4 CD’s die mij door mijn tienertijd geholpen hebben

Ah, muziek. Hoe zouden we ooit zonder kunnen? Dankzij een challenge van @AndSimonSaid op Twitter, waardoor een groot aantal mensen de 4 CD’s deelden die hun door hun tienertijd hebben geholpen, raakte ik enorm geïnspireerd om mijn keuzes hier toe te lichten.

De platenspeler bij mijn opa en oma

Ik ben echt gek op muziek. Het genre maakt me niet uit, ik kan heel veel soorten muziek waarderen. Al op zeer jonge leeftijd bediende ik de platenspeler (Ja, we hebben het over 30 jaar geleden…) van mijn grootouders op de zondagen dat het huis vol familie was en luisterde ik vooral naar oude soulmuziek.

Ik weet niet wat ik magischer vond: de muziek zelf, of de vervoering in de ogen van mijn familieleden, die herinneringen ophaalden of intens genoten van de liedjes. Die vervoering zou ik zelf pas jaren later ervaren.

Ook samen met mijn vader belandde ik tijdens een middag winkelen regelmatig tussen de rekken met CD’s en het is dan ook geen verrassing dat zijn muzieksmaak de mijne sterk beïnvloed heeft. Ik denk dat ik mede daardoor op jonge leeftijd al een geheel eigen smaak ontwikkelde en de oude soul- en rockklassiekers al snel herkende.

Doordat er bij ons thuis eigenlijk altijd muziek werd gedraaid leerde ik heel veel muzikanten, bands en muzieksoorten kennen waar mijn leeftijdsgenootjes nog nooit van gehoord hadden. In de huidige tijd is dat hip en retro, maar in mijn jeugd was dit totaal niet cool. Het was de tijd van de eerste boybands, Michael Jackson en Madonna. Leuke meezingers en achteraf gezien natuurlijk echte iconen, maar ik kon er toen geen hele CD van aanhoren. Ik verlangde naar iets rauwers.

Zo weet ik bijvoorbeeld nog goed hoe in groep 8 elk meisje uit mijn klas fan was van New Kids On The Block; ik vond dat best wel aardige muziek, maar durfde er niet voor uit te komen dat mijn voorkeur meer uitging naar de nieuwe Guns n’ Roses CD die de broer van mijn vriendin net had aangeschaft. Dat was namelijk niet de mainstream smaak in mijn klas. Toch gingen we die op een middag na school stiekem naar haar huis om die CD te beluisteren, en daardoor ging er een hele nieuwe wereld voor me open.

Achtung Baby – U2

Toen brak de dag aan- ik weet het nog precies- dat ik bij die vriendin een voor mij onbekende songtekst las. De bladmuziek lag op de keukentafel bij de gitaar van haar broer. Ik was nog piepjong – amper 11 jaar oud- maar ik vond het meteen de meest dramatische en mooiste tekst die ik ooit gelezen had. Al snel werd daarom vol kinderlijk enthousiasme het bijbehorende liedje opgezocht en gedraaid: het was One van U2. Ik was op slag verliefd en wilde álles van ze horen.

Dat Bono dit nummer later heeft gecoverd met Mary J. Blige kon ik hem dan weer niet vergeven. Die versie geeft me de verkeerde soort kippenvel en als het kan verlaat ik de plaats delict waar het nummer gedraaid wordt.

Het kostte wat smeekbedes om het gehele oeuvre van Bono en consorten van mijn oom te lenen, maar ik was meteen verkocht. U2 is nog steeds mijn favoriete band, ook al worden ze oud en grijs, heeft Bono last van grootheidswaanzin en wordt hij verdacht van andere schimmige praktijken. De muziek zelf brengt me nog altijd terug naar mijn 11e, toen ik kippenvel kreeg van dat ene nummer.

Na een half jaar eiste mijn oom zijn CD’s terug en toen ben ik ze in de loop van de jaren zelf gaan kopen. Achtung Baby kreeg ik voor mijn 19e verjaardag van een vriend en heb ik al grijs gedraaid voor ik ‘m daadwerkelijk zelf bezat.

Jagged Little Pill- Alanis Morissette

Goed, ik was inmiddels 15 jaar oud en veranderd in wat men in de jaren ’90 een Alto noemde, maar dan minus de typerende outfits, want die vond ik dan weer niet vrouwelijk genoeg. Ik droeg wel bikerboots onder jurkjes, oversized houthakkersblouses en van die lelijke fluwelen kettingen strak om mijn nek. Ja, dat lezen jullie goed: dat was in 1995 óók al hip.

Naast de Grunge-stroming met de bijbehorende bands werden vrouwelijke rockartiesten ook populair, en ik volgde die trend maar al te graag. Ik weet niet waar en wanneer ik onderstaand debuutnummer van Alanis Morissette hoorde, maar wist alleen dat ik de hele CD moest hebben en wel meteen. Alle nummers spraken me aan. Ik heb Jagged Little Pill wel 100.000 keer gedraaid en ik heb het net getest, maar ik kan ‘m dus ook nog steeds van voor naar achter meezingen.

Het nummer You Ought To Know was toepasselijk in meerdere situaties. Bij onbeantwoorde verliefdheden, of als die ene leuke jongen toch weer viel voor het populairste meisje van de school.

Bij stapels huiswerk en mislukte overhoringen, bij de invoering van stomme huisregels en na puberruzies: de zin ‘And I’m here to remind you of the mess you left when you went away’ paste echt bij álle denkbare puberrampen en werd dan ook vol overgave door mij mee geschreeuwd. Alanis is een Godin, echt waar.

Stoosh- Skunk Anansie

Ik ging best lekker in mijn rockqueen-fase en ontdekte vervolgens via Top of the Pops (dat keek ik toen op de BBC, omdat ik vond dat ze in de UK betere muziek uitbrachten dan in Nederland) Skin van de band Skunk Anansie. Wow! Mind was blown. 

Wat een geweldige stem en wat een fantastische – en toch ook wel intimiderende- uitstraling had zij! Ik kocht de eerste CD, waar het fantastische nummer Weak opstond, en daarna hield ik ze nauwlettend in de gaten om hun nieuwe muziek niet te missen.

Hun 2e CD, Stoosh, had ik illegaal op een cassettebandje gezet. Dat was toen je in de bibliotheek nog CD’s mocht lenen en men een oogje toekneep bij dat soort verboden praktijken. Op Stoosh stond onder andere dit grijsgedraaide hitnummer dat iedereen van mijn generatie kent. Ik had het liedje oprecht al in geen jaren gehoord, maar toen ik ‘m net weer opzocht voor dit artikel werd ik er weer door geraakt.

Live- Throwing Copper

Last but not least: weer een zanger met een God-complex. Maar dat is hem vergeven, want hij is gewoon ontzettend goed. Ook deze CD, Throwing Copper, heb ik ‘geleend’ bij de bieb, want ik was maar een arme scholier, en vervolgens heb ik ‘m zo vaak beluisterd dat het cassettebandje versleten raakte.

Ed Kowalczyk van Live zagen wij jaren geleden bij Rockin’ Park en dat was een onvergetelijk optreden. Ik was zo blij om deze band jaren na mijn eerste ontdekking eindelijk Live te zien 😉

Toen Lightening Crashes, een all time favorite, meegezongen werd door een paar honderd mensen uit het publiek was dat toch wel even een momentje… De band zelf ging er ook helemaal in op. De bijbehorende videoclip krijgt meteen een hele emotionele lading nu ik zelf moeder ben.

Natuurlijk zijn dit niet de enige CD’s die ik draaide. Zo was en ben ik ook fan van Lenny Kravitz, Tori Amos, K’s Choice, Pearl Jam, The Cranberries, Rage Against The Machine, Texas en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar op de een of andere manier kwamen deze 4 CD’s het eerste in me op.

Welke CD’s heb jij in je tienertijd grijs gedraaid?

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

2 Comments

  1. Heel herkenbaar om te lezen, als volgens mij precies even oude alto 🙂 Ik had wel plaatjes van de new kids on the block boven mijn bed, maar ik vond hun muziek niks en luisterde er nooit naar 😉 Als 16-jarige draaide ik de muziek van life of agony grijs.

    • Haha, wat grappig! Ik ben nooit aan posters begonnen, dat voelde toch als verraad naar mijn favoriete bands. Volgens mij kon je in die tijd zelfs stickers van NKOTB kopen voor in die speciale stickerboeken. Vre-se-lijk.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.