Schrijven Magazine Schrijfdag 2017

Toen ik op zondagochtend de trein uitstapte, werd ik vrijwel meteen aangesproken door een vrouw. Of ik ook naar de Schrijfdag van Schrijven Magazine ging? Ik voelde me even gevleid; zag ik er echt uit als een schrijver? Vervolgens realiseerde ik me dat er normaal gesproken niemand op dit vroege tijdstip uitstapt bij station Diemen.

Er sloot nog een vrouw aan en meteen werd er over en weer verteld over de schrijfplannen, cursussen, boeken en vooral ook de persoonlijke dromen. Dit enthousiasme kende ik alleen van mezelf, maar heb ik nooit ‘out in the open’ gegooid en zeker niet spontaan bij wildvreemde personen. Het gebeurde echter zo vanzelfsprekend dat ik er een boost van kreeg en met mijn lengte van 1.60 het theater betrad alsof ik schrijfreus Roald Dahl was. Laat de dag beginnen!

Geertje Couwenbergh en de pompoen van Assepoester

Voor de deur van het theater stond het al ruim voor aanvangstijd vol met mensen die de workshop en lezing van Geertje Couwenbergh wilden volgen. Ik ben groot fan van Geertje en gebruik haar boek Zin! Lust in je leven door schrijven nog regelmatig, dus ook ik zorgde ervoor dat ik een plekje kon bemachtigen op een van de voorste rijen.

Geertje vertelde over hoe zij het schrijfproces ervaart als belichaamd schrijven. Schrijven doe je met je hele lijf, en het is goed om je daar als schrijver bewust van te zijn. Daarom zette ze een timer en vroeg ons 10 minuten lang te schrijven zonder onze hand van het papier te halen en zonder na te denken waarover we schreven. Ze gaf slechts 3 woorden om mee te beginnen: ‘ik herinner me’. Zodra ik begon met schrijven kon ik niet meer stoppen en wat ik schreef verbaasde me al tijdens het opschrijven zelf. Een bijzondere gewaarwording.

Vervolgens deden we met de hele zaal een simpele yoga-oefening en moesten we meteen daarna weer 10 minuten schrijven, dit keer met als eerste woorden ‘Mijn longen.’ Het doel van dat schrijven zonder mentale voorbereiding? Het schrijfvuur in jezelf wakker maken, maar ook afrekenen met het stemmetje in je hoofd dat alles wat je schrijft meteen goed en af moet zijn. Ook hier schreef ik zo een A4’tje vol.

Zo belandden we al schrijvend en mediterend bij de laatste oefenening, waar ik van schrok: het voorlezen van je verhaal aan je buurman, die hier aandachtig naar moest luisteren zonder een oordeel te vellen. Andersom moest de buurman of buurvrouw hetzelfde doen. Geertje droeg ons op om dit te doen met een vreemde, dus niet met iemand die je al kende. Op het moment dat ze het startsein gaf, draaiden mijn beide buurmannen zich echter van mij af om de oefening alsnog met hun schrijfmaatje te doen. Hetzelfde gebeurde achter en voor mij.

Ik staarde strak naar mijn kladblok en voelde me als Assepoester in haar pompoen na het bal: weer gekleed in haar oude lompen inplaats van in haar mooie jurk. De magie was op slag weg en ik voelde het schaamrood naar mijn kaken stijgen terwijl er om me heen druk gepraat en geluisterd werd. Ik las mijn eigen verhaal na en bedacht me dat ik dit graag had willen delen met een vreemde. Doordat ik me hier vol overgave in had gestort voelde ik me diep teleurgesteld.

Later vertelden de andere deelnemers hoe speciaal, ontroerend en intiem ze het hadden gevonden. Ik twijfelde nog om te vertellen wat ik ervaren had, maar hield mijn mond en liep snel de zaal weer uit. Daarna appte ik mijn man wat er gebeurd was en dat ik aan het overwegen was om weer naar huis te gaan. Alleen naar een Schrijfdag komen met mijn eigen onzekerheden  en een griepje dat aan het doorbreken was kostte me al mijn energie.

Hij appte: ‘Wat heb je te verliezen?’

Geert Kimpen en het verhaal dat alsnog verteld werd

Hij had gelijk, besloot ik, en ik nam een extra paracetamol, rechtte mijn schouders en liep terug naar de zaal, waar Geert Kimpen met zijn lezing zou beginnen. Ook hem had ik al eerder gezien, en zijn boek De Kabbalist staat hoog op mijn lijstje met favorieten. Ik nam dit keer uit voorzorg plaats naast een vrouw die duidelijk ook alleen naar de lezing was gekomen. Geert vulde de zaal vervolgens met humor, energie, enthousiasme en concrete stappen. (‘Ik ga even een les van 3 uur in 1 uur stoppen mensen en ja, dat gaat gewoon lukken.’)

Ook in zijn les moesten we met de buurman of buurvrouw praten. De vrouw naast me gaf me een teken dat dit oké was en we vertelden elkaar over de ontmoeting met de persoon die ons leven veranderd heeft. Dat was ontroerend, ik voelde meteen een connectie met haar en het verhaal dat ze wilde vertellen. Vervolgens legde Geert ons een aantal technieken uit en mochten we daarna oefenen met het verhaal vertellen in de derde persoon, en als laatste het verhaal vertellen vanuit de persoon over wie ons verhaal gaat.

Dat was het moment waarop zowel ik als mijn buurvrouw door de bliksem getroffen werden (of onbevlekt ontvangen, volgens Geert in zijn inleiding) en wisten waar onze boeken over moesten gaan. Ik was met stomheid geslagen, maar mijn buurvrouw zei: ‘Geweldig, dat zou ik echt willen lezen.’

Maria Genova en een bestseller schrijven

Met onze broodjes en verse jus nog in onze handen sloten we vervolgens tijdens het lunch-uur samen aan bij de lezing van Maria Genova over het schrijven van een bestseller, het kiezen van de juiste uitgever en de meest gemaakte fouten. Een verrassend leuke en realistische lezing door een Powervrouw die weet hoe het is om jaren te knokken voor je eigen boek en die nu naast het schrijven van boeken manuscripten redigeert en lezingen door het hele land geeft. Haar boek ‘Hoe schrijf je een bestseller?’ komt binnenkort uit en ga ik zeker kopen.

Mark Verhees en een hoofd vol (inspiratie)

Daarna bleef ik zitten voor de lezing van Mark Verhees, die ik zelf ken van Voor Positiviteit, een beweging die ik op Twitter volg. Hij scoorde een bestseller met zijn eerste boek ‘De Vibe’, en vertelde hoe hij door positief denken zijn mindset veranderde en zijn leven omgooide. Het was een persoonlijke lezing waar zijn enthousiasme vanaf spatte maar waarin hij zich ook kwetsbaar durfde op te stellen. Wat mij in het bijzonder raakte was toen hij vertelde dat hij vroeger zo tegen zijn broer opkeek dat hij een groot deel van zijn leven alles hetzelfde deed als zijn broer. Zonder zich af te vragen wat hij zélf nou echt wilde. Doen niet meer mensen dat, en hoe treurig is dat eigenlijk wel niet? Dat hij uiteindelijk succesvol is geworden met zijn eigen boek bewijst dat iedereen een andere missie heeft in het leven.

Na de lezing van Mark was mijn paracetamol en mijn energie op en mijn hoofd vol (en helaas niet alleen met inspiratie.) Ik besloot de rest van het programma niet af te maken en naar huis te gaan. Ondanks mijn vroege vertrek vond ik de Schrijfdag 2017 waardevol en leerzaam en bovendien erg goed verzorgd in Theater de Omval.

Toch zou ik de volgende keer met een schrijfmaatje naar de Schrijven Magazine Schrijfdag willen gaan om meer aanspraak te hebben tussen de lezingen door en om iemand te hebben voor de oefeningen, want ik merkte dat het gros van de deelnemers er niet zo voor open stond om die met een vreemde te doen. Tot volgend jaar? Wie weet.

4 Comments

  1. Ook ik was op de Schrijf-dag. Eerste keer, best spannend en alleen. Toen ik mijn auto parkeerde achter theater De Omval stapte er tegelijkertijd een vrouw uit haar auto die vroeg of het parkeren gratis was. Ik antwoordde:” Ja, dat heb ik gelezen op de site van het theater.” Ik ben nog even bij de auto gebleven om een broodje te eten en zag haar al lopend een andere vrouw aanspreken en met haar oplopen. Volgens mij waren veel mensen alleen. Ik wilde juist niet met iemand de hele dag optrekken. Ik vind het een voordeel dit alleen te doen. Het geeft vrijheid en mogelijkheden te praten, te doen en mensen aan te spreken zoals het uitkomt. Als je al met z’n tweeën bent ben je moeilijker benaderbaar. Ik heb genoten van alle contacten deze dag. Telkens waren er wel dames om naast te gaan zitten of te staan tijdens de pauzes. Tijdens de workshops zag ik sommige mensen terug. Bij het voorlezen bij Geertje wilde ik met het meisje naast mij waar ik al leuk mee had gepraat. Zij vond het goed. Op het moment zelf wilde de vrouw aan haar andere kant ook met haar. Naast mij zat een man samen met zijn vriendin. Samen vonden ze dat hij met mij moest. Spannend en mooi moment. Ik heb genoten van deze dag. Wel veel informatie en intensief. De sfeer was fijn en alles was goed verzorgd.

  2. “Draaiden mijn beide buurmannen zich echter van mij af om de oefening alsnog met hun schrijfmaatje te doen.” Hetzelfde gebeurde bij mij. Even hoofden andere kant op en klaar. Toen voor me hetzelde gebeurde bij Geert Kimpen, werd mijn aanbod om oefening samen te doen, niet echt omarmd.
    Dit schreef ik er over (volgde andere lezingen/workshops)
    Se you next time! 😊

  3. Klinkt als een fijne dag, ondanks een klein moment van ongemakkelijkheid. Wat ik heel goed snap want dat zou ik ook hebben.. Ik kon er dit jaar niet bij zijn maar hoop de volgende editie wel te kunnen gaan!

  4. Wat eens fantastische dag moet je hebben gehad, behalve dat kleine momentje van ongemak. Lijkt heel bijzonder om zo te mogen leren schrijven. Ben nu hele benieuwd naar je boek 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *