Hoe ik de eerste week van de NaNoWriMo overleefde

November is de maand waarin menig schrijvershart een aantal slagen sneller gaat kloppen: het staat volledig in het teken van de National Novel Writing Month, afgekort tot NaNoWriMo. Inmiddels is het International Novel Writing Month, want er doen heel veel mensen uit verschillende landen mee, waaronder ik.

Eindelijk doe ik mee

Jarenlang wist ik van dit fenomeen af, maar deed ik er nooit aan mee. Dit jaar begon het te kriebelen, mede door de enthousiaste mensen op  de Writers Community waar ik sinds begin september lid van ben. Ik hakte de knoop door en besloot op mijn eigen manier en eigen tempo mee te doen. Ik sprak met mezelf af dat ik niet per sé minimaal 1667 ‘vereiste’ woorden per dag wilde gaan schrijven en mezelf niet extreem wilde pushen om die letters maar op papier te krijgen, aangezien ik zowel qua werk als privé in de drukste tijd van het jaar zou zitten.

De eerste week is inmiddels achter de rug. ‘HOE GING HET?!’ vragen jullie je misschien af. Pak een kop thee, lees en huiver. 😉

Dag 1

Dag 1 van de NaNoWriMo viel op een woensdag en die dag werkte ik vanuit huis. Fijn, want dat betekende dat ik na mijn werkdag niet hoefde te filerijden naar huis en meteen kon starten. Het begin van mijn verhaal knalde ik eigenlijk zonder moeite op het digitale papier. Heel fijn! Doordat ik al zo lang achter de laptop had gezeten voor mijn werk hield ik er na ongeveer drie kwartier mee op en zat toen op 659 woorden. Prima begin.

Dag 2

Dag 2 was mijn parttime dag, maar ook de dag dat Elise een wenochtend op school had en ik een to do-list had van hier tot Tokyo. Ik koos ervoor om die eerst af te werken. Daarna haalde ik een blij maar doodmoe kind van school. Ze wilde lekker in haar tipitent een filmpje kijken, dus gaf ik haar heel onpedagogisch verantwoord de iPad en nam ik de laptop op schoot. Opeens was er een uur voorbij en ik 1012 woorden verder. Yes!

Dag 3

Op dag 3 kwam ik mezelf tegen. Dat wil zeggen: ik stapte uit bed met een erg pijnlijke rechterarm- en pols en het kwartje viel meteen: die was overbelast. Door al het (over)werken en de extra schrijftijd erbij kon ik mijn arm bijna niet gebruiken. Ik kon een normale werkdag nog net aan maar besloot met bloedend hart mijn schrijftijd van de dag over te slaan. Woorden: 0. Humeur: beneden het vriespunt.

Dag 4

De pijn in mijn arm was nog steeds niet over. Na een douche en een verzachtend zalfje ging het gedurende de dag iets beter. Omdat mijn man vrij was om dochter te entertainen ging ik tussen de middag toch weer typen. Met resultaat: 1060 woorden.

Dag 5

Dag 5 viel op een zondag en ik was moe, de pijn in mijn arm speelde weer op en ik moest er niet aan denken om achter mijn laptop te gaan zitten. Mijn man en ik ruimden onze kledingkast op en deden bijna driekwart van de inhoud weg. Aantal woorden: 0. Aantal zakken met kleding: 6. Mijn humeur: tja…

Dag 6

Maandag begon ik extra vroeg met werken zodat ik de werkdag eerder kon afronden. Daardoor kon ik meteen een poging doen om mijn aantal geschreven woorden te verbeteren. Het ging verrassend goed ondanks de drukte in mijn hoofd en ik stopte bij 1200 woorden, mijn hoogste wordcount tot nu toe!

Dag 7

Dag 7 is normaal gesproken de dag waarop veel schrijvers extra gaan knallen om hun woordaantal nog eens extra te verhogen: de eerste week van de NaNoWriMo zat er immers alweer bijna op en iedereen wil dan natuurlijk het woordaantal overtreffen! Ik had echter even een dip. Lange dagen op het werk, aandacht voor mijn gezin, genoeg slaap krijgen én schrijven: ik vond het een beetje te veel van het goede. In principe had ik een vrij schrijfavondje, maar mijn ogen werden al zwaar rond de bedtijd van mijn peuter en ik kroop vroeg onder de wol. Aantal woorden: 0. Humeur: 5-.

Hoe bevalt de NaNoWriMo tot nu toe?

Ik ben wisselend positief. Als ik ergens voor ga, wil ik er namelijk ook voor de volle 100% voor gaan, en dat lukt gewoon niet. Er zijn momenteel teveel ballen die ik in de lucht moet houden en dat zorgt met vlagen voor veel frustratie.

Ook had ik kunnen weten dat ik competitief zou gaan worden; ik kon als kleuter al niet tegen mijn verlies en nu ik achterloop voelt dat een beetje als verliezen. Wat wél een groot pluspunt is, is dat ik nu regelmatig schrijf aan mijn boek, waar ik voorheen alleen maar schreef over hoe graag ik dat boek wilde schrijven. Misschien moet ik dat maar als mijn grootste winst beschouwen: ik schrijf EINDELIJK.

Ik laat jullie eind van de maand nog even weten op hoeveel woorden ik geëindigd ben. Nu zit ik op 3931 woorden.

Doe jij mee aan de NaNoWriMo en hoe gaat het? Tips en tricks jij welkom!

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) is familiemens, multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 3 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

6 Comments

  1. Ik ga ooit ook meedoe. Ooit. Dit jaar skip ik ff en ben ik blij als ik naast blogs überhaupt aan fictie toekom.

  2. Wat leuk, ik had nog nooit van NaNoWriMo gehoord. Dat vereiste aantal woorden vind ik behoorlijk hoog! Stamt dat nog uit de tijd dat vrouwen thuis bij de kinderen waren ofzo 😉

    Ik ben wel weer begonnen met schrijven op m’n blog, dat vind ik al heel goed van mezelf 🙂

  3. Ik ken het niet! Maar het kijkt me eem grote stressor/schop onder de kont, afhankelijk van hoe je het ziet misschien. Ik zou er de tijd niet voor kunnen vinden, zoals je zegt met die ballen 😉 Maar ik herken het wel dat ik soms echt tijd moet blokken om te schrijven.

    • Haha, het is precies zoals je zegt. Of een stressor of die boost die je juist op weg helpt. Ik vind het hoe dan ook bijzonder om eens mee te doen en hopelijk brengt het een echte schrijfroutine op gang.

  4. Ik kwam via bloglovin bij dit artikel: leuk om te lezen! En zolang je schrijft is het toch prima? Wie schrijft die blijft 😉 Misschien dat ik volgend jaar eens een poging ga wagen… Had je wel al een idee over je verhaal?

    • Ja, ik had wel een idee dat ik wilde uitwerken. Verder geef ik mezelf de vrijheid om zonder vast plot te schrijven. Zo kan ik mezelf nog verrassen, zeg maar. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *