2 jaar in een notendop

lights

Bijna is het zover: over enkele dagen mag E. 2 kaarsjes uitblazen. En omdat ik net als iedere moeder erg vol ben van dit soort mijlpalen, deel ik mijn lofzang daarover op in meerdere artikelen. Dit is de eerste: mijn leukste, mooiste en verdrietigste momenten van de eerste 2 jaar van mijn dochter.

Dat allereerste moment dat ik haar zag

Dat vergeet ik nooit meer. Pasgeboren baby’s zien nagenoeg niets, en tóch hadden E. en ik oogcontact toen ze uit mijn buik werd getild. Ik keek haar aan en dacht: “Natuurlijk ben jij het.” maar ook: “Poeh, daar gaan we het nog wel druk mee krijgen.”

De kraamtijd

Mijn kraamtijd was lichtroze met een grijze rand. Ik gun het iedere zwangere vrouw om de week voor haar bevalling goed bij te slapen, maar helaas is dat slechts voor een hele kleine minderheid weggelegd.

Ik was ziek, uitgeput, had me mentaal niet kunnen voorbereiden (welke moeder kan dit eigenlijk wel?) en de borstvoeding kwam niet op gang. Natuurlijk waren er momenten dat ik wel genoot, maar echt leuk werd het naar mijn idee pas na een maand of twee. En toch…als ik er nu aan terug denk moet ik glimlachen. De feestmaand december kwam er aan, het was knus in huis en onze kraamverzorgster was een schat van een vrouw.

Mijlpalen

Wat maak je veel mijlpalen mee in 2 jaar tijd! De eerste lach, de eerste keer omrollen, tijgeren, kruipen, staan en lopen…alles deed ze in die eerste 2 jaar. Zo bijzonder, als je erover nadenkt. De mooiste mijlpaal? Ik kan bijna niet kiezen, maar vooruit: de eerste keer dat ze mama zei. Als goede tweede: de eerste keer dat ze liep. De vervelendste mijlpaal? De allereerste keer dat ik haar achter moest laten bij het kinderdagverblijf. En met stip of twee: het doorkomen van tandjes. Of beter gezegd: de keren dat we als gezin hele nachten niet sliepen door die *piep* tandjes.

Leukste herinnering

De eerste vakantie samen als gezin. Hoe goed ze het eigenlijk deed in de auto voor zo’n lange reis, en hoe flexibel ze eigenlijk was. Uiteraard waren er ook mindere dingen, maar die vergeet je als ouder zodat je het jaar erop in dezelfde val stapt. 😉 Gelukkig schreef ik er ooit over.

Minst leuke herinnering

De eerste keer bloedprikken toen ze nog geen 5 maanden oud was om uit te sluiten dat ze kinkhoest had. Gelukkig had ze het niet, maar zowel ik als de verpleegsters die moesten prikken zijn 5 jaar ouder geworden tijdens dit moment. Uiteraard was ze het na 10 seconden alweer vergeten. Ook haar laatste dag op de opvang omdat ik mijn baan was kwijtgeraakt behoort tot mijn minst favoriete herinneringen.

Elise eendjes

Heel hard gelachen

Om haar eigen gevoel voor humor die ze al heel vroeg liet zien, maar stiekem toch vooral om hoe ze kinderliedjes fonetisch meezong/ meezingt.

Heel hard gehuild

Dat heb ik gedaan toen we net thuis waren, het tot me doordrong hoe zwaar en heftig de bevalling eigenlijk was geweest en ik haar veilig naast mij in haar wiegje zag liggen.

Het is dat ik geen herkenbare foto’s van mijn dochter op de blog of op social media van mijn blog plaats, anders had ik een collage kunnen maken. Want wat blijft het verbazingwekkend om te zien hoe erg ze is veranderd, van baby naar peuter. Het is niet te geloven dat we pas 2 jaar verder zijn en zij al zo ver is in haar ontwikkeling. 

Dat je één keer met je ogen knippert en er opeens een klein meisje met een paardenstaart kletsend in huis rondloopt. Het zijn de mooiste, zwaarste en soms verdrietigste jaren van mijn leven geweest maar ik zou haar voor geen goud meer kunnen missen.

Mis niks en volg Dochterlief ook op Facebook, Twitter en Instagram

 

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

4 Comments

  1. Wat gaat de tijd toch snel he. En wat een stom cliché is dat toch! Maar ja, wel waar natuurlijk. Leuk om via je blog terug te kunnen kijken op deze tijd. Enne…al plannen voor het grote meiden verjaardagsfeestje?
    – X Marloes

  2. Mooi geschreven! Ik vond de kraamweek ook heel ingewikkeld, maar als ik er nu aan terug denk weet ik vooral nog hoe erg ik genoot van ons droppie en hoe trots we waren op ons mini-mensje.

    En tja, 2 is toch ook al heel wat! Voor je het weet gaat ze je corrigeren enzo, ook zo’n lastige fase 😉

    Fijne verjaardag alvast!

Comments are closed.