10 things that piss me off TAG

Het is een beetje komkommertijd in blogland. Groot gelijk: jullie zitten vast allemaal met je bevallige derrières op één of ander strandje. Tijd voor wat luchtigheid en makkelijk leesvoer op de blog!

Omdat ik merkte dat ik de laatste tijd wat meer nieuwe bezoekers trek, besloot ik weer eens een Tag in te vullen. Maris van Hare Maristeit bedacht een aantal jaren geleden de 10 things that piss me off TAG, en die vond ik wel leuk om in te vullen nu de temperatuur zowel binnen als buiten de 30 graden aantikt. Een gegronde reden om eens lekker te zeuren, zoals het een echte Hollander betaamd. Heerlijk!

Onbeleefde mensen

Dit is natuurlijk een heel ruim begrip, maar ik zal het even toelichten. Toen ik jong was – ja, oma spreekt- waren we voor mijn gevoel allemaal wat beleefder tegen elkaar. De normen en waarden vierden nog hoogtij, en ik werd als klein meisje ook echt opgevoed met de wetenschap dat bepaalde dingen not done zijn. Zoals mensen groeten op straat: wanneer zijn we daar collectief mee gestopt?

Sinds wanneer groet de winkelmedewerkster je wanneer ze er zelf zin in heeft? Zelfs mijn directe buren (waar ik overigens ook geen innige band mee heb, maar goed) zeggen vaak geen gedag. Prima, moeten ze zelf weten. Maar ik heb een kleuter van 4,5 die ik geleerd heb dat ze altijd netjes ‘Goedemorgen’ ‘Tot ziens’ ‘Alsjeblieft’ of ‘Dank u wel’ moet zeggen, en die kijkt me vaak met grote ogen aan als haar groet of opmerking genegeerd wordt.

Mensen die deelnemen aan het verkeer terwijl ze aan hun telefoon vastgeplakt zitten

Hier verbaas ik me nog bijna elke dag over: dat ik bijna van mijn sokken wordt gereden door een puber op een fiets, omdat hij of zij druk is met berichtjes sturen naar vrienden, het scrollen door Facebook of Spotify of het opnemen van Instagram-stories.

Het is ongekend gevaarlijk en er mogen wat mij betreft echt boetes voor worden uitgedeeld. Hoe vaak ik al rijdend op de snelweg niet werd ingehaald (!) of afgesneden door een druk scrollende automobilist…eigenlijk had ik het moeten bijhouden, maar ja: ik was aan het autorijden. Kennelijk ben ik één van de weinigen.

Gerechten die mislukken, niet goed bereid zijn of niet lekker smaken

Wie mij persoonlijk kent weet dat ik hele bloemlezingen kan houden over mijn favoriete voedsel. Niet dat ik zo’n sterrenkok ben, maar ik ben geen functionele eter: eten is een feestje en iets waar ik 9 van de 10 keer erg blij van wordt. Dus op momenten dat mijn gebakken aardappels aanbranden, mijn brownies mislukken, vlees nét iets te well done is of voor mijn part de afhaal-sushi droog en smakeloos is baal ik stiekem als een stekker. Het kan zelfs mijn dag verpesten. Ik kan proeven of eten met aandacht en liefde gemaakt is, en het maakt me niet uit of dat bereid is door een sterrentent, door mezelf of door de Chinees om de hoek, maar smaken moet het.

Leuk feitje: ik ben ooit aangezien voor een culinair recensent in een restaurant, en schaamde me daarna een beetje. Maar met ouders die een restaurant hebben en een vader die hartstikke lekker kan koken, ben ik gewoon een Prinses op de Erwt op dat gebied.

Contactlenzen die kwijt raken

Met een gemiddelde afwijking van -6 aan beide ogen ben ik zonder lenzen of bril zo blind als een mol. Dan is het dus extra vervelend als ik met mijn slaperige hoofd mijn lenzen uit hun verpakking haal en er eentje uit mijn vingers glipt. Mijn huisgenoten mogen dan geen vin verroeren terwijl ik op handen en voeten (ik wens dan ook geen hulp, want eigenwijs) de vloer afspeur. Waar ik ze meestal vind? Vastgeplakt aan mezelf. Mijn bril ben ik ook wel eens kwijt; meestal heb ik ‘m dan al op mijn neus.

Temperaturen rond of boven de 30 graden

Terwijl half Nederland momenteel lijkt te verzuchten hoe heerlijk het is dat het nu eindelijk hoogzomer is, snak ik stiekem al naar de herfst. Ik gedij niet goed op heel warm zomerweer en word er moe en lusteloos van. In de zon liggen doe ik ook niet voor mijn lol, maar bij elke beweging breekt het zweet me uit en daar word ik bij vlagen erg chagrijnig van. De lente en herfst zijn meer mijn seizoenen, want op dat weer kan ik me kleden. Stiekem hou ik ook heel erg van zachte sjaals om mijn nek en dikke dekbedden.

Stereotype zinnen of woorden

Mensen die hun zinnen beginnen met ‘Niet vervelend bedoeld hoor, maar…’ zeggen na die zin AL-TIJD iets vervelends. Van de termen ‘In je kracht staan’ of ‘een idee parkeren’ word ik soms fysiek onpasselijk. Om maar niet te spreken over volwassen vrouwen die het over hun ‘Dinnetjes’, ‘Hubbie of ‘Kiddo’s’ hebben. Sinds enkele maanden is de term ‘Girlboss’ hier bij gekomen, want lieve ondernemende vrouwen, jullie zijn gewoon ‘The Boss’. Mannelijke ondernemers noemen zich toch ook geen ‘Boyboss’?!

Picture perfect Instagram- levens

Beste Instagram-meisjes, wij weten inmiddels allemaal dat die foto’s waarbij jullie in je negligé op een hagelwit ligbed op een balkonnetje tegenover de Eiffeltoren gedrapeerd liggen a: gefotoshopt zijn, b: de 100ste ‘spontane’ foto’s van die dag zijn en c: gesponsord worden door een groot merk. En we weten ook dat het geen ochtend is en dat je met die croissants en macarons inmiddels een gat in de muur kan gooien, want ze liggen er al 3 uur. Doe normaal.

Ik kan alle bekende Instagram-poses van Instagram-beroemdheden inmiddels wel dromen, en mochten jullie mij ooit op een dergelijke pose betrappen dan mogen jullie me slaan. Echt.

Mensen die niet lief zijn voor dieren

Mijn bloed kookt als ik weer een nieuwsbericht lees over honden die aan bomen worden vastgebonden, kittens die worden mishandeld of eendjes die expres worden doodgereden. Misschien een beetje hypocriet, want ik ben geen vegetariër, maar blijf toch met je tengels van dieren af, ze hebben je niets misdaan.

Haperende WiFi

Het gebeurde 4 keer tijdens het typen van dit artikel, leverde me 4 hartverzakkingen op en het zou verboden moeten worden.

Oogpotloden die na 3 keer gebruiken afbreken

Ja, dit is óók leed, mensen. Eén opgemaakt oog staat zo raar.

Vertel: wat zou er in jouw top 10 staan? Mocht je deze Tag over willen nemen, vergeet dan niet Maris te noemen?

Photo by Patrick Fore on Unsplash

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

3 Comments

  1. Hahaha die instagram-picture perfect meiden. Helemaal mee eens met je lijstje. Ook die telefoontjes. Net liep ik nog met de kinderwagen over de stoep. Stond er een dame (ja, echt het was geen jong ding) die alleen maar in haar telefoon stond. Zonder op te kijken ging ze een halve stap opzij voor mij, waardoor ik alsnog een mega tak meeschepte met de kinderwagen. Ik heb even een opmerking gesneerd of ze liever wat minder aandacht kon hebben voor haar telefoon en meer voor haar omgeving. Uiteraard was haar reactie een strakke blik in haar telefoon. *zucht*.

  2. Toch blijf ik maar hameren op de goede manieren…misschien een druppel op de gloeiende plaat, maar het is tenminste iets. Geen respect hebben voor de juffen en meesters herken ik gelukkig niet.

    Wat betreft de buren…het gras is duidelijk niet altijd groener. 😉 Een gulden middenweg zou fijn zijn.

  3. Haha, wat een lekkere mopperblog 😉 Ik irriteer me inderdaad ook aan mensen die onbeleefd zijn, vooral aan kinderen en aan het feit dat ze op school niet meer leren om respect te hebben voor de juffen, omdat die zich helemaal hebben aangepast aan de kinderen. Maar goed, dat is de tijd waarin we leven. Wij wonen overigens in een straat waar alle buren meteen praatjes willen maken, dat is ook niet altijd leuk 😉

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.