Do it The Artists’ Way: een gevoel van kans terug vinden

Afgelopen week nam ik weer even de tijd om te lezen in The Artists’ Way, want daar was ik door omstandigheden even niet aan toe gekomen. Dit 5e hoofdstuk ging over kansen herkennen en groot durven te dromen.

Gierig zijn voor jezelf

Grote dromen hebben: er wordt veel over geschreven en vaak wordt er door de lezer helemaal niets mee gedaan. Ik herken het bij mezelf: ik koos tot voor kort graag voor de veilige opties, die me enooit echt gelukkig maakten. Ik had allerlei excuses om dingen niet te doen en veel van die dingen hadden te maken met een bepaalde gierigheid richting mezelf. Ik heb heel lang moeite gehad met het uitgeven van geld aan dingen voor mezelf, of om bepaalde aankopen voor mezelf en mijn dromen als investeringen te zien.

Volgens The Artists’ Way is een van die redenen voor die gierigheid omdat we denken in schaarste. We denken dat we maar een bepaalde hoeveelheid geluk in ons leven verdienen en dat het potje uiteindelijk leeg is. Dus ‘sparen’ we voor mindere tijden, want ‘je weet maar nooit.’ Je weet maar nooit of je contract verlengd wordt, je chronisch ziek wordt of welke andere onverwachte kosten je kan krijgen.

Vertrouwen hebben in je wensen

Julia Cameron stelt, net als de voorbeelden die in het boek ‘The Secret’ worden gegeven, dat het universum oneindig veel voorraad heeft om aan ieders wensen te voldoen. Het enige dat je hoeft te doen is erom vragen. Maar niet door krampachtig aan iets of iemand vast te houden die dit voor jou kan regelen, maar door te vertrouwen dat je krijgt wat je diep van binnen wenst en daar naar te handelen.

Ze gaf een voorbeeld van een vrouw die wist dat haar zakelijke situatie helemaal niet goed voor haar was, maar waar ze maar in bleef hangen omdat ze bang was dat ze niets anders kon krijgen. Op een dag hakte ze de knoop door en zegde de overeenkomst op. Daarna gaf ze haar zakelijke contact tot in detail aan waarom en wat ze van een dergelijke verbintenis verwachtte. Vervolgens dacht ze, in tranen, dat ze haar carrière had gesaboteerd. Totdat haar man thuiskwam met een visitekaartje van een zakelijke relatie. Ze belde hem op en tot de dag van vandaag is deze persoon haar zakenpartner. Volgens Julia Cameron omdat deze vrouw alles losliet en vond dat ze iets beters verdiende. Iets dat ze al in haar hoofd had zitten maar nog niet concreet kon maken.

Cynisch, ik? Welnee.

Toegegeven: ik las dat voorbeeld en dacht: ‘Uh-huh. En ze leefden nog lang en gelukkig.’ Het kwam mij teveel over als een Disney-film, als een feel good boek. Maar niet als een situatie die daadwerkelijk kon gebeuren. Uiteraard werd dat cynisme meteen verderop in het hoofdstuk weerlegd. Want als jij er niet in gelooft, waarom zou je situatie dan veranderen? Julia Cameron geef aan dat je best heel hard kan wensen dat je de bijna vertrekkende bus nog haalt terwijl je tegelijkertijd heel hard rent om dit te bewerkstelligen. Kortom, het is een kwestie van 2 dingen: spreek je wens uit en doe tegelijkertijd een paar stappen in de juiste richting. Daar kan ik me wel in vinden!

”Vaak proberen mensen hun leven achterstevoren te leven. Ze proberen meer dingen of meer geld te verzamelen om meer te kunnen doen wat ze willen, zodat ze gelukkiger zijn. Maar eigenlijk werkt het andersom: je moet eerst zijn wie je werkelijk bent en doen wat je móet doen om te hebben wat je wilt.” – Margaret Young

Denken in mogelijkheden en lichtpuntjes zoeken

Wat verder in dit hoofdstuk behandeld wordt, is het effect van het schrijven van de ochtendpagina’s op je denkbeeld. Nou moet ik jullie eerlijk bekennen dat deze pagina’s er de laatste tijd bij in schieten. Niet omdat ik niets met schrijven doe maar omdat ik het tijd vond om de koe bij de horens te vatten en gewoon eens dingen te gaan doen. Dus schreef ik me begin deze maand in bij een community voor schrijvers (waarover in een later artikel meer) en begon ik ook te lezen in het boek van Gabrielle Bernstein (waarover in een later artikel meer. ;)) Dit weekend ga ik ook nog eens in mijn eentje naar de Schrijfdag van Schrijven Magazine, waar ik weken over heb getwijfeld maar nu in durfde te investeren, mede door het lezen in dit boek.

Deze stappen zijn volgens Julia Cameron allemaal te wijten aan het denken in mogelijkheden en het zien van lichtpuntjes op dagen waarop je wens onmogelijk lijkt. Kortom: ik loop synchroon met The Artists’s Way.

Creatieve eenzaamheid en aardig gevonden willen worden

Een ander zeer herkenbaar punt was het stukje over dat elke kunstenaar tijd en middelen nodig heeft voor het beoefenen van zijn of haar creativiteit. Veel mensen willen wel, maar maken andere keuzes. Denk aan het afzeggen van een bepaalde cursus om naar de toneelvoorstelling van je kind te gaan. Of het uitstellen van een creatieve aankoop omdat er gespaard moet worden voor een nieuwe bank. Niets mis mee, maar je creativiteit wordt er niet beter van. Veel creatieven saboteren zichzelf maar al te vaak met hun behoefte om aardig te willen zijn.

Een pijnlijk inzicht voor mezelf, en dus nam ik midden in een werkweek een dag vrij om alleen te schrijven in een knus koffiebarretje. Het was geweldig, en iets dat ik vaker zou moeten doen. Want de conclusie is dat als je stopt met het beoefenen van je creativiteit, de creativiteit ook af zal nemen.

Dit waren bijna 1000 woorden over één hoofdstuk, dus ik vind het mooi geweest. Herken je dingen? Ik lees het graag!

The Artists’ Way kost €24,90 en koop je hier.

Dit artikel bevat een affiliate link. Voor meer informatie verwijs ik je naar mijn disclaimer.

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) is familiemens, wannabe multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *