Peuterpraat: mijn bijdehante dochter #6

Dit gaat hoogstwaarschijnlijk de laatste peuterpraat worden, want over ongeveer een maand heb ik geen peuter maar een kleuter in huis. Stop de tijd!!! Ik steek mijn kop nog maar even in het zand en deel de leukste uitspraken van dochterlief herself die steeds grappiger wordt.

Nu even niet

Dikke vriendjes is ze met enkele jongetjes op het kinderdagverblijf, en samen smeden ze allerlei ondeugende plannen. Negen van de tien keer zit ze naast deze jongetjes als ik haar op kan halen. Vaak hebben ze dikke pret maar af en toe vechten ze elkaar de tent uit…ach ja, laten we het erop houden dat dit bij de leeftijd hoort.

Laatst kwamen we één van deze jongetjes en zijn moeder tegen bij de bakker. Het jongetje deed geïnteresseerd en probeerde haar aandacht te trekken, maar Elise bestudeerde aandachtig de punten van haar schoenen. Eenmaal buiten vroeg ik: ‘Was dat niet B. met zijn mama? Daar speel jij toch altijd mee?’ ‘Ja,’ zei ze verveeld. ‘Ik speel altijd met hem maar nu wil ik rust aan mijn hoofd.’

Een beetje verliefd 

Sowieso merk ik dat het krijgen van vriendjes en vriendinnetjes en het verschil tussen jongens en meisjes steeds meer een rol begint te spelen. Zelfs het begrip ‘iemand leuk vinden’ en ‘verliefd zijn’ snapt ze al een beetje. Zo had ik laatst kennelijk iets te veel blush op mijn wangen gedaan, want ze riep: ‘Mama! Waarom zijn je wangen zo rood?’ Daarna grijnste ze trots en zei: ‘Ik weet het al. Jij bent een beetje verliefd op mij, hè?’

Dramaqueen

Ik weet niet wat het is de laatste tijd, maar ze is af en toe Jantje lacht, Jantje huilt. Ze kan uit het niets opeens heel moe zijn of even niet lekker in haar vel zitten. Niet leuk voor haar (en ons) maar er komen wel grappige uitspraken van.

Na nog geen 100 meter lopen in de stad, al zuchtend en steunend : ‘Kunnen we misschien even zitten? Mijn batterij is nu écht leeg.’

Of, als ze zich heeft bezeerd en een schram of blauwe plek heeft, op een toon waar ze in GTST nog wat van kunnen leren: ‘Ik denk dat ik naar de dokter moet, of naar het ziekenhuis. Misschien komt er zo wel bloed uit…’ 

Ook op dagelijkse, kleine teleurstellingen kan ze nogal dramatisch reageren. Laatst was de Nutella op: ‘Oh nee! Nu heb ik mijn laatste boterham met Nutella OOIT gegeten en dat wist ik niet.’ (‘Mooi!’ dacht ik. Helaas herinnerde ze zich daarna dat er winkels bestaan.)

Coole chick

Soms gebruikt ze van die woorden en uitdrukkingen waarvan ik me afvraag hoe ze er aan komt. Laatst bekeek ik online een collectie van een te duur kinderkledingmerk. Zij keel over mijn schouder en riep: ‘Oh me kot! (Oh my God) Ik wil ALLES! 

En een nieuwe kinderserie op Netflix met dino’s en auto’s werd door haar aan mij geïntroduceerd als ‘Dit is nieuw en heel cool.’ 

Twee bier en een Nijntje graag

Dat mama wel eens een wijntje drinkt, daar doet Elise niet moeilijk over. Wij ook niet, trouwens. Als het niet te gek wordt, mag ze best zien dat ik een wijntje drink of haar vader een biertje. Laatst had ze een leuke ingeving. Ze keek van haar Nijntje knuffel naar het glas wijn op tafel en zei: ‘Hé! Ik heb een Nijntje en jij hebt een wijntje! Dat is hetzelfde! Komt het wijntje soms van Nijntje?‘ Sorry, Dick Bruna. Ik weet dat dit niet de lessen zijn die de kinderen moesten leren uit uw boekjes. Maar grappig was het wel.

De volgende editie wordt een kleuterpraat. Ik verheug me er al op, denk ik. 😉

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) is familiemens, wannabe multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

1 Comment

Geef een reactie