Wennen

We leven al een paar weken in een soort grijs gebied. Mijn peuter wordt bijna een kleuter en daar horen nieuwe verplichtingen bij, zoals het wennen op school en de BSO.

Rode wangen en pretlichtjes 

’Ik vind het zo spannend!’ zei ze op een donderdagochtend met rode wangen en pretlichtjes in haar ogen. Ik griste op de valreep nog haar broodtrommel mee, nadat ik een moment daarvoor een totale black-out kreeg toen ik probeerde te beslissen welke jas ze aan moest. Zullen we de jas van je buitenspeelpak aandoen? Nee, wacht. Dat dragen ze niet op de kleuterschool, toch? Je teddy jas dan? Of… ‘Gewoon de jas van haar buitenspeelpak. Lekker praktisch,’ zei mijn man resoluut en keek me aan alsof ik niet goed snik was.

Tijdelijk ontoerekeningsvatbaar 

Ik was ook even ontoerekeningsvatbaar. Terwijl ik naar dat opgewonden koppie keek, realiseerde ik me dat ik straks écht een schoolgaand kind heb. En, sterker nog: dat ik daar helemaal niets meer van af wist, van school. Natuurlijk ging ik in een ver en grijs verleden zelf, maar ik was een heel ander type kind in het pre-computertijdperk.

‘Hoe gaat dat tegenwoordig eigenlijk op een school?’ vroeg ik me af. De ouderwetse schoolborden zoals ik ze kende waren al jaren verdwenen. Mijn kleine school van vroeger pastte 3 keer in de toekomstige school van mijn dochter. Géén idee of dat eigenlijk goed of slecht was. Wij kozen deze basisschool op gevoel, gingen 2 keer kijken, en toen Elise uit zichzelf tijdens het oriënterend gesprek ging spelen en kletsen met de directeur hakten we de knoop door.

Ik wist dat de wendagen van school en de BSO eraan zaten te komen en vroeg me af of ik voor Elise een planningsbord moest maken. Deze nieuwe fase leek me namelijk wel heel verwarrend voor haar: de laatste dagen op het kinderdagverblijf, wennen op school en de BSO. Dan weer bij mij, dan naar de BSO, dan weer bij opa en oma. Zou ze dat wel trekken? Structuur was het toverwoord, toch? Het hield me uit mijn slaap. Dat gesleep met haar overal naar toe… Waar waren we mee bezig?! De beren op de weg werden in gedachten een kudde Grizzlyberen die klaar stonden om mijn kind te verscheuren.

Ik was even vergeten dat Elise als baby al heerlijk sliep in ruimtes vol met mensen, dat we zonder problemen konden schuiven met slaapjes en dat ze als dreumes al niets wilde missen en uiterst sociale kenmerken had. Maar toch: deze dag moest ze voor het eerst wennen op school en het voelde alsof de navelstreng voor de 2e keer werd doorgeknipt. Auw.

Welkome to the jungle

Ze rende op het schoolplein af, mij aan mijn arm meetrekkend alsof ik een Labradorpup met te grote poten voor mijn lijf was. Ik had mijn hakken weer eens aan en ging bijna onderuit. Het schoolplein was druk. Ik wist niet wat ik hoorde; in vergelijking met de kinderen op het kinderdagverblijf produceerden deze schoolkinderen geluiden die nog het meest overeenkwamen met dieren in de jungle.

In deze jungle waren mijn man en ik de nieuwe Leeuwenfamilie die hun kleine welpje kwamen introduceren. (Denk hier vooral het intro-muziekje uit The Lion King bij.)

 

Daarna ging het snel. De deuren gingen open en opgewonden kinderen en hun ouders stroomden binnen. We hingen haar jas en rugtas aan de kapstok en deden haar beker en lunchtrommel op de speciale kar. Haar nieuwe juf was jong en had lieve ogen. Ze dirigeerde Elise naar haar eigen stoel met naam. De klas werd steeds voller en de les zou bijna beginnen. We gaven haar om de beurt een dikke knuffel en een kus. Ze lachte zenuwachtig, maar vertrok geen spier. De juf zag mijn natte ogen en knikte me bemoedigend toe. Elise zwaaide ons enthousiast uit en ging daarna verder met spelen.

De eerste tekening die ze maakte op school. ❤️

In de uren die volgden kreeg ik thuis niets gedaan. Ik ontving halverwege de ochtend een app van mijn man, met als enige woord ‘Bijna!’ Veel te vroeg liep ik na afloop van de ochtend de school weer in en gluurde om het hoekje. Daar zat ze dan, lekker brood te eten en naar een filmpje te kijken. De juf vertelde me hoe gezellig ze haar vond en dat het leek alsof ze al jaren op school zat. Ik kreeg een druk kletsend kind mee naar huis. Ze huppelde en zong en ik kreeg wel honderden kusjes toen we thuis waren. ‘Zo spannend, mama!’

Mijn kind begint al aan deze nieuwe, spannende fase te wennen. Nu ik nog.

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) is familiemens, multi-tasker, en bovenal schrijfster in hart en nieren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkkig getrouwd en heeft ze een dochter van 3 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

3 Comments

  1. Haha heftig he? Inmiddels 2 naar school gaande kinderen. Moet er niet aan denken dat mijn jongste ook naar de basisschool gaat. Oef en die jungle went voor mij nooit. Net als die smartborden.

  2. Mooi geschreven en zo herkenbaar! Die eerste dagen zat ik ook alleen maar te wachten tot ze terug kwam en als zei dat ik haar gemist had en of ze mij gemist had: “Maar ik wist toch dat je me weer op zou halen?” Ik moet nog bijna elke keer na de vakantie weer wennen 😉

    Maar fijn dat Elise het zo leuk vond. Volgens mij vinden alle kleuters het nog leuk op school 🙂

  3. Het blijft gek, je kind naar de basisschool. Mijn nummer drie gaat volgend jaar en nu al weet ik dat ìk weer moet wennen, dat die ‘navelstreng’ weer niet lang genoeg is en dat het uiteindelijk echt allemaal goed komt. Maar toch..

    Jouw meisje wijst je wel de weg. Je hoeft alleen maar te volgen. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *