Als je kraamtijd niet roze (of blauw) is

Wat als je kraamtijd niet roze (of blauw) is?

Veel boeken over zwangerschappen en bevallen stoppen bij de bevalling zelf. En dat terwijl het verhaal van jou als moeder dan pas echt begint. Opeens is daar een baby waar je voor moet zorgen en met die baby komen meteen tonnen met verantwoordelijkheid en onzekerheden kijken. Alle boeken en tijdschriften die ik tijdens mijn zwangerschappen had verslonden bleken me niet te kunnen voorbereiden op deze levensveranderende gebeurtenis. Ik kwam er al snel achter dat die roze wolk waar ik zoveel over had gehoord bij sommige vrouwen niet voorkomt. Ik was er namelijk één van.

Waar was die roze wolk?

We zijn 2,5 jaar verder en ondanks dat ik mijn zwangerschap, bevalling en kraamtijd al lang en breed een plek heb kunnen geven, voel ik me schuldig om dit op te schrijven. Nee, ik had geen roze wolk. Verre van, zelfs. Ik hoor mensen al roepen: ‘Maar je was toch moeder geworden? Je had eindelijk je baby! Daar heb je toch wel van genoten?’ Laat ik voorop stellen dat ik dat absoluut gedaan heb. Maar ik moest wel wat hindernissen overwinnen voordat ik dit kon.

Mijn baby werd geboren toen ze precies 37 weken oud was, na een inleiding omdat ik de week ervoor met spoed werd opgenomen vanwege pré-eclampsie ( zwangerschapsvergiftiging.) Mijn zwangerschap heb ik als erg pittig ervaren; naast het feit dat mijn man en ik het grootste gedeelte van de zwangerschap midden in een verhuizing zaten, had ik ook net een nieuwe baan waar ik me graag wilde bewijzen.

Ik werd helaas al snel teruggefloten omdat ik 24/7 misselijk was en amper iets binnen kon houden. Gaandeweg werd de diagnose zwangerschapsdiabetes gesteld en steeg mijn bloeddruk, waardoor ik minimaal 4 keer per week van en naar het ziekenhuis kachelde voor echo’s, ECG’s en andere onderzoeken. De spontaniteit van de zwangerschap was er daardoor al snel af en misschien rekende ik daarom wel op een vlotte bevalling en onbezorgde kraamtijd, want na zo’n zwangerschap had ik daar stiekem een beetje recht op, toch?

Huilen, huilen, huilen

Jammer genoeg ging het van kwaad tot erger. Ik sloeg me redelijk door de bevalling heen, al was het op een gegeven moment snel duidelijk dat het geen natuurlijke bevalling zou gaan worden. Ik bleef steken op 8 cm ontsluiting en mijn baby bleek een sterrenkijkertje te zijn waardoor de ontsluiting extra pijnlijk was. Tegen de tijd dat ze gehaald werd met een keizersnede was ik uitgeput maar ook bijna euforisch. Haar geboorte voelde als een cadeautje omdat het zo professioneel en liefdevol werd uitgevoerd. Maar daarna moest ze worden opgenomen op de afdeling neonatologie vanwege de randomstandigheden. Ik had haar de eerste nachten dus niet bij me.

De borstvoeding kwam niet op gang, dus ik kolfde me wezenloos voor een paar druppels melk. Maar ik wilde ook zó graag even slapen. Uiteraard lukte me dat niet in het ziekenhuis, en de 4 nachten die volgden lukte me dat ook eigenlijk niet. Ik mistte mijn dochter en maakte me zorgen. Toen er op dag 5 volkomen onverwacht de mededeling kwam dat mijn kind en ik naar huis mochten en ik samen met haar in een rolstoel afscheid mocht nemen van de verpleging, moest ik heel hard huilen. En dat bleef ik de hele rit naar huis doen.

Toen de kraamverzorgende zich thuis aan me voorstelde en me naar bed dirigeerde, moest ik weer huilen. Het kwam uit mijn tenen. En ik weet nog dat ik dat zó stom vond van mezelf: ik had net mijn baby mee naar huis genomen! Ik moest toch uitzinnig van vreugde zijn?

‘Is dit het nou?’

Elke dag als mijn man naar zijn werk vertrok, moest ik weer huilen. Ik was zo onzeker. Bovendien was ik op van de zenuwen, want mijn baby was zo klein en fragiel en ik was bang dat ik haar per ongeluk pijn zou doen met mijn gestuntel. Luiertjes verschonen en haar in bad doen vond ik echt heel erg spannend.

Ondertussen kolfde ik me nog steeds een ongeluk – met resultaat- maar wat een uitputtingsslag was dat eigenlijk. Vervolgens werd ik werd midden in de kraamweek doodziek: ik bleek een fikse blaasontsteking te hebben en daarna kreeg ik er buikgriep bovenop. Dit veroorzaakte krampen die leken op weeën, maar rust nemen kon ik ook amper. Regelmatig dacht ik : ‘Is dit het nou?

Mijn visioenen van mezelf, blozend en stralend in mijn kraambed met een tevreden drinkende baby aan mijn borst waren geen werkelijkheid geworden. Dat heb ik mezelf persoonlijk kwalijk genomen. Lag het dan aan mij, als moeder? Waarom kon ik er nou niet gewoon van genieten?

Maar de geluksmomenten met een kleine baby op mijn borst maakten veel goed. Ik groeide echt in mijn rol en toen ik eenmaal volledig was hersteld van mijn keizersnede en de pré-eclampsie heb ik een hele fijne tijd met mijn dochter gehad. Dat was wel pas vanaf een maand of twee, toen we de eerste hectische tijd achter de rug hadden. Daarna keerde de rust terug en kon ik meer in het moment leven.

Wat ik andere vrouwen met dezelfde gevoelens zou willen aanraden? Praat erover, met je man, je ouders, of iemand anders die je vertrouwt. Mij is bij de laatste controle door de verloskundige gevraagd of ik misschien niet een paar keer met iemand moest praten over wat er gebeurd was. Dat heb ik toen afgeslagen, maar dat zou ik nu wel hebben gedaan. Het is immers niet niks wat er gebeurd is, en zeker niet iets waar ik me voor moest schamen. En een blije moeder betekent ook een blije baby, zo werd al snel duidelijk.

Moeder worden was voor mij een wereldschokkende gebeurtenis die met niets te vergelijken is. Mijn wereld stond op zijn kop. En ondanks dat ik niet op een roze wolk zat tijdens mijn kraamtijd, maakt de band die ik nu met mijn meisje heb zoveel goed. 

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) houdt van schrijven, lekker eten, lezen en mooie plekken. Schrijft momenteel eindelijk haar eerste kinderboek en bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen.

10 Comments

  1. Whoo Romy wat heftig zeg! Ik snap inderdaad dat die roze wolk dan even ver te zoeken is.. Ik had ook zwangerschapsvergiftiging, maar kwamen ze pas in de laatste week achter..

  2. Wat heftig wat je hebt meegemaakt. En superknap dat je dit allemaal hebt opgeschreven en durft te delen.

  3. Jeetje, ook hier één en al herkenning! Mijn zoontje werd met 37+2 dagen geboren na een heftige inleiding, ook een sterrenkijkertje. Mijn bloeddruk was pas na 7 maanden weer helemaal onder controle en ik heb ontzettend veel last gehad van stemmingswisselingen en paniek tussen de geluksmomentjes door. Ik geloof en hoor veel dat pre-eclampsie ook vaak een zware kraamtijd met zich mee brengt.

  4. Wat mooi dat je het toch deelt. Pas sinds een paar jaar ontdek ik dat ik niet de enige was die niet op een roze wolk zat, zonde dat vrouwen er onderling weinig over praten. Met dit blog doorbreek je die barrière in elk geval. T is al zwaar zat die eerste weken zonder mee te maken waar jij doorheen ging. Hoe meer vrouwen weten dat het soms even duurt voor je die echte blijdschap kunt ervaren, hoe beter.

  5. Mooi geschreven Romy, knap van je, juist om dat schaamte gevoel te doorbreken.. want het gebeurt bij zoveel nieuwe moeders en het kan iedereen overkomen. Er wordt overal altijd een mooi plaatje geschetst, maar de werkelijkheid is lang zo simpel niet! Ik denk dat veel vrouwen zich zullen herkennen in je artikel en het fijn vinden om te weten dat zij echt niet de enige zijn!

  6. Wat heftig wat je allemaal hebt meegemaakt. Ik kan mij voorstellen dat het extra moeilijk is geweest om op een roze wolk te komen. Ik herken je gevoel wel. Het heeft bij mij denk ik minder lang geduurd.
    Ik heb tijdens mijn bevalling veel bloed verloren, waardoor ik een bloedtransfusie moest. Hierdoor was mijn ijzergehalte zo laag dat ik niet uit mijn bed mocht komen. De eerste ander halve week vond ik echt niet leuk en toen mijn kraamtranen kwamen, kwamen ook de gevoelens van spijt. Toen ik eenmaal mijn bed weer uit mocht en ik zelfstandig voor mijn mannetje mocht zorgen, waren die gevoelens ineens weg en kon ik wel volop van hem genieten.

    • ‘Fijn’ dat je herkenning vind en goed om te lezen dat het bij jou niet zo lang heeft geduurd.

Comments are closed.