Tag: Slapen

Mama, er zitten monsters op mijn kamer

Mama er zitten monsters op mijn kamer

Maakte ik eerder al geen geheim van het feit dat mijn dochter van tijd tot tijd een slechte slaper is en we het hier als ouders best wel eens moeilijk mee hebben, sinds kort heeft dit slechte slapen een nieuwe dimensie gekregen: het wegjagen van monsters voor het slapen gaan. Read More

Kinderboekenhoek #22: Slaap lekker, uiltje – Stephanie Shaw

Slaap lekker uiltje

Omdat we af en toe kampen met slapeloze nachten en Elise ook moeilijk inslaapt, had ik me laatst bedacht om een leuk, luchtig boek over slapen te gebruiken bij het slaapritueel. Ik leende een boek bij de bieb over een moedermuis die haar kind naar bed bracht en dat leek te werken. Nadat ik die al twee keer had verlengd bleek het boek nergens meer verkrijgbaar. Paniek, want Elise was er ondertussen aan gehecht geraakt. Ik ging op zoek naar een vervanger en vond een boek dat er veel op leek met haar lievelingsvogel – een uil – in de hoofdrol: ‘Slaap lekker, uiltje.’ Read More

De eerste nachten in haar eenpersoonsbed

de eerste nachten in haar eenpersoonsbed

Bij het verschijnen van dit artikel slaapt Elise alweer 3 nachten in haar grote eenpersoonsbed. Ondanks de langdurige issues met slapen besloten mijn man en ik gewoon maar de grote stap te wagen. Naar ons idee werd haar ledikant letterlijk en figuurlijk te klein en vanwege de kosten besloten we niet eerst een peuterbed te kopen maar meteen een eenpersoonsbed. De eerste paar nachten zijn achter de rug; tijd voor een update! Read More

Slapen…hoe moet dat ook alweer?

slapen voor dummies

Voor zover ik me kan herinneren is slapen voor mij altijd wel een beetje een issue geweest. Werd het bijvoorbeeld later dan gebruikelijk, had ik zwaar getafeld of veel aan mijn hoofd dan moest mijn slaapritme eraan geloven. Geen probleem: gewoon een paar avonden vroeger naar bed en in het weekend extra lang blijven liggen. Toen had ik alleen nog geen kind. Zeker geen kind dat toegeven aan haar eigen moeheid heel eng vindt, zoals Elise.

Momenteel ben ik nogal oververmoeid

 

Dat is eigenlijk nog een understatement. Wie deze blog volgt weet dat Elise sinds haar 2e verjaardag is gestopt met haar middagslaapje en dat rond die tijd ook de inslaap problemen rond haar bedtijd zijn begonnen. En ook al lijken we inmiddels met Elise in een iets rustiger vaarwater terecht te zijn gekomen (de afgelopen 2 nachten mochten we namelijk niet klagen), het lijkt net alsof mijn lichaam niet meer weet hoe het moet slapen. Ik lig nachtenlang naar het plafond te staren en kan de slaap gewoon niet vatten. Ik ben natuurlijk gewend aan het continu eruit moeten ’s nachts en word gewoon wakker rond de tijd dat Elise zich normaal gesproken meldt. En dan blijf ik dus wakker totdat de wekker van mijn man afgaat.Nu weet ik uit ervaring dat het de eerste weken prima ging met het functioneren ondanks het slaapgebrek. Ik draaide gewoon op cafeïne en adrenaline, of zoiets. Maar inmiddels ben ik bang dat ik roze olifanten ga zien als dit nog veel langer gaat duren. Tijd voor een actieplan dus. Wat kan ik zelf veranderen en wat niet?

Rust, reinheid en regelmaat

 

Eigenlijk moet ik weer terug naar de basis. Die adviezen voor baby’s en kleine kinderen zijn er niet voor niets: ze bevatten een kern van waarheid. Ik weet van mezelf dat ik een persoon ben die erg vasthoudt aan vaste routines. Ooit las ik bijvoorbeeld altijd een hoofdstuk van een boek voordat ik ging slapen. Daar ontspande ik van en ik sliep er heerlijk op. Ik werd elke ochtend rond dezelfde tijd uitgerust wakker. Ook van het eten op vaste tijdstippen knapte ik op. Ik word chagrijnig en raak ongeconcentreerd als ik honger heb. Anders dan mijn man bijvoorbeeld, moet ik af en toe binnen een bepaalde tijd echt iets te eten hebben. Zo is het eigenlijk ook met mijn rust. Kan ik niet op een bepaalde tijd naar bed, dan raakt mijn lijf van slag. Misschien moet ik toch maar een campingbed naast Elise’s ledikant zetten.

Minder mobiele apparaten

 

Als blogger ontkom je er niet aan om veel tijd achter apparaten door te brengen met felverlichte schermen. Nog even een artikel aftypen, je Facebookpagina bijwerken of reageren op dat ene mailtje. Schreef ik eerder nog dat ik best verslaafd ben aan social media, eigenlijk vind ik dat niet oké. Uit verschillende onderzoeken, waaronder deze, blijkt dat het blauwe licht van mobiele telefoons en laptops je slaappatroon ernstig kunnen verstoren. Omdat ik graag elke dag een artikel op mijn blog wil publiceren en daarnaast ook nog gastblogs schrijf voor andere sites, zit ik regelmatig tot laat achter de laptop. Ook omdat dit vaak niet eerder kan, in verband met de behoeftes van Elise. Dat is dus niet oké, want ik word er super alert en wakker van terwijl ik eigenlijk zou moeten slapen. Kortom: ik wil mijn schermtijd drastisch verkorten. Dat ga ik in eerste instantie doen door te minderen met social media. Dan maar minder updates op Twitter, Instagram en Snapchat…de mensen die me oprecht willen volgen doen dit wel op andere manieren. Wat de frequentie van het bloggen betreft: daar ben ik nog niet uit. Ik probeer vaak vooruit te bloggen, maar de praktijk haalt me de laatste tijd altijd weer in. Misschien moet ik me maar niet zo vastbijten in het elke dag willen bloggen. Natuurlijk is het een doel, maar moet mijn gezondheid hier op de langere termijn onder gaan lijden?

Bewegen en gezonder eten

 

Dat dit een positief effect op de nachtrust heeft, is een vaststaand feit. De laatste tijd is het makkelijke en calorierijke eten er een beetje ingeslopen. Dat moet ook veranderen. Niets mis met een beetje snacken, maar de basis moet kloppen. Gewoon elke dag op tijd en gezond eten moet toch te doen zijn. Ik wil daarnaast meer actieve dingen met Elise ondernemen en daarnaast trouw wekelijks naar pilates blijven gaan omdat ik merk dat dit echt effect heeft op mijn gevoel van welbevinden. En als dat dan nog niet werkt kan ik misschien mijn heil zoeken in een slaapmiddel. Dat doe ik alleen liever niet, omdat ik er van overtuigd ben dat het voor een groot deel tussen mijn oren zit.

Wat betekent dit voor de blog?

 

Misschien verandert er wel niets en zien jullie nog dagelijks een artikel verschijnen. Ik ben wel van plan om de druk er voor mezelf af te halen: ook al neem ik het bloggen bloedserieus, vooralsnog is het een hobby en geen betaalde baan. Dus misschien sla ik incidenteel een dag over. Dat kunnen jullie vast wel handelen. 😉

Hebben jullie nog tips om beter te slapen? Ik lees ze graag!

Mis niks en volg Dochterlief op Facebook, Twitter en Instagram

 

Dag lief middagdutje, ik zal je missen!

Het zat er aan te komen, maar na langer dan een maand geprobeerd te hebben om Elise naar bed te krijgen in de middag is het moment daar: het middagslaapje is niet meer. Althans, dat denk ik. Niets is namelijk zo veranderlijk als een peuter. Read More

8 redenen waarom je kind niet wil slapen

 

8 redenen waarom je kind niet wil slapen

Slaap. Zoals ik op deze blog al eerder heb laten doorschemeren, kom ik dat nogal eens tekort. Jammer voor mij, maar volkomen logisch gezien de fase waarin mijn peuter zich bevindt. Het slapen van kinderen gaat helaas nogal eens met ups en downs en momenteel bevinden we ons dus in zo’n fase dat het bed-ritueel veel tijd en energie vergt. Toch zijn er een aantal dingen die ik met jullie kan delen als het gaat om het onderwerp ‘niet slapende kinderen’.  Read More

Slaap, kindje slaap

Slaap, kindje slaap/Dochterlief.nl

Toen mijn dochter nog inimini was, kon ze de hele dag wel slapen. We legden haar dan in een reiswieg in de box, en ze sliep door alles heen. De tv, de stofzuiger, geklets van bezoek…als ze echt moe was kon je haar met geen mogelijkheid wakker krijgen. Het enige wat ze af en toe wilde, was eten en een schone luier. Overdag hadden we dus letterlijk geen kind aan haar. 

Maar dan de avonden…

De avonden waren andere koek. Het doorslapen liet bij Elise lang op zich wachten. Ik vermoed dat dit kwam omdat ze heel veel honger had en dit eten ook echt nodig had. Als lichtgewichtje stopte ze al haar energie in groeien.

Het hoogtepunt van de slechte nachten was rond de tijd dat ik weer ging werken na mijn verlof. Uitgeput begon ik aan mijn eerste werkdag. Omdat Elise toen nog op een wiegje in onze kamer sliep, besloten we haar na een maand vol slechte nachten eens een nachtje in haar eigen kamer te leggen, in haar tot dan toe ongebruikte ledikant. Ik had er een hard hoofd in, maar die eerste nacht sliepen we alle drie als een roos. Bizar, maar kennelijk was ze toe aan de rust van een eigen kamer en werd ze toch onrustig van het slapen met z’n drieën.

Lang duurde de rust niet

Als het niet die sprongetjes waren, dan had ze wel last van tandjes of de zoveelste verkoudheid. In haar eerste jaar sliep ze echt enorm slecht. Vervelend, want ik werd toch al van elke piep wakker, laat staan van een huilend kind. Mijn man sliep er standaard dwars doorheen, vermoedelijk omdat hij er onbewust toch van uit ging dat ik wel het bed uit zou gaan. Uiteindelijk zat ik steeds naast haar bed, omdat ze niet wilde dat ik weg ging. En dat deed ik, nacht na nacht na nacht. Toen ik het punt bereikte dat ik het echt niet meer trok, was de cirkel weer doorbroken en sliep ze wekenlang door, totdat de volgende fase zich weer aandiende. En elke keer voelt zo’n eerste nacht weer alsof ik net moeder ben geworden en ik mijn kind opnieuw moet leren kennen. Omdat ik bij God niet weet wat nu weer het probleem is als ik het hele lijstje met checks ben afgegaan en ze nog niet wil slapen. Nooit heb ik me gerealiseerd dat ik een persoon ben die eigenlijk 8 uur slaap per nacht nodig heeft. Totdat ik moeder werd.

Ik wil niet slapen, deel 256.

Inmiddels is het weer zover. Ik schreef er hier al eerder over. Het begon met wat hangerigheid en huilerig zijn overdag. Het wegbrengen naar het kinderdagverblijf, wat Elise altijd heel leuk vindt, werd opeens een drama. En ook was het dikke paniek als ik na het welterusten zeggen haar kamer uitliep. Papa kon wel weg gaan, dat was geen probleem. Maar mama moest blijven, en wel op de stoel naast haar bed. Niet dat ze daardoor ging slapen hoor. Ze schoot namelijk van elk geluid overeind om te kijken waar ik was. En als dat toevallig halverwege de kamer was omdat ik dacht dat ik nu eindelijk mijn tocht naar de vrijheid kon beginnen, dan had ik dikke vette pech. Ze ging dan zo uit haar dak dat ik het niet eens meer in mijn hoofd haalde om eerder dan een half uur te vertrekken. Twee nachten geleden heb ik er 2,5 uur gezeten. Hulde voor Whatsapp. Ik gooide het onderwerp in de groep moeders waar ik mee chatte. Die brainstormden met me mee.

“Zeg je wel dat je in een andere kamer bent? Dat je niet écht weg bent? “ Ja, dat zeg ik voortdurend.

“Doe je wel een slaapritueel?” Ja, we wassen haar gezicht en handjes, poetsen haar tanden en lezen een boekje. We leggen uit dat ze lekker moet slapen en dan zwaait ze ons vrolijk uit. Behalve nu.

“Is ze overdag niet te druk?” Tja. Rustig kan ik haar niet noemen. Zou ik haar meer moeten afremmen?

“Je gaat ’s nachts wel meteen naar haar toe, toch?” Ja-haaa. Zij roept, ik stap half slapend uit bed. Misschien zelfs slapend.

“Ik sliep uiteindelijk gewoon naast mijn oudste. Op een matras.” Ik overweeg dit inmiddels ook…had je er 1 van IKEA?

“Het ging over toen hij een jaar of 3,5 was.” HO. STOP.  NEE. Wacht eens even.

“Je moet het echt serieus nemen, dit is verlatingsangst.” Dat doe ik ook. Ik vind het echt zielig. (Voor mijzelf ook wel. Heel erg zielig.)

Ik ging zo op in het hele chatgesprek dat ik niet gemerkt had dat mijn dochter al zeker een half uur in diepe slaap was.

Gisteravond was het weer prijs, en legde ik Elise uit dat ik naast haar zou blijven zitten totdat ze sliep. Inmiddels waren we al langer dan een week bezig, dus ik had mijn man al gezegd dat als ik niet zou komen, hij me wakker moest maken als hij naar bed zou gaan. Dat zou misschien ook wel een keer gezellig zijn, de avond en nacht samen doorbrengen. Raad eens wat? Ze sliep binnen een kwartier, zonder eerst met één oog te checken waar ik was. Helaas verliep de nacht verre van vredig. Kinderen en slapen….het blijft een groot mysterie. Maar dat ga ik niet proberen te ontcijferen, want ik heb wat slaap in te halen.

Mis niks en volg Dochterlief ook op Facebook, Twitter en Instagram