9 dingen over mijn zwangerschap en kraamtijd die ik me al bijna niet meer voor kan stellen

Met de 3e verjaardag van mijn dochter dit najaar wordt de afstand naar mijn eigen zwangerschap en kraamtijd steeds groter. Af en toe lees ik mee op blogs van andere bloggers die zwanger zijn of baby’s hebben en denk ik: ‘O ja. Zo ging dat toen.’ Van die dingen die toen heel vanzelfsprekend waren, maar als moeder van een peuter niet meer. Het lijkt héél lang geleden, en dat is het eigenlijk ook wel als ik kijk naar hoe groot mijn kind nu is.

Dat ik de hele dag bezig kon zijn met het vouwen van rompertjes en het herschikken van de stapels hydrofiele luiers in de babykamer.

En dat vervolgens zou blijken dat ik van deze twee dingen al meer exemplaren in huis had dan mijn baby ooit aan zou kunnen in haar eerste levensjaar, maar dat ik dat feit altijd weer leek te vergeten als ik in een winkel op de babyafdeling stond.

Dat ik al in het prille begin van mijn zwangerschap overwoog om een gat in mijn matras te maken ter hoogte van mijn buik, omdat ik een buikslaper ben en dat al vanaf week 10 niet meer kon.

Dit betekende ook zo ongeveer dat ik vanaf week 10 van mijn zwangerschap tot ongeveer 5 maanden na Elise’s geboorte niet of nauwelijks sliep, want toen ik van die buik af was begonnen de langdurige slapeloze en gebroken nachten.

Dat baby’s in de buik niet het slaapritme van hun moeder aanhouden.

Die van mij werd wakker als ik ging slapen en verbouwde de tent dan tot een uur of 4 ‘s ochtends. Of ze liet me duidelijk blijken dat ik van zij moest wisselen. Of ze kreeg 3 x per nacht de hik. Eigenlijk veranderde dit na de geboorte helemaal niet, dus het temperament van de baby in de buik bleek al snel te matchen met het temperament van de baby zelf.

Dat een bevalling het meest bizarre is wat je als vrouw in je leven mee zal maken

Omdat het inderdaad zo’n natuurgeweld is als ze zeggen en je je hier niet op kan voorbereiden. Omdat die weeën inderdaad je hele lijf overnemen, en dat de heftigheid ervan niets zegt over hoe ver de ontsluiting al is gevorderd. En dat je (in het ziekenhuis) tientallen keren door tien verschillende personen moet worden getoucheerd om te kijken of het al opschiet en dat het je op een gegeven moment ook geen bal meer kan schelen of je door de zoveelste stagiaire wordt onderzocht of door de cateringmedewerker die net je avondeten komt brengen.

Dat je de nacht na je bevalling helemaal niet slaapt

Omdat je of de hele nacht naar je nieuwe baby ligt te kijken, of in mijn geval om de haverklap wordt gewekt voor medische checks en de eerste kolfpogingen. En omdat baby’s überhaupt niet doorslapen en gewoon willen eten, natuurlijk. Dat laatste wist ik wel, maar dat mijn baby zich zó vaak en zo snel na de volgende voeding weer zou melden was een reality-check.

Dat je sowieso geen tijd hebt om bij te komen van de bevalling

Toen ik volkomen uitgeput met man en baby ons huis binnen waggelde, was daar de kraamverzorgster die stond te springen om kennis met ons te maken en alle do’s en dont’s met een baby met ons wilde bespreken. En de eerste kraamvisite meldde zich ook al. Man en ik vielen bijna om van de slaap maar er moesten ook nog geboortekaartjes worden verstuurd, een geboortetaart worden besteld en een kolfapparaat worden gehuurd omdat de borstvoeding niet liep.

Daarna begon gebroken nacht nummer zoveel met onze baby op onze kamer waarin we allebei niet sliepen omdat zelfs hele kleine baby’s enorm luidruchtig zijn in hun slaap. ‘Wat betekent dat, dat een baby knort? Is haar neus verstopt? Hoe lossen we dat op?’ en als ze even stil was ‘Ademt ze nog wel? Ik hoor haar niet. Ga jij eens even kijken?’ Ook volgden we  met militaire precisie het voedings- en verschoonschema op.

Dat kraamtranen ook dagen kunnen aanhouden

Bij mij gingen de sluizen open in het ziekenhuis en ik hield dagen later pas op. Hoezo, kraamtranen rond dag 4? Ik kon het echt niet helpen maar er werd gelukkig altijd lief en begripvol op gereageerd. Maar ik kan nog steeds niet naar bepaalde liedjes luisteren, sommige reclames kijken of bepaalde nieuwsberichten lezen zonder dat mijn ogen vochtig worden.

Dat ‘even op stap gaan met een baby’ qua bagage leek op een vakantie van 3 weken

Ja, je hebt een luiertas, dat klopt. Maar ik volgde altijd alle adviezen op die ik las, en ik kolfde fulltime. Dus als we even de deur uit gingen voor een uitstapje dat langer dan een uur zou duren namen we luiers en billendoekjes mee, 2 reserve setjes kleding in verband met borstvoedingspoep en een chronische spuger, flesvoeding in van die torentjes en de juiste fles indien ik niet voldoende zou kolven, een kolfapparaat- en toebehoren, een kinderwagen en optioneel nog zo’n reiswieg om in te slapen.  En dat werd eigenlijk steeds meer naarmate ze ouder werd, dat eerste jaar.

Dat baby’s heel veel slapen overdag, maar je nooit weet wanneer ze dit gaan doen

Althans, bij die baby van mij dan. Die viel volkomen onverwacht bovenop mij in slaap. En dan durfde ik eigenlijk niet te bewegen uit angst haar te wekken. Maar die slaapjes waren ook heel onvoorspelbaar, want meestal werd ze net wakker als ik op de wc zat/ wilde douchen/ aan het kolven was omdat ik dacht dat ik haar ritme door had. Dat deed ze ook niet subtiel, maar meteen op een toon alsof er iets heel ernstigs aan de hand was.

Herkenbaar? Welke dingen kan jij je nu al niet meer voorstellen aan die eerste tijd met je baby?

Photo by Minnie Zhou on Unsplash

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

10 Comments

  1. Ja wel herkenbaar ja…
    vooral dat slapen en afvragen of het nog wel ademt.
    Daarom lagen ze hier al vrij snel op hun eigen kamer!

  2. Haha, inderdaad erg herkenbaar! Vooral dat ‘ik hoor niks, ademt ze nog wel? Kijk jij even?’ haha. Het slapen tijdens de zwangerschap ging bij mij gelukkig vrij aardig, pas de laatste weken werd het lastig.

    En ik moest ineens weer denken aan die stuwing. Daar hadden we nog een foto van haha, is helemaal erg als onze nabestaanden dat ooit te zien krijgen 😉

    • Och ja, die stuwing! Dat was gewoon bijna obsceen te noemen….

  3. Jeetje, ik kan het me bijna niet meer voorstellen dat dat gebeurde. Bij mij is het alweer 6 jaar geleden!

  4. Heel herkenbaar. Mijn kleine is bijna 3 maanden, maar de bevalling lijkt zo lang geleden. Alles maak je in een roes mee. De eerste week was allemaal zo spannend. En na 3 weken ging hij al naar zijn eigen kamertje. Dat vond ik toen verschrikkelijk, maar kan ik mij nu al niet meer voorstellen. Het went best snel, zo’n nieuwe situatie. Ik ben echt heel benieuwd hoe ik op deze periode weer terug kijk als die van mij 3 wordt

  5. Haha oh boy ik maak mijn borst nat voor als mijn kindje in augustus wordt geboren 🙂

  6. Hahahaha! Inderdaad, op een gegeven moment kan het je echt niet meer schelen wie je nu toucheert, zolang die baby er maar komt. Daar moest ik zo om lachen, echt herkenbaar.

    Ik kan me niet meer voorstellen hoe overweldigend die eerste periode was. Je leeft in een soort roes en raakt door al je energiereserves heen. En dat je bijna dagelijks iets opzoekt via Google (of vaker, zoals ik haha)

    • Google was my best friend, inderdaad. Hoe zou mijn kraamtijd toch verlopen zijn als ik toen al mijn blog had? Ik had iedereen gek gemaakt met artikelen over baby’s met’Is dit normaal?’in de titel!

Comments are closed.