Als kind had ik een vriend waarmee ik alles deed…

Als kind had ik een vriend waarmee ik alles deedAls hij begon te vechten, dan vocht ik met hem mee. Als ik in het water sprong, dook hij er achteraan. Een mooiere vriendschap, kon er in m’n ogen niet bestaan.’

Totdat hij verhuisde naar een andere stad. Ik heb, als ik het goed heb nog een kaart van hem gehad.’

Zo begint de klassieker van Het Goede Doel. Het nummer kwam automatisch in me op toen ik ergens een handleiding (ja, echt!) voor jonge ouders las hoe ze vriendschappen met kinderloze vrienden moesten onderhouden.

Ik vind het onderhouden van gewone vriendschappen soms al lastig zat. Een taboe om toe te geven misschien, in deze tijd waarin iedereen online beste vriendjes is. Ik moest nog niet zo lang geleden bijvoorbeeld tot de droevige conclusie komen dat ik het gros van mijn toenmalige Facebook-vrienden al jaren niet persoonlijk had gesproken. Dat kwam van twee kanten, maar toch.

Waardoor? Geen idee eigenlijk. We waren allemaal in zo’n fase beland die erg druk en chaotisch was. Mensen gingen verhuizen, veranderden van baan, maakten stappen in hun carrières. Trouwden en kregen kinderen. De slapeloze nachten deden hun intrede. Sociale contacten zouden wel even kunnen wachten. Af en toe kwam er een foto of status voorbij op Facebook en dan wist je weer even hoe het met elkaar ging. Maar wat weet je dan eigenlijk écht van elkaar?

Vriendschappen zijn vanzelfsprekend…of niet?

Toen ik onlangs om me heen keek na 4 jaar toch behoorlijk gefocust te zijn geweest op mijn gezin en carrière, moest ik tot de conclusie komen dat bepaalde vriendschappen misschien wat verwaterd waren. Ik was klaar om weer wat actiever deel te nemen aan de sociale interactie. Geen haastige Whats-Appjes over en weer, gewoon even echt een kopje thee met elkaar gaan drinken om bij te kletsen.

Mijn eigen tropenjaren, waaronder een zware zwangerschap en bevalling, een verhuizing naar een andere vreemde stad, het 3 keer veranderen van baan en de onrust die dit met zich meebracht, hadden bijna al mijn aandacht en energie opgeëist. Toen ik onlangs een langlopende vriendschap met een oude vriendin actiever wilde oppakken, bleek deze voor haar al voorbij te zijn, zo werd me verteld per mail. Dat was een klap in mijn gezicht. We kenden elkaar al ruim 20 jaar en ik kreeg geen verdere tekst en uitleg.

Het gevaar bij jarenlange vriendschappen, zoals deze met mijn jeugdvriendin, is dat je ze als vanzelfsprekend ervaart. Ik heb meer vriendinnen waarvan ik weet dat ze druk zijn en waar we vervolgens de draad weer oppakken alsof er geen ellenlange wederzijdse radiostilte is geweest, en ik heb onbewust aangenomen dat dit bij deze vriendschap ook zou kunnen. Dat had ik mis. Misschien had ik daar meer rekening mee moeten houden. Misschien..wat….als….

Wat het antwoord ook mag zijn, voor deze vriendschap is het te laat gebleken.

Het voorbeeld geven aan mijn eigen kind

Mijn dochter is nu op de leeftijd gekomen dat ze vriendjes maken heel belangrijk vindt. Haar eerste verdriet heeft ze al meegemaakt op dit gebied: haar beste vriendinnetje van de opvang zag haar op school opeens niet meer staan. Zij had een nieuw dominant vriendinnetje dat E. steeds boos sommeerde om weg te gaan. Het vriendinnetje liet zich vervolgens ondersneeuwen en wilde toen ook niet meer met E. te spelen.

Mijn dochter bleef het wel een tijdje proberen en had geopperd om dan met z’n drieën te spelen, maar kwam er niet meer tussen. Elke dag kwam wel een keer ter sprake dat het meisje wéér niet met haar wilde spelen. ‘Ja, ze heeft heus wel vriendjes,’ vertelde ze me dan, ‘maar dat meisje was haar beste vriendin. Waarom nu niet meer, mama?’ En mijn moederhart brak in duizend stukjes.

Ik merk dat ik het best lastig vind om dat proces los te laten. Mijn dochter is een heel ander kind dan ik – veel socialer- dus écht veel zorgen maak ik me niet. Ze zal haar plek en haar vriendjes wel vinden. Ik hoop alleen dat ze op dit vlak zo min mogelijk teleurstellingen mag ervaren, maar wil niet elke moeder dat?

”Wat ga ik haar leren over vriendschap na mijn eigen ervaringen?”

 

Ik heb besloten dat ik haar ga leren wat ik al weet. Dat vriendschappen prachtig kunnen zijn, je veel over jezelf kunnen leren en dat vrienden je leven kunnen verrijken. Dat je vrienden, net als plantjes, water en verzorging moet geven. Dat sommige vriendschappen als vanzelf lijken te gaan en sommige vriendschappen niet.  Dat je op de meest onverwachte momenten een leuke klik met iemand kan hebben, maar dat het contact vervolgens ook als een nachtkaars uit kan gaan.

Dat het dapper is om te besluiten dat een vriendschap niet meer matcht en dat je er dan, net als mijn toenmalige vriendin, best een punt achter mag zetten. (Zij het met iets meer tact en uitleg dan dat zij gedaan heeft.) Dat vriendschappen niet voor altijd hoeven te zijn. Maar dat je altijd vrienden nodig zal hebben, wat er ook gebeurt. En dat kwaliteit dan belangrijker is dan kwantiteit, want uiteindelijk zijn het maar een paar mensen die je midden in de nacht uit bed kan bellen als je acuut hulp nodig hebt.

Ondertussen ga ik een voorbeeld nemen aan haar spontane en dappere houding als het gaat om nieuwe, potentiële vriendschappen. ‘Wil je met me spelen?’ klinkt misschien wat ongepast uit de mond van een 37-jarige vrouw maar een spontaan ‘Zullen we een keer een kopje koffie of thee drinken?’ op een gepast moment moet toch best te doen zijn.

Onlangs zwaaiden E. en een ander meisje hartstochtelijk naar elkaar bij het uitgaan van school. ‘Wie is dat?’ vroeg ik. ‘Mijn NIEUWE beste vriendin!’ antwoordde ze, en ze keek zo trots dat ze er bijna 2 turven van groeide.

Photo by Annie Spratt, Unsplash.

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

1 Comment

  1. Ik vind die kindervriendschappen zo leuk! Afgelopen week was er een nieuw meisje op zwemles. Anna: “Ze vroeg of ik haar vriendin wilde zijn en ik zei JA!’ Zo simpel gaat het, haha. Ik heb nu wel contacten, maar niet echte vriendschappen in de buurt. Dat is wel jammer soms. Ik heb nu met een vriendin die twee uur rijden woont, wel afgesproken dat we elke maand gaan bellen met een kop koffie erbij. Zo kun je wat vaker kletsen. Maar na je 18e zijn vriendschappen echt een héél stuk moeilijker. Helemaal nu, iedereen is druk met kinderen en familie.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.