6 dingen die ik regelmatig te horen krijg als moeder van 1 kind

6 dingen die ik regelmatig hoor als moeder van 1 kind

Als moeder van een enig kind (in alle betekenissen van het woord) voel ik me soms net een Dodo. Jeweetwel, die vogel die uiteindelijk uitgestorven is. Hoe je het ook went of keert: het hebben van 1 kind is zeker niet de norm, zo ervaar ik regelmatig. Ik verbaas me regelmatig over het goedbedoelde commentaar van anderen.

Wat zielig, 1 kind!

 

Je kan mijn kind van alles noemen, maar zielig is niet de juiste omschrijving voor een peuter die gek is op aandacht en dit ook regelmatig krijgt. Of het nou van haar ouders, familie, vrienden of de bakker om de hoek is: ze wordt opgemerkt en heeft bijna continu aanspraak van anderen. En anders zorgt ze van nature wel dat ze het krijgt, is zo mijn vermoeden. En voor ons als ouders is het ook niet zielig; wij zijn blij met deze gezinssituatie.

Was het een bewuste keuze om het bij 1 kind te houden?

 

Eigenlijk gaat het antwoord op deze vraag mensen niet aan, maar ik leg de situatie altijd wel uit. Soms beknopt, soms wat uitgebreider. Samengevat zeg ik vaak iets in de trant van dat mijn lijf niet bijzonder goed is in zwanger zijn en bevallen en dat de gynaecoloog me min of meer heeft afgeraden om nogmaals zwanger te raken omdat het risico op herhaling groot is.

Het verbaast me dat ik dan soms voorbeelden krijg van vrouwen ‘die dat ook hadden, toch voor een 2e zijn gegaan en dat het de 2e keer goed ging’ . Of, want dat vertellen mensen ook, ‘dat die moeders bijna het hoekje om gingen tijdens de 2e bevalling omdat het toch een te groot risico bleek.’ ‘Maar dat dit het allemaal waard was!’ Nou, mij niet.

Laatst zei ik met een grote glimlach: ‘Nee, die van ons telt al voor 2.’ En dat antwoord bevalt me beter, want dan houdt de discussie tenminste op.

Ben je niet bang dat ze later alleen achter blijft?

 

Ja. Het idee dat mijn kind het ooit zonder haar ouders moet stellen houdt me soms uit mijn slaap. Maar ik weet zeker dat het sommige ouders met grotere gezinnen ook dwars zit. Ik ben zelf enig kind en ik kijk echt niet uit naar de dag dat ik afscheid van mijn ouders moet nemen en in mijn eentje alles moet regelen. Dat lijkt me loodzwaar. Maar ik weet ook dat ik het ga redden, net als Elise later. Ik ga toch zeker niet uit angst een 2e kind maken?

Later krijg je misschien wel spijt als je merkt dat je kind een broer of zus mist.

 

Meestal volgt hierna een voorbeeld van een moeder die toch op het laatste moment een 2e had gewild, en waarbij het niet meer lukte. ‘Ze had het haar kind toch zo gegund.’ Tja, dat is verdrietig. Ik heb geen glazen bol; misschien zit ik er ooit ook zo bij. Misschien ook niet. Ik hoop dat Elise later veel lieve vrienden zal maken waar ze een fijne band mee op zal bouwen. Directe neefjes en nichtjes heeft ze namelijk ook al niet. Maar nogmaals… voor dat feit ga ik toch geen 2e kind maken? Om het feit dat mijn kind misschien ooit een broertje of zusje zou willen? Ik wilde vroeger zelf een grote broer, kwam ik even bedrogen uit. ๐Ÿ˜‰ Inmiddels vind ik het prima ‘in mijn eentje.’

Als haar iets overkomt blijf je met lege handen achter!

 

Dat is waar. Laten we maar snel een 2e maken voor het geval we dit exemplaar voortijdig verliezen. Topreden om het niet bij 1 kind te laten! Als, als, als. Je weet nooit wat de toekomst je brengt. Maar angst lijkt me een hele slechte raadgever.

Een kind is maar een kind, twee kinderen zijn een gezin.

 

Oh ja? Echt waar? Ik voel me sinds de geboorte van mijn dochter wel degelijk onderdeel van een gezin. Een klein gezin van 3 personen. En ook ik zelf kom als enig kind wel degelijk uit een heus gezin. Van alle opmerkingen die ik ooit heb gehoord of gelezen vind ik dit toch wel de meest stompzinnige die er bestaat. En enorm kwetsend naar de ouders en naar het kind toe. Alsof dat ene kind er niet toe doet en je als ouders geen recht van spreken hebt omdat je 1 kind hebt.

Misschien voelt het voor sommige ouders zo na de geboorte van de tweede, dat hun gezin compleet is. Nou, good for them. Maar voor ons was dat eigenlijk ook zo na de geboorte van ons enige kind. Misschien juist wel door alles wat we tijdens haar zwangerschap en geboorte hebben meegemaakt in verband met mijn zwangerschapsvergiftiging en de nasleep ervan.

Uiteindelijk kregen we -gelukkig!- een gezond, blij kind.

Ons kind. Ons gezin. Wat de rest van de wereld er ook van mag vinden.

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

17 Comments

  1. Wat kunnen mensen toch bot en te direct zijn! Het is jullie keuze en daar hoef je je niet voor te verantwoorden. En al die vragen van wat als er dit of dat gebeurt hebben er niks mee te maken. In elk leven kan wat gebeuren en dan maakt het niet uit hoe groot het gezin is. 1 kind heeft zo z’n voordelen en z’n nadelen net zoals meerdere kinderen. Het een is niet beter dan het ander, het is gewoon anders.

  2. Echt onvoorstelbaar wat mensen allemaal durven te zeggen he! Ik vind het heel goed hoe je je hiertegen gewapend hebt.
    Overigens krijg je met twee kinderen ook de nodige opmerkingen, want uiteindelijk zijn er altijd wel mensen die wat te zeuren hebben. Misschien niet over het aantal maar wel over van alles en nog wat. Ach ja. ๐Ÿ™‚

  3. Wat een aparte reacties krijg je soms. Persoonlijk vind ik het de keus van de ouders. En zeker met een heftige zwangerschap heel begrijpelijk dat je er voor kiest niet nog eens die weg te bewandelen. Een kind krijg je en jullie hebben een prachtig kind gekregen die van jullie een mooi gezin heeft gemaakt.

  4. Wat een pijnlijke opmerkingen en vragen zijn dit ๐Ÿ™ Ik snap dat sommige mensen het goed bedoelen, maar auw.

  5. Wat een stommiteiten kramen mensen toch uit… Hier weleens gehoord van een moeder dat ze blij was dat ze er maar eentje had en mij niet was met 3. Misschien wilde ze me voor zijn ?

    Maar nee ik vind het absurd, een kind is net zoveel gezin als tien. En ik ken niemand die enig kind is en ooit iets echt gemist heeft. Denk dat mensen het prettig vinden overal over te kunnen oordelen ofzo.

  6. Wij gaan ook niet voor een tweede kind. Dit hadden we al besloten voor ik zwanger werd van Annebel. Tijdens mijn zwangerschap twijfelde ik wel even of het voor haar niet leuk zou zijn om een broertje of zusje te krijgen en dat ze dan alleen blijft als wij zouden sterven. Maar gelukkig heeft ze leuke tante’s en ooms en neefjes en een nichtje. Ik denk dat het wel goed komt. Zelfs met een pasgeboren baby verbaasde ik me al over hoe normaal het blijkbaar is om twee kinderen te krijgen. Opmerkingen als: “Oh met met de tweede zal het veel makkelijker gaan.” en “is dit jullie eerste?” komen met regelmaat voorbij. Alleen in het dossier van de verloskundige heeft ze opgenomen dat wij ons gezin zo compleet vinden. Ik voel me steeds alsof ik me moet verantwoorden waarom we geen tweede willen en ik daar niet eens een medische reden voor heb.

  7. Wat naar kunnen mensen zijn zeg!! Lekker van je af laten glijden, al die rotopmerkingen. En laat ze maar lekker liggen onder hun steen.

  8. Ik heb er echt nog nooit een opmerking over gehad. Maar misschien komt dat omdat wij op andere fronten ook vaak een beetje afwijken van de menigte ๐Ÿ˜‰

    Ik heb alle dingen zelf wel bedacht. Vooral dat ‘later spijt krijgen’ heeft me wel wat wakkere nachten bezorgd moet ik eerlijk zeggen. Maar inmiddels kan ik concluderen dat het de beste beslissing ooit is geweest en kan ik dat heel goed uitleggen ook als Anna groter is.

    En wat betreft dat ‘alleen achter blijven’: er zijn talloze mensen die alleen achter blijven omdat ze een slechte verhouding hebben met hun broers en zussen. Mijn motto is: ‘je kunt beter geen broers of zussen hebben dan broers en zussen die je veel verdriet doen’. En er zijn heel veel mensen bij wie dat speelt. Met al die scheidingen wordt dat waarschijnlijk nog erger.

    • De crux zit ‘m er ook in dat je gewoonweg niet kan voorspellen of je later spijt krijgt. Onze eierstokken hebben ondertussen wel een beperkte houdbaarheid. Maar ja, het gaat wel om een kind, niet om de aanschaf van een extra paar schoenen of zo.

  9. Jeetje, dat mensen zo bot kunnen zijn ๐Ÿ˜ฎ Nou, ieder z’n eigen keuzes toch!! Het belangrijkste is dat jullie achter deze beslissing staan en zo te lezen zijn jullie er helemaal zen over ๐Ÿ™‚

  10. Jammer dat je zo steeds moet verdedigen. Vermoeiend ook. Vooral omdat het eigenlijk helemaal geen universele norm is…

    Hier in China is voor veel mensen 1 kind nog steeds de norm, met name door de zogenoemde eenkindpolitiek. Weliswaar wordt die steeds soepeler, maar toch zie je in ideele en commerciele reclame bijna altijd vader + moeder + 1 kind als utopisch gezinnetje.

    Wij krijgen met onze ene dochter ook vaak de vraag ‘en, wil je geen tweede erbij?’ Nu de 1-kind-politiek feitelijk een ‘2-kind-politiek’ is geworden, gaat de hemel voor veel ouders die het gevoel hebben dat hun gezin niet compleet is, open. Die kunnen zich niets anders voorstellen dan dat wij (vooral omdat ik een buitenlander ben en wij dus helemaal niet gebonden hoeven te zijn aan de Chinese geboortebeperkingsregels) vast nog wel meer kinderen willen. (Ook al omdat ze Peuter zo ongelooflijk mooi vinden met haar krullen en grote oogjes.) Meestal zijn het ouderen die ons dat vragen.

    Feit is dat ook heel veel Chinezen – van de kinderkrijg-generatie – helemaal geen tweede kind willen, vaak zelfs niet eens een eerste kind. Deze 1-kind-politiek-generatie weet niet anders dan dat ze altijd alle aandacht krijgen, plus bijbehorende cadeaus en financiele ondersteuning (de ‘kleine keizertjes’). Die gaan dat echt niet opofferen voor een (tweede) kind. Want waarom zouden ze? De strijd om geld en status (mooi huis, mooie auto, en bij uitbreiding ook andere luxe bestedingen zoals verre reizen bijvoorbeeld) is voor hen veel belangrijker dan een kinderblok aan het been.

    • Wat interessant om te lezen hoe ze in China tegen jullie en je dochter aankijken! Weet je dat ik me nooit gerealiseerd heb dat die generatie (verwende) enigst kinderen daar helemaal geen kinderwens konden hebben? Bizar hoe je zelf toch ook beรฏnvloed wordt door de Westerse normen!

  11. Ik zit dit echt met ongeloof te lezen. Hoe ontzettend bot kunnen mensen toch zijn! Knap hoe je ermee omgaat, ik weet niet of ik het geduld zou kunnen opbrengen ?

    • Dank je. Ik kies ervoor om me erover te verwonderen in plaats van om me boos te maken. ๐Ÿ˜‰

Comments are closed.