romper van het ziekenhuis. Het was een lelijk exemplaar en zat vormeloos om dat dunne, kleine lijfje maar het had des te meer waarde voor mij. Ik kan de romper niet meteen vinden; misschien heb ik het al per ongeluk weggegooid. Het geeft niet; de herinnering is al gemaakt.

De piepkleine baby in haar Nijntje jas

Toen ze mee naar huis mocht droeg ze een teddy jasje van Nijntje in maat 50 waar ik op slag verliefd op werd toen ik het in de winkel zag. Ze verzoop erin, het was veel te wijd en de mouwen veel te lang. Ook haar eerste pakje was 2 of 3 maten te groot. Alleen haar sokjes pasten. Apetrots en in tranen liet ik me het ziekenhuis uitrijden met de Maxi-Cosi op mijn schoot, met daarin mijn piepkleine baby in haar oversized outfit en haar Nijntje jas. Nu ik het 4 jaar later in mijn handen houd kan ik me niet meer voorstellen dat ze het jasje ooit gepast heeft. Het is zo lang geleden; en toch ook als de dag van gisteren.

Kledingstukken uit het verleden

Zo word ik per kledingstuk teruggeroepen naar het verleden. De periode van kleine broekjes en gehaakte vestjes die haar zo lief stonden. Mutsjes en slofjes, die ze meteen uittrok. Maar vind ik ook een paar kilo aan zomerkleding terug die ze door haar lengte en gewicht in de winter pas paste. Zie ik gekregen wintermutsjes die ze een jaar na dato pas kon dragen. Tientallen rompers per maat waaronder dat ene dure merk dat haar als gegoten zat. Ik stop ze allemaal in de wasmachine, samen met haar grote meisjes- onderbroeken. De babyrompers samen met onderbroekjes in maat 104.

Ik zie het setje dat ze droeg toen ik voor het eerst weer ging werken na mijn verlof. Dat weet ik, omdat ik het moment op de foto heb gezet. Ik vind het zachte vestje dat ze droeg naar de eerste wenmiddag op het kinderdagverblijf, waar we haar volkomen relaxed en in diepe slaap in aantroffen. Nog meer mijlpalen en herinneringen verschijnen door het zien de kleertjes op mijn netvlies. Haar eerste verjaardagsoutfit. Het eerste zomerjurkje in de Spaanse zon. Haar eerste badpakje. De herinneringen zijn ontelbaar, en ze zijn allemaal goed en waardevol. Het was een mooie tijd, ondanks de pieken en dalen.

Oneindig veel hoop en liefde

Wat het meest bij mij is blijven hangen tijdens het opruimen en wassen? De liefde die samen met de kledingstukken is gegeven. Van mij en mijn man. Van de opa’s en oma’s. Van enthousiaste ooms en tantes met een groter gevoel voor mode dan ik zelf ooit zal hebben. Iedereen heeft gedacht: als ze dit kledingstuk past, dan kan ze misschien al zitten, kruipen of lopen. Misschien zegt ze haar eerste woordje in deze outfit, of lacht ze haar eerste lach. Foto’s van mijn kind in de betreffende outfit werden enthousiast door mij aan de gulle gever gestuurd en met net zoveel enthousiasme ontvangen.

‘Ach,’ denk ik met een brok in mijn keel als ik naar die kleine kleertjes kijk. ‘Wat is er toch al veel van die kleine baby, dreumes en peuter gehouden. Wat houdt iedereen nog steeds veel van haar.’ Ik voel me zo ontzettend dankbaar voor al die liefde.

Ik word helemaal warm van binnen als ik eraan terugdenk en ik weet dat we nog veel meer fijne herinneren gaan maken samen. Ik gun dat iedere ouder en kind. Dus ik was de kleertjes nog een laatste keer, vol aandacht en liefde. En ik hoop dat het volgende kind dat ze mag dragen minstens zoveel geluk en liefde mag kennen als ons kind.

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) is familiemens, multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 3 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

4 Comments

  1. Ik voel je blog tot in mijn tenen. Jeee… Van elke periode bewaar ik 1 of 2 dingetjes voor de herinnering. Het eerste pakje ook en alles wat mijn moeder heeft gebreid.
    Maar op dit moment kan ik niet naar die eerste kleertjes kijken. Dat komt nog…
    Ik geniet nu gewoon van het moment dat ik onze grote kerel ban school kan halen en achter in zijn broek kijk of hij na gym wel de zijne heeft aangetrokken 😉 Lief geschreven. Dikke kus ❤

  2. Dat laatste moet je maar in gedachten houden. Ik heb het niet over mijn hart gekregen om alles weg te doen. Heb per kind nog een doos bewaard met een paar pakjes, schoentjes en een knuffel. Soms mis ik mijn baby’s wel eens. Was een mooie tijd.

    • Ik ga voor haar ook zo’n doos maken met daarin een mutsje, babypakje, knuffeltje en het eerder genoemde Nijntje jasje. Misschien zegt ze later: ‘Wat moet ik hier nou weer mee, mama?!’ Of ze is net zo sentimenteel aangelegd als ik en vindt het prachtig.

      Voorlopig is het al heel wat dat ik al die andere dingen wegdoe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *