Lieve moeders: durf om hulp te vragen

Nu ik herstellende ben van een operatie word ik geconfronteerd met een kant van mezelf die ik liever ontken: mijn onvermogen om dingen uit handen te geven. Waarom denk ik dat het normaal is om alles maar alleen te doen en om hulp vragen een zonde is?

Geboren als controlfreak

Een controlefreak ben ik altijd al geweest, maar sinds ik moeder ben voelde ik me geroepen om te voldoen aan een of ander bizar en onrealistisch ideaalbeeld. Wilde ik een picture perfect leven leiden met een schone en kruimeloze woonkamer, de was altijd lekker ruikend en gestreken in de kast en voedzame maar lekkere maaltijden op tafel.

Zelf zou ik mijn baan moeiteloos combineren met de opvoeding van mijn kind, het onderhouden van mijn relatie en natuurlijk de broodnodige tijd voor mezelf. En toen werd ik wakker, 😉 maar toch bleef ik het proberen.

Toen trapte mijn lichaam op de rem

Een operatie aan je buik is niet niks, ook al werd de mijne laparoscopisch uitgevoerd. Toch waggelde ik op de dag zelf high van de morfine achter mijn man richting de auto, nadat ik een beschuitje had gegeten en thee had gedronken. Ik wilde ontzettend graag naar huis en negeerde het gevoel dat ik door een vrachtwagen was overreden. Mijn man had er nog net een stokje voor kunnen steken dat ik mezelf in recordtempo had aangekleed, want bukken mocht ik eigenlijk niet.

Eenmaal thuis moest ik verzorgd worden, maar daar werd ik helemaal kriegelig van. Gelukkig was ik de eerste dagen zo beroerd en had ik zoveel pijn dat ik geen keuze had. Elise ging een paar nachtjes uit logeren zodat ik kon uitslapen, maar dat vond ik ergens niet oké: ik kon toch zeker wel voor mijn eigen kind zorgen?!

‘Word jij niet moe van jezelf?’

Na een paar dagen rust was ik het zat. Ik kon niet even rustig op de bank of in bed blijven liggen. Ik werd gek van de broodkruimels op de grond, het rondslingerende speelgoed en de steeds groter groeiende berg was. Dus deed ik ondanks de aanwezigheid van mijn (behulpzame) man toch steeds net wat meer dan was toegestaan, zoals een peuter van 14 kilo helpen op de wc, haar assisteren met aankleden, het smeren van de zoveelste boterham en het snel schoonmaken van een plakkerig stukje vloer. Ik was echt kapot, maar kom op zeg, ik kon toch even doorzetten?

Toen ik op een dag dacht dat ik best wel even samen met Elise voor een boodschap naar de supermarkt een paar meter verderop kon lopen en vervolgens helemaal niet lekker werd tijdens het winkelen, kwam de realitycheck. Misselijk, met het zweet op mijn rug en een buik die volkomen van slag was liep ik puffend naar huis.

‘Word jij niet moe van jezelf?’ vroeg mijn man op bezorgde doch bozige toon. Ja, een beetje wel, bedacht ik me. Waar was ik eigenlijk mee bezig? Voor wie wilde ik de supervrouw uithangen? Ik was ziek.

” Waarom ga ik structureel over mijn eigen grenzen heen? Van wie heb ik geleerd dat het sterk is om je lichaam te negeren? En, nog belangrijker: waarom moet ik alles zelf doen en kan ik geen hulp aanvaarden?”

 

In deze tijd, waarin menig moeder gesterkt wordt door de openhartige verhalen van andere moeders die het ook lastig vinden om aan zichzelf te denken en er op blogs zoals de mijne aandacht wordt besteed aan ‘het niet perfecte moederschap’, wordt er naar mijn idee helemaal niet zo vaak met de vinger naar (werkende) moeders gewezen. We hoeven geen supermoeders te zijn.

Toch voelt het voor mij als een moment van zwakte als ik niet kan voldoen aan het in mijn hoofd geschetste ideaalbeeld en heb ik de neiging om mijn grenzen steeds maar weer te verleggen. Dat is natuurlijk niet goed, en volgens mij wel iets waar meer moeders mee worstelen. Maar voor mij is er een grens bereikt: dit is niet het voorbeeld dat ik mijn dochter mee wil geven.

Bij mij moet de knop dus om, en snel ook. Ik heb gelukkig een behulpzame achterban (hulde voor de moeders en vaders die dit niet hebben!) dus ik ga de komende tijd een les in dingen uit handen geven volgen en daadwerkelijk, misschien wel voor het eerst in mijn leven, naar mijn lijf luisteren. Ik ga om hulp vragen en deze hulp aanvaarden, zonder te denken dat ik een loser ben. Ook ga ik kijken of ik wat professioneler met dit gevoel aan de slag kan gaan en manieren zoeken om meer te ontspannen. Uiteraard deel ik mijn bevindingen op de blog.

Zeg eens eerlijk: kan jij dingen loslaten? En wat doe jij om beter naar je lichaam te kunnen luisteren?

Filed under Dochterlief ervaart
Author

Romy (1980) is familiemens, wannabe multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

3 Comments

  1. Zo ontzettend herkenbaar dit.
    Ik ben ook een controlefreak en ik ga ook structureel over mijn eigen grenzen heen..
    tot ik dus keihard op m’n bek ging..
    nu ben ik het aan het afleren, maar dat is echt waanzinnig moeilijk!

  2. Heftig hoor, maar herkenbaar. Ik voelde me na een buikoperatie wat minder gesteund – mijn man had ook geen vrije dagen meer – en met 2 zeer jonge kinderen moet je inderdaad wel (1 jaar en een paar weken oud waren de meiden toen). Verschrikkelijk…

  3. Ik – destijds ‘officieel in loondienst – werkende moeder en inmiddels nog steeds werkende moeder, maar dan vanuit huis (waar wèl met een vingertje naar wordt gewezen regelmatig) herken het enorm. Zou het iets Indisch zijn? Of gewoon iets van vrouwen? Na mijn dubbele bevalling (natuurlijk tot 10 cm ontsluiting en toen evengoed een keizersnede erover heen). Mocht ik ook echt niets doen. Strenge kraamhulp die hartstikke veel deed. Maar toch kon ik niet loslaten. En liep – terwijl ik moest liggen, want het was een buikoperatie geweest – ik maar achter haar aan met mijn lijstje met vragen. Want ja, straks was zij weg, man aan het werk en dan moest ik het zelf doen. Daarbij kon ik het toch ook wel zelf doen? Ik dacht bij mijzelf: niet aanstellen en doorgaan. De kraamverzorgster zei dat ze nog nooit zo’n kraamvrouw had meegemaakt…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *