Lieve papa…

Ik kwam in je leven als een kwetsbaar hoopje mens van 800 gram. Een klein baby’tje dat eigenlijk nog niet helemaal ‘af’ was. Jouw leven zou nooit meer hetzelfde zijn. Vanaf dat moment zou jij voor altijd vader zijn.

Een valse start

Waar voor veel mannen het vaderschap iets is waar ze in alle rust aan kunnen wennen, besloot het lot voor jou iets anders. We hadden in meerdere opzichten een slechte start, al noem ik het liever een valse start. Het leven besloot al van ons weg te rennen voordat we met onze ogen konden knipperen. Hoe zei John Lennon dat ook alweer? ‘Life is what happens to you whilst you’re busy making other plans.’ 

De jaren vlogen voorbij en het kwetsbare baby’tje van toen groeide op. Door omstandigheden zagen we elkaar niet elke dag. Dat was zwaar, en moeilijk. Als kind heb ik nooit onder woorden kunnen brengen wat dat met mij deed. Als volwassene kan ik dat nog steeds niet.

Kitt

Toch herinner ik me eigenlijk voornamelijk de momenten dat we wel samen waren. Hoe ik op het schoolplein wachtte tot je aan kwam rijden in je zwarte Toyota die ik had omgedoopt tot Kitt van Nightrider. Alle jongens uit mijn klas renden op jou en de auto af en ik treuzelde altijd expres een beetje om dat moment langer te laten duren. Zodat iedereen kon zien dat mijn vader de tofste auto had van alle vaders, en dat mijn vader sowieso de tofste was. Als een prinses stapte ik in mijn koets en reden we weg, de jongens vol ontzag achterlatend.

In die auto, en de auto’s daarna, zijn veel gesprekken gevoerd. Meestal luisterden we gewoon naar muziek. Je liet alle klassiekers uit je jeugd de revue passeren. Toen ik oud genoeg was om de teksten te snappen, zei je vaak alleen: ‘Room, luister eens naar de tekst. Zo voel ik me nu.’ Of: ‘Misschien snap je dit liedje later als je zelf een kind hebt.’ We waren en zijn allebei binnenvetters, dus luisterden we minuut na minuut naar Doe Maar, Herman Brood, Queen en Fleetwood Mac en liet je de liedjes jouw verhaal vertellen. Daarna gaf ik antwoord via Alanis Morisette, Skunk Anansie en Pearl Jam.

Ook op de vakanties samen vonden we elkaar pas echt tijdens de lange ritten ergens naar toe, als I. in slaap was gevallen en we samen hele nachten doorhaalden. Ik keek naar de magische verandering van het landschap en jij reed onze bestemming tegemoet. In die stilte wisten we dat alles goed was, al was het vaak lastig om tot elkaar te komen.

Ik weet zeker dat ik niet de makkelijkste ben geweest: koppig, eigenwijs, overgevoelig. Slim genoeg om precies te weten welk knopje ik in moest drukken om jou bovenop de kast te krijgen. Later, toen ik nog ouder werd, kwamen de goedbedoelde adviezen en bemoeienissen van anderen. Veel ruis, veel gekibbel. Veel onzekerheden en getouwtrek. We begrepen elkaar niet meer. Toen heb ik wel even getwijfeld: ik voelde het toch wel goed? Het was toch zeker wel liefde tussen ons?

Twinkelen en hartjes uit je oren

Toen las ik ergens een quote. Ik weet niet meer van wie die is. Maar de boodschap was duidelijk: ‘De liefde van een ouder is te zien aan de twinkeling in hun ogen als ze hun kind zien.’ Die twinkeling, die zag ik 9 van de 10 keer in jouw ogen. Mijn god pa, wat kan jij toch twinkelen. Soms werd ik daar verlegen van. Pas nu ik zelf moeder ben, snap ik het. Ik snap het als mijn dochter zegt: ‘Mama! Hou eens op met naar mij kijken!’ en ik me realiseer dat ik al 10 minuten naar haar aan het staren ben met een grote glimlach op mijn gezicht terwijl de hartjes mijn oren uitvliegen.

Nu ben je opa, en is de cirkel rond. Je kleindochter adoreert je, het is dikke vette liefde. Op de een of andere manier leer ik jou nu van een hele andere kant kennen. Je bent opener en laat je gevoelens meer zien. Je durft kwetsbaar te zijn en bent niet meer zo hard voor jezelf. Ik vind het een voorrecht om dit mee te mogen maken.

Die valse start van het begin? We trokken samen een sprintje, namen gas terug, versnelden onze pas. Af en toe leek het alsof we een marathon liepen waarvan we nooit de finish zouden bereiken. Bloed, zweet, en tranen heeft dit ons gekost. Maar de aanhouder wint en de valse start van weleer hebben we ingelopen.

Fijne vaderdag papa. Luister eens naar dit liedje.

 

 

 

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) is familiemens, multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 3 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

7 Comments

  1. Het zal wel aan mij liggen. Ik ben een tikje emotioneel vandaag, maar ook jouw artikel heb ik met tranen in mijn ogen gelezen. Heel mooi, kwetsbaar en bijzonder. Prachtig geschreven. En dapper ook. Knuffel Romy.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *