Ik ben gestopt met de NaNoWriMo

Schreef ik eerder deze maand nog hoe ik de eerste week van de NaNoWriMo overleefd heb, inmiddels moet ik bekennen dat ik er helemaal mee gestopt ben. Ik leg vandaag uit waarom. 

Al jaren wilde ik er aan mee doen: de National Novel Writing Month. Dit jaar ging het er dan eindelijk van komen, ook al wist ik van tevoren dat ik ontzettend druk zou zijn deze maand. Ik wist ook dat ik echt niet de enige zou zijn met zo’n drukke agenda en dat gaf me het laatste duwtje in de rug: laptop in de aanslag en gaan!

Schrijven blijkt gewoon hard werken

Al snel kwam ik erachter dat het schrijven niet zo simpel was als ik dacht. Het is niet dat ik geen inspiratie had; ik had zelfs bakken met inspiratie. Dagelijks vliegen er complete verhaallijnen en de meest kleurrijke personages door mijn hoofd. Ik ben eigenlijk niet anders gewend. Maar om er daadwerkelijk voor te gaan zitten en je volledig aan het schrijven te wijden, dat is andere koek. Dat is gewoon hard werken. En dat deed ik al, overdag in een andere baan. Ik kon in mijn vrije tijd de knop naar het schrijven steeds minder vaak omzetten.

Op sommige dagen ging ik als een speer en vlogen mijn vingers over de toetsen. Op andere dagen – de meeste dagen eigenlijk- was ik erg moe, had ik 100 andere dingen te doen of te regelen en staarde ik minuten achter elkaar naar een wit scherm. Wat vond ik hier ook alweer leuk aan? En waarom kwam mijn verhaal niet uit de verf? Het zat al jaren in mijn hoofd!

Gelukkig waren er genoeg gelijkgestemden om mee te sparren op de Writers Community. Er waren meer mensen die het lastig vonden. Maar het gros, zo leek het, knalden in de ochtend voordat ze naar hun werk of studie gingen enkele duizenden woorden op papier, en anders deden ze dat in de avonduren. Ik merkte dat ik het gevoel kreeg alsof ik faalde. Als zij het konden, dan kon ik dat toch ook?

Schrijven moet leuk blijven

Ik vergat dat ik op sommige dagen om 6.00 uur al van huis vertrok en om 18.00 uur pas thuis was. Tegen de tijd dat we allemaal gegeten hadden en onze dochter op bed lag, was het vaak al 21.00 uur en was ik kapot. Ik kon niet meer bij het verhaal in mijn hoofd en dat frustreerde me mateloos.

Schrijven is nog steeds wat ik het liefste doe, net als bloggen. Maar ik moet accepteren dat ik er niet altijd tijd voor heb. Ik heb nou eenmaal een drukke baan en een gezin, en daar gaat ook tijd in zitten. Sterker nog: daar besteed ik ook gewoon graag mijn kostbare tijd aan. Het is geven en nemen.

Daarom besloot ik te stoppen met de NaNoWriMo en in mijn eigen tijd te gaan schrijven. Ik eindig mijn NaNoWriMo iets onder de 4000 woorden; dat is in ieder geval een goed begin! Ik ben trots op mezelf dat ik de poging gewaagd heb en dat er door het meedoen al een echt verhaal tot leven aan het komen is.

Verder besloot ik om het ‘moeten’ even los te laten en nam ik op onze geplande vakantie zelfs geen notitieboek mee. Ik was hard aan vakantie toe. Soms betekent iets graag willen ook dat je het onderwerp in kwestie even los moet laten. En wie weet hoeveel inspiratie ik hierdoor ga krijgen!

Doe jij nog mee aan de NaNoWriMo? En welke tips heb jij om regelmatig te schrijven?

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) is familiemens, wannabe multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

5 Comments

  1. Ik vind het stoer dat je het gewoon geprobeerd hebt! Iets ‘moeten’ is sowieso een creativiteits drowner….

    Maarre even iets anders hè, iets dat me opvalt en niet alleen betrekking heeft op jou… Waarom heeft iedereen het altijd zo druk?! Waarom is de maatschappij volledig gericht op heel veel werken? Nou ja, het kan ook anders. Hopelijk vind je snel de balans en daarmee de rust om lekker op je gemak die woorden te typen. Dikke kus!

    • Wat betreft je vraag over druk zijn: geen idee. Ik wist voordat ik moeder zou worden uitstekend hoe ik mijn leven in wilde richten maar kwam van een koude kermis thuis. Ooit werkte ik in mijn woonplaats maar dat blijkt gewoonweg niet realistisch.

      Voor banen op mijn niveau vragen ze minimaal 32 uur beschikbaarheid als harde eis en banen voor (minder dan) 24 uur in mijn woonomgeving zijn óf niet beschikbaar, of er zijn 250+ vrouwelijke sollicitanten, of ik word er voor afgewezen vanwege te hoog opgeleid zijn. Maar voordat ik een heel artikel typ 😉: het leven is maar tot een bepaalde grens maakbaar. Uiteindelijk maken we allemaal keuzes waar bepaalde consequenties aan verbonden zijn.

  2. Je hebt helemaal gelijk. Heel veel schrijvers beginnen pas op latere leeftijd – als de kinderen al uit huis zijn enzo. Als je komende jaren bezig gaat met inspiratie (dat je zoveel mogelijk opschrijft), dan komt die bestseller over 15 jaar wel 🙂

  3. We kunnen elkaar een hand geven: ik heb ook een drukke baan waarbij ik 12 uur per dag van huis ben en ook hier ligt de kleine niet voor 9 uur slapend en wel in haar bedje. Een NaNoWriMo kan ik op mijn buik schrijven (en daar passen niet de 50k woorden op die je geacht wordt te produceren).

    Eigenlijk duurt mijn NaNoWriMo inmiddels meer dan een jaar. Ik zit op ongeveer 35k woorden.

    Ooit komt het af. Het gaat alleen wat trager dan bij de meesten. Dat is dan maar zo.

    • Wat goed dat jij al zoveel geschreven hebt! Het is dan wel niet in een maand tijd gerealiseerd, maar wat maakt het uit. Als je het maar doet. Daar ben ik inmiddels wel van overtuigd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *