Die stomme 22 maandensprong: hij bestaat!

 

22 maanden sprong/Dochterlief.nl

Sprongetjes, fases…er bestaan talloze benamingen voor. Ik dacht dat wij ze achter de rug hadden. Mijn Oei, ik Groei boek ging maar tot 17 maanden en ik dacht dus ten onrechte dat het afgelopen zou zijn met die fases waarin ik me af zou vragen wie er in godsnaam in het lichaam van mijn kind zou zijn gekropen. Ik wilde toen Elise de 17 maanden voorbij was al bijna de vlag uit hangen.

Blijkt dat  Oei ik Groei boek volgens sommige bronnen uit meerdere delen te bestaan en is het dus nog helemaal niet afgelopen met die vreselijke ‘sprongetjes’. En dat kan ik bij deze ook echt beamen, want wat het ook mag zijn: wij zitten er in. Al vanaf dat ze 22 maanden is, ongeveer. Ik heb weer engelengeduld, een voorraad zakdoeken en een rol behang nodig.

Het begon met dat ze lastig in slaap kon vallen.

Of, om specifieker te zijn: Elise wil sowieso niet slapen. Ook al is ze doodmoe. Slapen is voor mietjes. Ik probeer haar bedtijd niet langer te rekken dan tot 19.30, omdat ze op ochtenden dat ze naar het kinderdagverblijf moet om 6.30 al door ons gewekt wordt, maar het kost me de grootste moeite om haar richting de trap te krijgen. Ze wil nog wat drinken, toch nog een koekje, aaah nog 1 boekje lezen, mama? Om het ritueel eenmaal in bed weer te herhalen.

Ik zit al wekenlang van 19.30 tot ongeveer 20.30 naast haar bed, omdat ze in paniek raakt als ik weg loop. Zodra ze lijkt te slapen en ik vervolgens ook maar in mijn hoofd haal om van houding te wisselen, schiet ze overeind en roept ze: “Mama! Nee!” Waardoor we weer helemaal overnieuw kunnen beginnen. Ook als ik haar ’s ochtends gedag zeg en bij het wegbrengen naar de opvang is het opeens huilen. Aan mijn man de oneerbiedige taak om haar af te zetten en te zwaaien naar het betraande gezichtje achter het raam. Het verdriet is zo weer over, zo verzekerde de leidster ons, maar echt lekker naar je werk gaan doe je dan niet.

Jantje lacht, Jantje huilt

Gisteren haalde ik haar na haar middagslaapje uit bed en weigerde ze zich aan te kleden. Ik legde rustig uit dat ze toch echt kleren aan moest, maar ze begon alleen maar harder te gillen. “Doe niet zo raar,” zei ik, en ik deed haar na. Midden in haar boze bui begon ze keihard te lachen. Ze kwam niet meer bij. Om vervolgens, toen haar luier alsnog verschoond werd, zo vanuit de lachbui weer hard te gaan huilen. Het deed me nog het meest aan mezelf denken op het hoogtepunt van mijn hormonale zwangerschapsbuien. En daardoor realiseerde ik me ook dat ze toch echt niet lekker in haar vel zit.

“Nee. Niet doen. Blijf af! Nee!”

Ook is het overduidelijk dat ze onze grenzen weer uitgebreid aan het testen is. Ze gooit expres haar eten op  de grond terwijl ze heel goed weet dat dit niet mag. Ze aait ons over onze wang, om vervolgens toch een tik uit de delen. Ze gooit haar speelgoed hard door de kamer en doet de Stervende Zwaan opeens weer in openbare gelegenheden. Niet zonder consequenties vanuit onze kant, uiteraard. We zijn eigenlijk niet zo van de strafhoekjes, maar de afgelopen tijd konden we soms even niet anders. Kortom, het is wel eens gezelliger geweest in huize Dochterlief.

Gelukkig duren dergelijke buien bij Elise nooit lang en is ze vaak nog wel vrolijk, maar het is wel erg vermoeiend. Het is goed te merken dat de Terrible Two’s binnenkort hun intrede gaan doen. Ze is al aan het oefenen…en wij proberen ons er mentaal op voor te bereiden.

Merkte jij een verandering rond de 2e verjaardag van je kind?

Mis niks en volg Dochterlief ook op Facebook, Twitter en Instagram

 

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) is familiemens, multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 3 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

4 Comments

  1. Ja en daarna de volgende sprong weer en die daarna…. Tot ze het huis uitgaan ofzo?
    Maar inmiddels mis ik het boek niet meer. Haha het went en nu noemen we het een fase.

  2. Ik las dat de peuterpubertijd van 2 tot 4 jaar duurt toen onze zoon 22 mnd was en dacht toen, nee, dat hou ik niet vol! Maar ik vond de 22 mnd tot nu toe het pittigst (je wordt misschien ook creatief 😉 en de tijd daarna erg meevallen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *