Mijn dubbele gevoelens over Disneyland Parijs

Wie mij goed kent, weet dat ik behoorlijk fan ben van Disney. Eén van de dingen waar ik me het meest op verheugde als moeder, was de dag dat ik mijn kind mee kon nemen naar Disneyland Parijs. Dat zou toch de ultieme ervaring voor een kind moeten zijn.

Toen mijn moeder onlangs opperde dat ze het leuk zou vinden om haar verjaardag in Disneyland Parijs te vieren, aarzelden wij geen moment en boekten er een extra nachtje in de regio aan vast. On y va! Met mijn ouders verbleven we in een park op een steenworp afstand van het park, zodat we amper reistijd er naar toe hadden. Pas op de avond ervoor informeerden we de kleuter over het geplande uitje. Ze werd – zoals verwacht- helemaal hyper.

De volgende ochtend parkeerde mijn vader de auto op het ruime parkeerterrein, en toen kon de pret beginnen. We hadden geen plan, maar wilden minstens één parade meemaken en de wens van kleuter was om zoveel mogelijk Disney-figuren live te kunnen zien.

Welkom in Disneyland!

Na een lange wandeling kwamen we dan eindelijk bij de officiële ingang aan. In de verte zagen we het kasteel van Doornroosje tegen de hemelsblauwe lucht afsteken. En dat niet alleen: vrijwel meteen kwamen de eerste, drukbezochte winkels in zicht, waar je Disney Merchandise kon kopen. Sterker nog: die bevonden zich om de hoek van de ingang. De kleuter rende op een drafje naar een schap met Minnie Mouse- diademen en de eerste aankoop was een feit. Naast haar deed een Instagram-koppel verwoede pogingen om 80 ‘spontane’ foto’s te maken naast een tros met Mickey-ballonnen. Bam! Welkom in Disneyland!

Het klinkt misschien heel gek, maar dat was dus het moment waarop ik als volwassen vrouw van 37 even moest acclimatiseren. Ik weet niet zo goed wat ik ervan verwacht had. Dromerige muziek? Micky Mouse himself die ons galant welkom zou heten? Vijf Disney-prinsen op hun witte paarden? Amper 100 meter verder klonk er harde muziek: er was een parade begonnen. We renden er met de kleuter (en heel veel andere mensen) naartoe.

Kijk die Merida eens swingen!

De Disneyprinsessen waren bezig met een show en we deden verwoede pogingen om ze te spotten op de grote praalwagens. Het was knetterdruk; de mensen verdrongen zich voor de beste plekjes maar op de nek van haar opa kreeg de kleuter gelukkig toch een groot deel van de parade mee. Ze was zielsgelukkig en danste uitbundig aan onze hand. Man en ik wisselden de ‘Daar doen we het toch voor’- blik met elkaar uit. Daarna gingen we met de rest van de meute mee en betraden we Fantasyland, de themawereld achter het kasteel van Doornroosje.

Selfies, winkels en It’s a small world

Wat ook hier meteen opviel waren de grote hoeveelheid selfie-makende mensen. Mijn vader, die echt een hekel heeft aan mensen die alles vast willen leggen op social media (Hoi, pap!) trok een vies gezicht. Ik moest hem gelijk geven. Wat is er mis met de ervaring zelf?

Daarnaast waren ook hier weer wat winkels op strategische plaatsen geplaatst. De kleuter spotte een zaakje waar ze prinsessenjurken verkochten en gaf aan dat haar leven niet compleet zou zijn zonder Elsa-jurk. Wij zeiden nee; ga nou eerst maar eens wat rondkijken, meisje. Zij pikte dat, maar enkele andere kinderen zag ik mokken en huilen. We hadden op dat moment misschien pas één achtste van het hele park erop zitten.

It’s a small world after all, it’s a small world after all, it’s a small world after all it’s a small, small, woooooorld

Omdat ik vergeten was om de plattegrond van het park mee te nemen, hadden we geen idee waar we moesten beginnen. De wachttijden waren al aan het oplopen, dus liepen mijn moeder en ik naar de attractie waar dit nog niet het geval was: ‘It’s a small world’. De mannen van het gezelschap bedankten vriendelijk. De kleuter genoot echter volop en voor mij was het echt nostalgie om die poppetjes te zien zingen.

Hoe we Dumbo toch net niet haalden en ook de trein een kat in de zak bleek te zijn

Eenmaal uit ‘It’s a small world’ bleek mijn favoriet ‘De Dansende Theekopjes’ gesloten en de wachttijden voor andere attracties enorm opgelopen. De kleuter wilde alleen heel graag samen met mij in de Dombo-attractie, en dus sloten we aan in een rij die nog vrij bescheiden leek. Helaas hadden we ons daarin vergist: we hebben er zeker drie kwartier gestaan. Kleuter was echter vrolijk en gezellig, dus het was te doen.

De attractie doemde voor onze ogen op; we waren bijna aan de beurt. Totdat kleuter begon te piepen en haar benen kruiste: ‘Ik moet plassen.’ NEE TOCH?! Inwendig vloekend en met een jammerend kind aan mijn hand baande ik me een weg door 5 kilometer aan wachtende mensen. De attractie hebben we maar gelaten voor wat het was.

Mijn vader had wat leuks gezien: een ouderwetse trein die door Disneyland reed, met amper een wachtrij ervoor. Daar had de kleuter wel zin in. Ik had eigenlijk meer behoefte aan een grote cappuccino, maar ook ik moest eraan geloven.

Eén tip: vertrouw nooit een attractie zonder een wachtrij ervoor. Toen we instapten bleken we slechts een doodsaaie ronde langs alle themawerelden van het park te doen, waar mensen op stations in- en uit konden stappen om zo sneller bij de andere attracties te komen. Het duurde zó lang dat mijn moeder twee keer belde: één keer om aan te geven in welk koffiezaakje ze zaten en te vragen wat we wilden hebben, en een tweede keer om aan te geven dat de koffie koud geworden was en dat ze buiten zouden wachten.

Diep respect voor de persoon in dit pak. Het was 25 graden. En kijk nou! <3

Nadat we de trein eindelijk konden verlaten en uit waren gelachen door mijn moeder en man scoorde ik alsnog een cappuccino on the go en besloten we door alle andere themawerelden te lopen. De kleuter ging op de foto met het konijn uit Alice in Wonderland en met Jennie uit Toy Story, waardoor mijn moederhart smolt en in een plasje aan mijn voeten eindigde. Mijn man kocht een enorm cool t-shirt met Grumpy erop en de kleuter wist me ervan te overtuigen dat ze niet verder kon zonder een Vaiana-pop.

Rapunzel en haar prins

De hoeveelheid mensen was inmiddels nog meer toegenomen en we konden over de hoofden lopen. De wachttijden per attractie gingen richting de twee uur en in de zon werd het wel heel erg heet.

We besloten de attracties te laten voor wat het was en gingen toen voor een nieuwe parade naar Main Street. Die parade was geweldig: een groot deel van de Disney-figuren kwam voorbij, waaronder alle Disney-prinsessen met hun prins in een koets en als klap op de vuurpijl zag mijn kleuter dan ein-de-lijk Anna, Elsa, Kristoff en Olaf op hun versierde praalwagen. Dat gelukkige koppie van haar zorgde wel even voor een Fishermen’s Friend moment.

Sterk spul hoor die Fishermen’s Friend.

Dubbele gevoelens

Ondanks dat het natuurlijk waanzinnig was om dit een keer samen met mijn ouders en onze dochter te kunnen doen, heb ik dubbele gevoelens over Disneyland Parijs. Want toen ik, amper 9 jaar oud, voor het eerst naar Disneyland in Los Angeles ging, leek alles veel puurder.

Er waren niet zo veel parades per dag, en de winkels waren voornamelijk op Main Street te vinden en niet door het hele park. Alle Disneyfiguren liepen er gewoon rond voor foto’s – nu waren daar zelfs wachttijden voor. Er was nog geen internet of social media, dus je moest afgaan op je eigen indrukken. Voor mijn gevoel was er ook meer gelegenheid om even bij te komen en je terug te trekken.

Natuurlijk zag ik een prachtig opgezet themapark, genoot ik van de blijdschap van mijn dochter en waande ik me zelf weer kind, maar ik zag ook oververmoeide en huilerige kinderen, chagrijnige ouders en heel veel mensen voor wie het niet om de Disney-ervaring zelf ging, maar om erover te kunnen pochen op social media.

Mensen die met hangerige kinderen in enorm lange rijen gingen staan om de ervaring maar zo compleet mogelijk te maken. Naarmate de tijd vorderde, zag ik steeds meer mondhoeken naar beneden hangen. Het was met vlagen te overdadig, en dat heeft zo’n park eigenlijk niet nodig.

The happiest place on earth? Soms. Een mooie. onvergetelijke ervaring rijker? Dat absoluut!

Filed under Dochterlief ervaart
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

2 Comments

  1. Ik had het laatst nog met mijn man hierover. Zou er ook zo graag eens heen willen met de kinderen en ben zelf nog nooit geweest. Jeugdcomplex. Maar nu weet ik wat me te wachten staat 😉

    • Haha, als je verwachtingen realistisch zijn en je je kinderen een beetje volgt is het erg leuk hoor! Maar enorm duur! Hier werd alweer gevraagd wanneer we terug gaan…

Geef een reactie