Wie schrijft, blijft: over hoe mijn poëziealbum de liefde voor schrijven aanwakkerde

Het is natuurlijk makkelijk om te zeggen dat mijn man en dochter mijn dierbaarste niet-materiële bezit zijn, (en dat is ook zo) maar ondanks mijn hang naar het minimalistische leven, houd ik wel degelijk van sommige bezittingen van mezelf. 

Toen ik laatst het schrijfvuur weer wilde laten oplaaien deed ik een schrijfoefening uit ‘Zin’, het boek van Geertje Couwenbergh: ik kreeg de opdracht om uitgebreid te vertellen over mijn dierbaarste bezit. Ik moest schrijven over het eerste wat in mij opkwam, en dat bleek iets met heel weinig materiële waarde te zijn.

Mijn ooit witte poëziealbum uit de jaren tachtig

Daar hoefde ik niet eens zo lang over na te denken, want uiteraard heeft dat bezit alles met schrijven te maken. Mijn dierbaarste bezit is mijn poëziealbum (eigenlijk ‘poessiealbum’) van vroeger. Een wit, beduimeld boekje met Micky en Minnie op de voorkant. Ik heb ‘m al die jaren bewaard, en toen ik in de brugklas kwam diepte ik ‘m op uit een lade, stofte ‘m af en liet ‘m door mijn toenmalige vriendinnen onderpennen. Dat was zo’n rage die wij als 13-jarigen heel erg gaaf vonden (niet cool, niet chill, niet flex, nee, gááf….) en waar ik achteraf eigenlijk heel blij mee ben.

Speciaal voor dit artikel zocht ik ‘m weer op, en zag ik dat er veel minder mensen in geschreven hadden dan ik altijd had dacht. Niet al mijn familieleden staan er in en ook mijn lievelingsleraren van de basisschool ontbreken, wat ik oprecht heel erg jammer vind.

Van bepaalde gedichtjes kreeg ik meteen een brok in mijn keel. Sommige mensen was ik namelijk alweer bijna vergeten. Ik zag mijn leraren van de basisschool opeens weer voor me, en de directeur, die regelmatig zijn accordeon pakte voor de muziekles.

En ik zag mezelf; een jaar of 8, met een grote bril op en vlechten in mijn lange haren terwijl ik  ’s avonds druk in de weer was met poëziealbums van vriendinnetjes. Elk versje probeerde ik mooier te schrijven en uiteindelijk probeerde ik ze zelf te verzinnen, want dat vond ik stiekem het leukst. De interesse was gewekt.

Zo begon mijn liefde voor schrijven

Niet alleen mijn vriendinnen schreven in mijn poëziealbum. Ook familieleden die mij dierbaar waren en die inmiddels overleden zijn, schreven er een gedichtje in en versierden de door hun beschreven bladzijdes met foute poezieplaatjes. Bladerend door mijn poëziealbum dacht wat ik wel vaker denk nu ik de 40 nader: ‘Waar is de tijd toch gebleven?’

Anno 2018, in de tijd van internet en social media, realiseer ik me pas hoe persoonlijk en intiem zo’n handgeschreven versje in een boekje is. Het gedichtje is eerst met zorg voor me uitgekozen en toen met de hand, zo netjes mogelijk, op papier gezet en ondertekend.

Ik vond en vind handgeschreven teksten iets magisch hebben en ik heb daarom ook moeite met het wegdoen van de handgeschreven brieven die mijn vriendinnen en ik elkaar vroeger schreven. Ieder handschrift is anders en uniek. Sommigen handschriften herken ik jaren later nog, ook al zijn we overgegaan op e-mail en Whatsapp.

Het nette, krullerige handschrift van mijn opa. Het duidelijke, nette basisschoolhandschrift van de juffrouw van groep 5. Dat uitgesproken, sierlijke handschrift van mijn vader – een handschrift dat ik wel honderden keren heb geprobeerd te kopiëren. Nog steeds ben ik nieuwsgierig naar het handschrift van een ander. Op de één of andere manier vertelt het mij veel over iemands karakter.

Ik weet zeker dat door mijn poëziealbum mijn liefde voor schrijven begonnen is. Voor mij was het als een boekje vol kleine verhalen en herinneringen aan de schrijver in kwestie. Ook werd ik me toen al bewust van de begrippen tijd en aandacht, hoe kostbaar die twee dingen zijn en hoe bijzonder het is als iemand zijn tijd en aandacht even voor jou opoffert.

Om iets te schrijven in een pöeziealbum moest je even afstand nemen van je dagelijkse beslommeringen, pen en papier pakken en je focus verleggen voor het schrijven van een passend gedichtje. Hoe oldschool wil je het hebben en wie doet dit eigenlijk nog tegenwoordig?

Wie schrijft, die blijft. Voor altijd.

Voordat het internet zijn intrede deed, schreef ik dagelijks voor mezelf en onderhield ik contact met vrienden door brieven te schrijven, ook al woonden ze in dezelfde stad. Ik vond het heerlijk om brieven te ontvangen en heb lang brieven naar een vriendin geschreven toen zij emigreerde naar een ander land.

Haar brieven kwamen uiteindelijk in steeds grotere en waarderen enveloppen door mijn brievenbus en ik schreef haar hele boekwerken terug, vaak nog terwijl ik bezig was met het lezen van haar brieven. Het was het moderne Whatsapp. 😉 Soms zou ik weer een penvriendin willen hebben, alleen maar om post te kunnen ontvangen en dubbeldikke brieven te versturen.

Mensen die mij goed kennen weten dat ik erg gelukkig kan worden van het ontvangen van kaartjes, een handgeschreven briefje bij een cadeautje of luxe vulpennen in etalages, laat staan het ontvangen en schrijven van lange persoonlijke brieven.

Het bezitten van mijn poëziealbum wakkerde iets in mij aan dat eigenlijk nooit meer over is gegaan, en daar ben ik dankbaar voor. Het schrijven is al jarenlang een constante factor in mijn leven en mijn eerste grote liefde. Misschien dat ik het daarom zo bijzonder vond dat mensen eens iets aan míj schreven.

Voor mij is mijn poëziealbum het bewijs dat wie schrijft ook écht blijft, ook al is de persoon in kwestie er fysiek niet meer. Er blijft altijd een blauwdruk van iemand achter, hoe lang geleden het ook is. Ik pleit dus voor een nieuwe rage uit de jaren 80 en ga mijn dochter er ook één aansmeren.

Had jij ook een poëziealbum vroeger en heb je ‘m bewaard?

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

3 Comments

  1. O, jaaa, zeker! Dat sporadische kattebelletje, dat ik van mijn man en zoon kreeg, heb ik ook bewaard hoor. Zeker als mensen wegvallen (oma, opa ❤) is het fijn even zo’n lief schrijfsel erbij te pakken. Ik heb ook nog de briefwisselingen van toen ik een jaar in het buitenland zat. Allemaal in 1 schoenendoos hoor :-). De spreekwoordelijke schoenendoos, haha!

  2. Wat leuk dat je zo enthousiast over je poeziealbum schrijft! Ik had hetzelfde en toen ik een paar jaar geleden ze bijna nergens meer kon vinden, besloot ik ze weer nieuw leven in te blazen. Zo iets bijzonders mag toch niet verdwijnen?! Ik heb kleinschalig 3 verschillende albums laten maken en verkoop ze op mijn website. (VERWIJDERD IVM SPAM)
    Ik hoop dat de kinderen van nu ook weer de magie van het poeziealbum ontdekken!

  3. Mijn poeziealbum zag er echt precies net zo uit als die van jou, met zelfs dezelfde versjes erin haha. Ik had ook veel psalmen enzo van mijn christelijke kant van de familie. En één prachtige tekening van een vriend van m’n ouders. En inderdaad die leraren schreven allemaal zo netjes.

    Ik schreef vroeger ook hele lange brieven, maar mijn moeders ex heeft ze een keer allemaal weggegooid. Eeuwig zonde… die vriendin heeft die van mij nog wel trouwens 🙂

Geef een reactie