Ik was prematuur. Wat is jouw superpower?

 

Ik was prematuur/Dochterlief.nl

Vandaag is het 17 november,  Wereld Prematuren Dag. Een dag dat er wereldwijd aandacht wordt gegeven aan prematuren, oftewel te vroeg geboren baby’s. Een dag die me nauw aan het hart gaat, want 35 jaar geleden was ik zo’n baby. Daarom deel ik mijn verhaal. Een positief verhaal, waarmee ik hoop de ouders van premature kindjes een hart onder de riem te steken.

‘Ik ga je niet feliciteren, want we weten niet of ze het gaat redden.’

Dat werd tegen mijn vader gezegd door één van de vele kinderartsen die betrokken waren geweest bij mijn geboorte. Kan je het je voorstellen? Net vader geworden en terwijl je dat gegeven een plek wil geven, wordt je al verteld dat je je kind waarschijnlijk snel weer gaat verliezen. Ik ben met spoed gehaald met ongeveer 28 weken. Mijn moeder had een zeer ernstige vorm van HELLP ontwikkeld en de artsen moesten ingrijpen. Best bijzonder, want in de jaren 80 was hier lang niet zoveel over bekend als nu. In de documenten van de artsen die ik jaren later onder ogen kreeg, staat dat er op het moment dat ik uit haar buik werd gehaald een heel zwak gehuil klonk. Ik woog 811 gram en paste in mijn vaders hand. Mijn huid was doorzichtig en ik had geen grammetje vet op mijn lijf. Mijn longen en darmen waren nog niet voldoende ontwikkeld en ik kon meteen de couveuse in. Daar vocht ik 3 maanden lang voor mijn leven.

Je was de drukste baby in de zaal, zegt mijn vader altijd.

Als hij de zaal in liep, was er altijd wel iets gaande rond mijn couveuse. Baby R. was een druktemaker. Was ik niet bezig met pogingen tot het verwijderen van de vele slangetjes in mijn lijf, dan deed ik wel weer wat anders waardoor de verpleging weer druk met me was. Hij vond dat wel grappig. Het getuigde van een behoorlijke vechtlust en een eigenwijs en volhardend karakter, iets waar ik hem gelijk in moet geven. Omdat mijn moeder niet de borst kon geven, kreeg ik flesvoeding. Hun leven werd volledig door mij in beslag genomen. De meeste tijd brachten ze door in het ziekenhuis en elke dag groeide ik weer een beetje groter. Bij elke 100 gram die ik aankwam, kreeg ik een vlaggetje aan mijn couveuse. Na 3 maanden mocht ik mee naar huis en sindsdien is mijn ontwikkeling grotendeels volgens het boekje gegaan. Ik mag niet klagen.

Ik was prematuur/Dochterlief.nlBron: www.kleinekanjers.nl

Dat is echter niet vanzelfsprekend.

Als prematuur ben je kwetsbaar. Elke infectie kan fataal zijn. Ook zijn prematuren na hun geboorte vatbaarder voor bloedarmoede, een lage bloeddruk, beschadigingen aan de darmen en voor hersenbloedingen en hartproblemen .

Te vroeg geboren baby’s kunnen last krijgen en houden van slecht zicht, een groei- en ontwikkelingsachterstand hebben en gedragsproblemen ontwikkelen of handicaps hebben. De effecten op langere termijn zijn niet bekend. Hier wordt dan ook veel onderzoek in gestoken.

De impact van het krijgen van een premature baby is iets dat ik me gelukkig niet kan voorstellen. Elise was een rand prematuur, en de nachten dat ze niet naast mij kon liggen maar op de afdeling neonatologie moest verblijven waren de langste nachten van mijn leven. Ik maakte me zorgen en ik miste haar ontzettend. Als je net vader en moeder bent geworden staat je wereld op zijn kop, laat staan als je kindje (veel) te vroeg geboren wordt. Je wordt geleefd, en elke dag sta je op met de gedachte dat dit misschien wel de laatste dag is dat je je kind zal zien.

Wonderen

Vijfendertig jaar later en zelf moeder van een dochter, probeer ik me wel eens voor te stellen hoe moet zijn geweest. Ik zou die kinderartsen en verplegers van toen een hele dikke knuffel willen geven en ze willen bedanken. Uit de rapporten van mijn geboorte en herstel kon ik opmaken hoe erg ze met mij begaan waren en sindsdien heb ik verschillende programma’s gezien op tv over prematuren waarbij ik het vaak niet droog hield. Het leven, zo blijkt maar weer, is vaak een wonder op zich. En ik denk aan alle ouders met een prematuur kindje die zich nu in dezelfde situatie bevinden als mijn ouders vroeger. Hou elkaar vast, en geef je kind alle liefde die jullie maar in je hebben.

Blijf geloven in wonderen. Ik ben er ook nog, en daar gingen ze niet van uit.

Meer informatie over prematuren?

 Kleine Kanjers is een online platform voor ouders van prematuren en iedereen die te maken krijgt met een vroeggeboorte.

Mis niks en volg Dochterlief ook op Facebook, Twitter en Instagram

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

9 Comments

  1. Ik kwam via via op deze blog terecht, hoe bijzonder. Mijn dochter is nu 3,5 heet Romy en is geboren met 560 gram en 28 cm. Als ik dit verhaal lees wordt ik weer eens blij. Met een positieve kijk op de toekomst van mijn prachtige dochter. Dank je wel voor deze mooie blog.

  2. Pingback: Wereld Prematuren Dag - als je kleintje veel te vroeg komt - Lotus Writings

  3. lijkt wel of ik een verhaal over mijzelf lees … ik zat vd week nog te denken om erachter te komen wie de man ook alweer was die de borstvoeding van mijn moeder elke dag van Enschede naar Utrecht bracht.. wil hem en heel veel mensen bedanken.. welk ziekenhuis heb je gelegen ??

    • Hoi Anouk, wat leuk dat je reageert! Wat bijzonder dat de melk van je moeder elke keer naar jou gebracht werd!

      Ik heb gelegen in het Diakonesse Ziekenhuis en het Elisabeth Gasthuis in Arnhem. Beide ziekenhuizen bestaan niet meer.

  4. Ontzettend cool dat alles ook zo goed met je gaat, ondanks dat je echt veel te vroeg geboren bent! Vind het idee van een vlaggetje bij elke 100 gram echt heel schattig, heb je daar nog foto’s van?

  5. Wat een mooi inspirerend verhaal zeg. Jeetje 28 weken, goed dat je zo gevochten hebt. Lijkt me als ouder inderdaad heftig maar dankzij jouw doorzettingsvermogen, dat van je ouders en de artsen / verpleegkundigen is het toch allemaal goed gekomen 🙂

    • Zonder de goede zorgen had ik het niet gered. Wat dat betreft zijn die artsen en verplegers een soort engelen in menselijke vorm geweest. 🙂 Ik zou het niet kunnen; zou de hele dag moeten huilen vrees ik.

Geef een reactie