Online vriendschappen: van online klik naar offline contact

Vroeger, en dan hebben we het al snel over 10+ jaar geleden, was ik actief op een internetforum. Dit was nog voordat social media zijn intrede deed en de wereld van persoonlijke contacten en (online)vriendschappen op z’n kop zou zetten.

Contactgestoord?

Voor mij was dit een levensveranderende ervaring. Ik maakte kennis met het fenomeen internet, online forums en blogs maar vooral ook met de mensen, ja de échte mensen van vlees en bloed, achter die anonieme profielnamen. Niet alleen door hun verhalen te lezen en hierop te reageren, maar ook doordat er uiteindelijk daadwerkelijk ontmoetingen volgden. Soms was dit een succes, soms ook niet. Wist ik dat ook weer.

Ik haalde het niet in mijn hoofd om anderen te vertellen dat ik op een internetforum zat. Je werd dan toch echt wel een beetje als een contactgestoord persoon gezien, terwijl ik het juist heel verrijkend vond. Het gros van de mensen die ik ontmoette, had ik anders simpelweg nooit ontmoet. Omdat we in andere delen van het land woonden, of omdat we in eerste instantie weinig dingen gemeen hadden, bijvoorbeeld. En ook al zijn al mijn contacten uit die tijd verwaterd en zit ik al eeuwen niet meer op dat forum, leerzaam was het wel.

De andere kant van internet

Ik werd er ruimdenkender van. Ik wist nu dat je met mensen een klik kon hebben die je nooit van te voren had kunnen zien aankomen. Doordat de online verhalen al snel persoonlijk werden, wist je meteen al vrij veel van elkaar. Elkaars uiterlijk? Status? Dat deed er totaal niet toe. In de huidige  tijd van de selfies en boeken over hoe je zo ‘Instagrammable’ mogelijk over kan komen (mag ik een teiltje?) zijn deze herinneringen mij dierbaar. Het is voor mij de andere kant van dat oppervlakkige internet. De verbindende kracht van echt contact en rake woorden. Internet is niet ‘alleen maar internet.’

Ongemakkelijk

Toen ik deze blog begon, realiseerde ik me helemaal niet dat ik ooit andere bloggers zou ontmoeten. Ik vond het bloggen an sich al spannend genoeg en het bijwonen van events was echt een ver van mijn bed show. Bovendien was en ben ik erg graag alleen en niet per sé een sociaal dier, dus ik vond het wel best. Toch kwam er een moment dat ik werd uitgenodigd voor een event en ik ging. Het was gezellig, maar ik voelde me ongemakkelijk en kon me geen houding geven. Ik kwam niet echt goed uit de verf, denk ik. Daardoor stond ik ook niet te springen om nogmaals events te bezoeken of om andere bloggers te ontmoeten.

Dit is de binnenkant van de Sint Janskathedraal in Den Bosch. Gewoon, om dit verhaal wat beter tot z’n recht te laten komen. #yolo

Inmiddels is dat laatste al wel gebeurd. Ik heb al een aantal ‘collega’s’ ontmoet en dat was gezellig, leuk en leerzaam. Met de ene blogger was het meteen gezellig en had ik bakken met gespreksstof, een andere blogger wist me ontzettend goede blogadviezen te geven, door weer andere blogger werd ik in positieve zin overrompeld (‘Jeetje! Zij is zó aardig!’) en met weer een andere blogger was het meer een zakelijke kennismaking en praten over koetjes en kalfjes. Allemaal prima en bijzonder, want ik vond het al leuk genoeg om de persoon achter de blog te ontmoeten, laat staan dat er soms een prettig contact uit ontstond. Met sommigen heb ik achter de schermen nog steeds leuk contact.

Van online klik naar offline klik

Een echte grote klik had ik vooralsnog niet meegemaakt, tot ik begin dit jaar met mijn gezin in het zuiden des lands bivakkeerde. Daar wonen collega-blogger en mede-Bourgondiër Bregje en haar gezin, en het kwam ondanks 2 erg protesterende peuterpubers tot een spontane borrel. Een borrel die ophield toen peuterbedtijd eigenlijk al lang gepasseerd was. Dat vonden de peuters prima, want ze hadden het leuk samen.

Dit is nog niet eens het enige dat Breg en ik gegeten hebben. #nevernoteating

Dat het uiteindelijk tot een 2e date kwam was niet zo gek, want Bregje en ik bleken offline wel meer dingen met elkaar gemeen te hebben, waaronder onze onvoorwaardelijke liefde voor goed en lekker eten. Al weken voor de date zelf plozen we online menukaarten uit en vroegen we om restauranttips op social media. Dat we uiteindelijk in Bourgondisch Den Bosch afspraken was dan ook geen toevalligheid.

Den Bosch is de nieuwste place to be! #denboschisbetterthanparis

Stiltes zijn er niet gevallen (alleen als we onze monden vol met Bossche Bollen, tosti’s, sticky chicken en wijn hadden) en de uren vlogen voorbij. Eigenlijk was het net alsof we dit al jaren wekelijks deden. Bizar, maar ook een cadeautje. Want dit was nou nooit gebeurd als we niet allebei rond dezelfde tijd waren gaan bloggen en elkaars blog niet hadden gevolgd. Hoe tof is dat? De volgende borrel staat alweer in de steigers en ik heb er onwijs veel zin in!

Doordat ik vaak mopper over social media en het blogwereldje vond ik dat ik deze andere, positieve kant toch even met jullie moest delen. Bloggen en bivakkeren in de online wereld kan wel degelijk je leven verrijken en nieuwe vriendschappen opleveren.

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) is familiemens, wannabe multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

1 Comment

  1. Leuk dat het zo klikt tussen jullie! 🙂 Ik snap helemaal wat je bedoelt, ik heb m’n man ontmoet door onze blogs en in de tijd had ik heel veel contacten. Nu begin ik het eigenlijk wel weer een beetje te missen, dat contact op basis van interesses ipv woonplaats of dat je toevallig allebei kinderen hebt van dezelfde leeftijd. Nu ik mee doe aan Echte Post is Cool heb ik weer helemaal zin in het blogwereldje, maar ik kom nog steeds om in het werk/familiedingen, dus dat moet even wachten ;-). Ik lees iig weer 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *