La vie en rose | Dit was april 2018

In april was er ruimte voor een mini-vakantie. Samen met mijn ouders gingen we naar zonovergoten Frankrijk en waren we er even helemaal uit. Vive La France!

Met drukke agenda’s aan beide kanten is het voor mijn ouders en ons een behoorlijke uitdaging om überhaupt met elkaar af te kunnen spreken, dus we waren erg blij dat het dit keer gelukt was om iets vast te leggen.

De week voor dit tripje was werktechisch gezien ook nog een behoorlijke uitdaging. Door de Koningsspelen op de basisschool van de kleuter liep mijn geplande werkochtend een beetje in de soep en moest ik alsnog nog 101 taken afvinken.Totaal niet relaxed vertrokken we op zaterdagochtend met een druk kwekkend kind op de achterbank richting het zuiden.

Ik had me van alles in mijn hoofd gehaald, want onze laatste lange autorit met kind was alweer 3 jaar geleden. Tot mijn grote verbazing was de kleuter echter helemaal in haar element en vermaakte ze zich prima met filmpjes kijken en tekenen. Eenmaal in Frankrijk bleek het bloedheet- daar waren we eigenlijk niet van uit gegaan. We stopten even in het mooie dorpje Senlis, waar ik het niet kon nalaten om de fotogenieke boekwinkel op de gevoelige plaat vast te leggen.

Als God in Frankrijk

Voordat we mijn ouders zouden ontmoeten, hadden we onder het mom van ‘als je het doet, moet je het ook goed doen’ een nachtje in een familiekamer gereserveerd in een landhuis op het Franse platteland. Dit overtrof ál onze verwachtingen.

Het was een prachtig oud huis (waarvan alle foto’s overbelicht waren omdat ik tegen de zon in gefotografeerd heb…sorry #amateur) met een enorme lap grond eromheen en een sfeervolle, sjieke inrichting. Vrijwel meteen kreeg ik inspiratie voor het schrijven van een kasteelroman, dat snappen jullie wel.

De eigenaar, die de benedenverdieping samen met zijn vrouw bewoont, heette ons welkom met chocoladetaart en wijn. Daarna renden kleuter en ik net als in The Sound of Music de kleine heuvel af waar het huis op stond…en renden vervolgens weer terug omdat de gevoelstemperatuur in de volle zon een graad of 30 was. Maar mensen, wát een fantastische omgeving om een dag en nacht door te brengen. Het zorgde voor een instant ontspanning die ik normaal pas in de 2e week van een lange vakantie ervaar.

We sliepen allemaal lekker en werden de ochtend erna ontvangen in de ontbijtzaal, waar dit ontbijt voor ons klaar stond. Lekkerste. Ontbijt. Ooit!

Zomerfruit gegratineerd in room. Voor ontbijt. Met flensjes! ❤

Het ontbijt zelf ging vervolgens in een gelukzalige waas aan me voorbij vanwege een acute staat van verlichting. Jullie moeten het maar met de foto’s doen.

Bootje varen met opa en oma. Ze koos voor Zweden en heeft zo’n 50 rondjes rond de vijver gerend. En opa en oma dus ook.

Na het ontbijt gingen we op weg naar Parijs, waar we een groot deel van de middag slenterend hebben doorgebracht. We verbleven vooral in Jardin du Luxembourg en het was er heerlijk en enorm kindvriendelijk. De kleuter speelde er in een enorme speeltuin en bedwong de woeste golven in de vijver met haar gehuurde speelgoedboot. Wat is Parijs toch mooi. Ik ben er al vaak geweest om de toerist uit te hangen maar zo ongedwongen nog nooit.

Het verhaal achter deze foto: we hebben een half uur gewacht op een terras en toen niemand kwam zijn we maar doorgelopen. Beetje jammer wel. Wel een mooie foto verder! 😉

Door de hitte zijn we de stad vrij snel weer uitgegaan om naar het bungalowpark te vertrekken waar we de komende twee nachten zouden verblijven. Het lag op een steenworp afstand van Disneyland Parijs, waarover ik laatst geschreven heb.Hier vierden we de verjaardag van mijn moeder in stijl (en uiteindelijk met duizenden anderen in Disneyland zelf) voordat we weer naar het koude en natte Nederland vertrokken. Gelukkig werd het weer in Frankrijk toen ook slechter.

La maison en rose.

April op Dochterlief.nl

Ik schreef uiteindelijk maar 2 artikelen in april: die over Disneyland en een persoonlijke blog over mijn ervaringen in het ziekenhuis. Die laatste is niet ‘zomaar’ geschreven en één van de redenen dat het hier wat stiller is. De zin in het bloggen begint wel langzaam terug te komen, dus misschien ga ik weer wat vaker publiceren.

Hoe was jullie maand? A bientôt!

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

2 Comments

  1. Oh het ziet er uit als heerlijke ontspanning, wat fijn! Welkom geheten worden met chocoladetaart en wijn… ik dacht dat alleen in mijn dromen kon! 😉

Geef een reactie