Als ik te gast bij Zomergasten was…

Zomergasten is sinds jaar en dag een begrip op tv. Ik heb er een paar afleveringen van gezien (voornamelijk als er een schrijver te gast was) en droomde dan wel eens van het moment dat ik er zelf ooit te gast zou zijn.

Laat ik mezelf meteen maar uit de droom helpen: die uitnodiging gaat er niet komen, en als ik bij wijze van spreken een uitnodiging zou krijgen zou ik me afvragen waarom het mensen zou interesseren om zo ontzettend lang naar een interview over mijn werk en privéleven te luisteren. Er is bovendien een reden dat ik liever schrijf dan praat.?

Toch vond ik het altijd enorm boeiend om te zien welke fragmenten de gast van de avond uitgekozen had, en daarom schotel ik jullie vandaag mijn meest memorabele tv-fragmenten voor. (Karen van de blog Karenz deelde al ooit haar favoriete fragmenten en zij krijgt dan ook alle credits voor dit leuke en originele idee!)

De Fabeltjeskrant

Elke avond zat ik klaar voor de Fabeltjeskrant. Ik was er heilig van overtuigd dat Meneer de Uil rechtstreeks tot me sprak vanuit de tv (heerlijk, dat magisch denken) en ik leerde er erg veel van. Mijn dochter zou De Fabeltjeskrant ook geweldig vinden. Is iemand het met me eens dat dit gewoon terug op tv moet komen en zo ja, zullen we een petitie starten?

The Muppet Show

Nog zo’n serie waar ik geen enkele aflevering van miste: The Muppet Show. Ik ben er vrij zeker van dat ik dit fragment al 100 keer eerder gedeeld heb op verschillende social media en op de blog, maar het is dan ook zó grappig. Hartjes voor Animal. De kindershows waren écht beter vroeger, vinden jullie ook niet?

Jos Brink & André van Duin

Toen ik wat ouder was, mocht ik meekijken met Wedden Dat op vrijdag- of zaterdagavond, met Jos Brink als presentator. Wat een charmante man was dat toch! Omdat de filmpjes van Wedden Dat op YouTube niet zo leuk waren, koos ik voor dit filmpje van Jos Brink samen met André van Duin. Ik heb namelijk zelden mensen zo smakelijk de slappe lach zien krijgen op tv.

Nederland wint het EK (1988)

Voetbal interesseert me tegenwoordig nauwelijks, al vind ik het wel leuk om te kijken als Nederland meedoet met het EK of WK. Aangezien dat al een hele poos geleden is, heb ik onderstaand filmpje van YouTube geplukt. Deze wedstrijd kan ik me nog heel goed herinneren: ik was 8 jaar oud en keek mee met mijn familie.

Ik weet nog hoe uitgelaten iedereen was en hoe de straat vol stond met gillende kinderen. (en vaders). Die saamhorigheid was geweldig. Zo leuk om dit als kind mee te maken!

Herman Finkers – EHBO is mijn lust en mijn leven

Ik ben opgegroeid in Twente, en als je Twente zegt, dan zeg je Herman Finkers. Heerlijk, die droge humor.

De val van de Berlijnse Muur (1989)

Eén van de tv-fragmenten die het meeste indruk op me heeft gemaakt, was de val van de Berlijnse Muur. Ik kon het als kind gewoon niet geloven dat er ergens op de wereld een muur was gebouwd die het voor families en vrienden onmogelijk maakte om elkaar te zien. Voor mij is dit ook het moment geweest dat ik me voorzichtig ben gaan verdiepen in de Koude Oorlog, de Tweede Wereldoorlog en geschiedenis in het algemeen. (Het is eigenlijk een wonder dat ik geen geschiedenis ben gaan studeren.)

Misschien is Berlijn mede hierdoor één van mijn favoriete steden om te bezoeken. De tweedeling van ooit is nog zichtbaar, de stad is een allegaartje van bouwstijlen en de sfeer is er prettig en openminded. In onderstaand filmpje wordt een heldere uitleg gegeven en zie je beelden van de val van de Muur zelf.

George Michael & Lisa Stansfield – Freddy Mercury Tribute (1992)

Toen Freddy Mercury in 1991 overleed aan de gevolgen van aids, stond de wereld op z’n kop. Het was mijn eerste confrontatie met aids en de gevolgen hier van, en ik was diep onder de indruk. Ik was pas 12 jaar oud, maar weet nog precies hoe de originele videoclip van ‘These are the days of our lives’, de afscheidsvideo van Freddy Mercuryme naar de keel greep.

Mijn vader draaide dit liedje destijds grijs en het is nog steeds één van mijn favoriete liedjes. Deze cover van George Michael en Lisa Stansfield op het Freddy Mercury Tribute Concert vind ik prachtig. Ik keek het hele concert samen met mijn ouders en George Michael was echt op zijn top toen. Voor dit artikel draaide ik alle nummers weer opnieuw met de volumeknop op 10.

Pavarotti & Friends – Miss Sarajevo (1995)

Wat jullie misschien niet van mij weten is dat ik een enorme fan van U2 ben. Helaas heb ik ze nog nooit live kunnen aanschouwen, maar ik heb ze altijd op de voet gevolgd. Toen Luciano Pavarotti in de jaren ’90 hits scoorde met zijn Pavarotti & Friends Concerten (niet alle nummers waren geslaagd, is mijn bescheiden mening) sprong het nummer dat hij samen met Bono zong er voor mij bovenuit. Zeker met de originele videoclip erbij, waarbij je onder andere beelden uit Bosnië ziet. Heel beklemmend.

Tsunami Azië, 26 december 2004

In de loop van de jaren zijn er zoveel nieuwsmomenten geweest die indruk op me hebben gemaakt. Denk aan 9/11, de moord op Theo van Gogh, de aanslag in Apeldoorn op Koninginnedag. Maar er is één gebeurtenis geweest die me enorm aangegrepen heeft, en dat was de tsunami die Azië trof op Tweede Kerstdag in 2004. Deze ramp was van zo’n enorme omvang en er zijn zoveel mensen omgekomen; het ging mijn voorstellingsvermogen te boven. (Let op: onderstaand fragment bevat schokkende beelden.)

Bovendien trof deze tsunami mede het land waar mijn roots liggen: Indonesië. Misschien dat het me daarom zo enorm aan het hart ging.

Film: Dead Poets Society (1989)

Als gast in Zomergasten mag je ook ook een film uit kiezen, en daar heb ik serieus lang over nagedacht. Al eerder deelde ik één van mijn favoriete films hier op de blog: Intouchables.

Maar er is één film die al jaren mijn favoriete film is (en hij blijkt al bijna 30 jaar oud!) namelijk Dead Poets Society. In deze film speelt Robin Williams docent John Keating. De film speelt zich af op een kostschool. Op deze kostschool worden jongens opgeleid om toegelaten te worden op een universiteit uit de Ivy League.

John Keating is zelf ook oud-leerling van deze kostschool en daagt, in tegenstelling tot de rest van de docenten, zijn leerlingen uit om vrijdenkers te worden en zich niet de mening van hun docenten of ouders te laten opleggen. Net als Keating in zijn tijd, beginnen enkele jongens uit de klas de Dead Poets Society, een club waarvoor ze gedichten lezen en schrijven, maar ook muziek maken en plezier hebben. Carpe Diem is hun motto.

Ik had graag een John Keating als docent gehad en ik had me zonder twijfelen bij de Dead Poets Society aangesloten. Robin Williams speelt in deze film één van zijn beste rollen.

Ik had de hele film wel als fragment kunnen plaatsen, maar ik denk dat jullie ‘m zelf maar moeten gaan kijken, mocht je dit nog niet gedaan hebben.

Dank jullie wel voor het lezen en kijken. Voor vanavond: oogjes dicht en naveltjes toe!

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.