5 blunders die ik maakte in het eerste jaar van mijn dochters’ leven

5 blunders die ik maakte in het eerste jaar van mijn dochters leven

In het eerste jaar van mijn dochters leven was ik, hoe zeg je dat netjes – best wel gefocust op haar. Ik was behoorlijk overbezorgd, wilde alles graag volgens het boekje doen en volgde haar bijna volledig al het ging om bijvoorbeeld haar dagindeling. Terugkijkend ging het eigenlijk allemaal best goed, op wat kleine dingen na. Laten we ze de kleine smetplekken van het moederschap noemen. Je kent het wel, van die dingen die je liever niet aan anderen vertelt omdat je je er een beetje voor schaamt. Die dingen heb ik besloten om te delen. Omdat je als moeder best wel eens mag lachen om je eigen blunders.

Zo heb ik vieze poep rompers best lang over het hoofd van Elise uitgetrokken. Heel vies, als je je bedenkt dat ze een behoorlijke bos haar had en het altijd eindigde in een douchebeurt voor zowel moeder als kind. Want rompers kan je natuurlijk gewoon van boven naar beneden uittrekken. Baby’s zijn zoveel flexibeler dan je denkt.

Of die keer dat ze, bewegelijk als ze was, zo van het voedingskussen (haar favoriete nestje toen ze nog heel klein was) en de bank afgleed. Het leek in slow motion te gaan en zowel mijn man als ik grepen mis, maar gelukkig werd haar val gebroken door een knuffel die voor haar op de grond lag. Mijn man moest daarna alleen zowel baby als vrouw kalmeren en toen Elise ophield met huilen, ging ik nog even door. Het was de eerste keer dat ze viel en ik dacht dat ik erin bleef van schrik.

Toen we overgingen van borst- naar flesvoeding, kreeg ik te maken met verschillende maten spenen voor de fles. Hoe vaak Elise zich niet verslikte omdat ik de papspeen op de melkfles had gezet of zich een ongeluk zoog aan de papfles omdat daar juist de melkspeen op zat…Fabrikanten, zet het nummer van de speen alsjeblieft in neonletters op de speen zelf! Liefst nog in glow in the dark letters voor de nachtvoedingen. Een gat in de markt, ik weet het zeker.

Ik heb ook wel eens babyolie in het badje gegooid in plaats van badolie. Gelukkig heb ik nooit het omgekeerde gedaan, want dat schijnt niet zo fijn te zijn voor de gevoelige babyhuid. Echt kwaad kan dit trouwens niet, maar Elise werd er wel erg glibberig van en dat is natuurlijk best link bij het uit het bad halen van je baby.

Verder ben ik ook niet zo trots op mijn gedrag bij de eerste vaccinatie op het consultatiebureau. Het leek wel alsof er een moedertijger bezit van mijn lichaam had genomen. Het gehuil van andere baby’s zorgde ervoor dat ik Elise zo uit de handen van mijn man wilde grissen en het gebouw uit wilde rennen. De wijkverpleegkundige die de spuit uiteindelijk moest zetten zou vervolgens ter plekke zijn overleden als blikken konden doden. Sorry, het waren de hormonen.

Last but not least gingen we ooit in de zomer wandelen met de nieuwe wandelwageninzet. Elise kon daar inzitten alsof het een buggy was en we verheugden ons op haar reactie. Ik had haar ingesmeerd met factor 50,  de kap omlaag gedaan, gezorgd voor voldoende drinken en ik had een onwijs schattig zonnehoedje gekocht dat haar een tikkeltje te groot was, maar dat mocht de pret niet drukken. Onderweg viel het me op dat er lang en nadrukkelijk naar ons gekeken werd door andere mensen. Elise bleef stil, dus we hadden het vermoeden dat ze in slaap was gevallen. Totdat bij thuiskomst bleek dat het zonnehoedje was verschoven en tot over haar hele gezicht was gezakt. Ze had de hele rit dus geen klap gezien, maar had er ook geen stampij om gemaakt. Mijn man en ik deden het bijna in ons broek van het lachen toen we dat verbaasde gezichtje zagen. ‘Nou,’ leek ze te denken, ‘dat was ook niet bijzonder, zeg.’

Ben ik de enige? Ik lees graag welke blunders jullie gemaakt hebben!

Mis niks en volg Dochterlief op Facebook, Twitter en Instagram

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

10 Comments

  1. Hahaha, heerlijk!
    Toen wij voor de eerste keer met onze dochter gingen wandelen, vergaten we de huissleutels. De buurvrouw heeft een ruitje voor ons ingetikt zodat we ons huis weer in konden. Dat was echt ook zo ontzettend suf! (Maar het blijft een mooi verhaal).

  2. Oh nee, ik kom er nu dankzij je blog achter dat vieze rompers niet over het hoofd hoeven (kindje van 3 en kindje van 8 maand). Thanks, hahaha!

  3. Wat een leuk artikel !
    (en super herkenbaar :D)

    Hier duurde het ook best lang tegen dat ik doorhad dat je rompers ook langs beneden kon uitdoen. My god, waarom had niemand me dat ooit gezegd!! :’)

  4. Haha ik heb nog nooit een rompertje naar beneden uit gedaan, nu nog niet 😛

  5. Dat van die rompers heb ik vorig jaar pas ontdekt. De oudste was toen al bijna 8 en de jongste 2.

  6. Haha, de laatste is ook erg herkenbaar.
    Hier zijn alledrie weleens abusievelijk gevallen en ik heb me alledrie de keren rotgeschaamd voor de onoplettendheid. Voel me soms nog weleens schuldig.

    Blunders te over hier thuis, al is het alleen al omdat ik best onhandig ben en de meisjes het hebben geërfd…

Comments are closed.