Het telefoongesprek & kleine kinderen

Telefoongesprek en kleine kinderen

Ooit, toen ik nog piepjong en kinderloos was, moest ik op mijn werk iets bespreken met een collega die thuis werkte. Ik kreeg haar maar niet te pakken en toen dit eindelijk lukte, was er tijdens ons telefoongesprek nogal wat ruis op de achtergrond in de vorm van haar zoontje van anderhalf.

‘Sorry hoor,’ zei ze, ‘ Zul je net zien: werk ik een dag thuis, wordt hij ziek.’ Ze zette haar zoontje onpedagogisch verantwoord voor de tv en we konden even overleggen. Nog geen minuut later klonk er een luide bonk en een hoop gehuil. ‘Oh god!’ riep ze, ‘Ik bel je zo terug!’ Dat telefoontje kwam niet. Wel een mail, waarin ze uitlegde dat hij op een tafel was geklommen en daar vervolgens weer vanaf was gezeild en dat alles volgens de dokter in orde was. Ik zuchtte diep en begreep er weinig van.

Gewoon niet doen

 

Toen kwam het moment dat ik zelf een dreumes rond had lopen en al 2 keer geprobeerd had mijn toenmalige manager terug te bellen. En met bellen bedoel ik het inspreken van haar voicemail na een gemiste oproep, want ze belde rond een uur of 5 en iedere ouder met kleine kinderen weet dat niemand het in zijn hoofd moet halen om tussen 5 en 7 uur ‘ s avonds de ouders van jonge kinderen te bellen, tenzij er acuut gevaar voor de mensheid dreigt.

Die uren van de dag worden namelijk ook wel kinderspitsuur genoemd. Ik vind het vaak de onplezierigste tijd van de dag. Als ouders ben je rond dat tijdstip namelijk bezig met het ophalen van je kroost en het bereiden van een voedzame maaltijd, om deze vervolgens in een zo groot mogelijke harmonie en in een moordend tempo naar binnen te schuiven en je kinderen te overtuigen hetzelfde te doen, omdat ze op tijd naar bed moeten. Ik deed toch een paar keer een poging om mijn manager terug te bellen, want ik moest iets doorgeven. Elise leek even rustig te gaan spelen. Wat kon er mis gaan?

Alles. Alles kon mis gaan.

 

‘Hoi manager, je spreekt met Romy! Excuses, ik kon mijn telefoon niet opnemen omdat…’

‘OOK! OOK! OOK FOON!’ Nee! Shit.

‘Sst, mama is even aan het bellen!’ Siste ik met het zweet op mijn rug. Elise viel stil. Mooi.

‘…ben ik weer. Ik bel je even terug om door te geven dat…’

‘ OOK OPA PRATEN! OOK! OPA! PRATEN!!!!’

Ik brak mijn monoloog af en hing op, legde Elise uit dat ik niet met opa, oma of papa belde en dat ze nu echt heel stil moest zijn. Ze leek het te snappen. Poging voicemail inspreken nummer 2. ‘Hoi, weer met Romy. Zou je die 1e voicemail niet terug willen luisteren? Ik bel om door te geven dat…’

‘Kijk, mama! Ziek!’ gilde Elise enthousiast terwijl ze haar keyboard op volume 10 draaide en meezong met ‘alle eendjes zwemmen in het water’. Toen ik van haar wegliep was ze beledigd en zette ze het op een krijsen. Ik moest weer ophangen, en met het schaamrood op de kaken stuurde ik mijn manager maar een mailtje.

Peuters en Face-Time

 

Een jaar later is er eigenlijk nog niets veranderd. Of ik Elise nou vertel dat ik even iemand voor mijn werk moet spreken (vaak een recruiter of een potentiële nieuwe werkgever), het heeft geen zin. Zij denkt echt dat de persoon aan de andere kant van de lijn ook met haar wil praten en probeert op allerlei manieren te storen.

Het helpt ook niet dat ze is opgegroeid met Face-Time. Gisteren nog was ze via de iPad aan het bellen met een uitzendbureau dat ik eerder die dag had gebeld. Ze zat al met haar allerliefste glimlach klaar voor het scherm toen ik erachter kwam en het gesprek wegdrukte. Ik blokkeerde meteen de Face-Time functie, en ging vervolgens koken. Pas daarna zag ik een belangrijke gemiste oproep op mijn telefoon.

Zou ik…? Ik deed wat verstandig was en mailde terug voor een nieuwe telefonische afspraak. Hopelijk is diegene zelf ook ouder en weet hij nog hoe het is. Of misschien kan het gesprek via Whatsapp. Ja, dat zou fijn zijn!

Kent iemand het geheim om kinderen wel stil te laten zijn tijdens telefoongesprekken?

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

11 Comments

  1. hahaha…super irritant, maar als je dit later terugleest lig je waarschijnlijk dubbel van het lachen…Geweldig kind heb je 😉

  2. Als ik een gesprek via de telefoon moet voeren ga ik eerst met de kinderen wat doen, geef ze wat te eten en te drinken en zorg dat ze bezig zijn zodat ik even tijd heb om te bellen… meestal gaat het goed..

  3. Als ik echt moet bellen ga ik buiten wandelen met mijn dochter (nu ruim 2) in de draagzak op mijn rug. Voor ons werkt dat echt goed en als ze het niet leuk meer vindt ga ik dan rondjes draaien ofzo 🙂

  4. Hihihi ik heb zelf een enorme pesthekel aan bellen. Dat scheelt. Ik doe het dan ook bijna nooit. En als het wel moet, geef ik mijn zoontje even een doosje rozijntjes of een leuk speeltje in zijn hand en dan is hij wel zoet.

    • Ook al geprobeerd, maar dochterlief vindt telefoons het leukste speelgoed. Erg eigenlijk!

  5. Ik instrueerde ze altijd uitgebreid dat ze me niet mochten storen. Checkte of ze moesten plassen of poepen, gaf ze drinken en zette ze voor de tv. En dan hoopte ik er het beste van.

  6. Haha het is natuurlijk niet leuk maar je hebt het zo leuk opgeschreven. Hier zeg ik gewoon dat ze even stil moet zijn en dat werkt wonder boven wonder.

  7. Haha zo herkenbaar! Ik probeer maar te bellen als de kinderen slapen overdag, in de avond en als het dringend is, schakel ik mijn moeder in. Anders is het echt niet te doen!

    • Mede hierom mis ik dat middagslaapje nog steeds. Helaas hield ze daar al voor haar 2e verjaardag mee op.

Geef een reactie