Uit het archief #1: Streeploos schoon

streeploos schoon

Jaren geleden, toen ik tijdelijk werkte als thuishulp op verschillende adressen in de stad, ontmoette ik haar. Ze woonde in een groot vrijstaand huis aan de rand van de stad. Na een ongemakkelijke kennismaking met haar man, die niet wist dat mijn werkgever weer een vervanger had gestuurd en me mopperend instructies gaf vanachter zijn krant, maakte ze een kop thee voor mij en legde rustig uit dat ze kanker had en daar chemotherapie voor onderging. Daardoor kon ze hun huis niet meer alleen schoonhouden.

Een sprankeling

 

Haar man, op het punt om naar zijn werk te gaan, mopperde opnieuw. “Zorg je ervoor dat ze niet zelf de hele benedenverdieping gaat doen? Ze moet haar energie sparen. Ze denkt dat ze nog alles kan als voorheen.” Nog voordat hij de deur achter zich dicht deed zag ik een sprankeling in haar ogen. “Je mag de hele bovenverdieping schoonmaken,”zei ze, en gaf me een knipoog. “Maar mevrouw,” protesteerde ik, “u moet een beetje rustig aan doen. Misschien red ik beide verdiepingen wel. Wat heeft prioriteit?”

Samen maakten we hun bed op. Ze kon amper het dekbed optillen maar wilde het mij niet alleen laten doen omdat het zo zwaar was. Vervolgens ging ik met stofzuiger, emmers en dweilen aan de slag, nadat ze me beloofd had om in de tussentijd een kop koffie te drinken aan de keukentafel. In de korte tijd dat we elkaar hadden leren kennen hadden we een sterke klik en ik wist zeker dat zij, geheel tegen haar natuur in, naar een wildvreemde thuishulp luisterde.

Toen ik beneden kwam deed ze alsof ze niet van haar plek was af geweest. Ze vertelde me dat ze nog maar één klus voor me had: de ramen rappen. Die waren inderdaad nogal vies. Toen ik haar bekende dat ramen lappen niet mijn grootste talent was, moest ze lachen. Ze vertelde dat zij voor het laatst de ramen had gelapt voordat ze ziek werd. Op dat moment begon de zon te schijnen en zag ik de strepen op het raam. Zij kon het ook niet, die ramen lappen.

Uiteraard hadden we het ook over haar ziekte. Over dat ze eigenlijk was uitbehandeld. Hoe eerst haar man kanker kreeg en herstellende was, en dat er toen bij haar iets niet goed bleek zijn. “Ik wou dat ik iets voor u kon doen,” zei ik, verbouwereerd door zoveel eerlijkheid. “Dat kan je ook!” vond zij, “Jij gaat gewoon mijn ramen streeploos schoon lappen.”

En dus deed ik mijn uiterste best met verschillende schoonmaakmiddelen, zachte doeken en krantenpapier. Vanaf de andere kant van het raam zag ik steeds haar vrolijke gezicht verschijnen, terwijl ze mijn vorderingen gadesloeg. Het was alsof door het lappen van die ramen haar ziel beetje bij beetje werd opgepoetst. Alsof het voor haar een groots gebaar was, dat iemand dat voor haar deed. Zo voelde het ook voor mij. Het maakte dat ik me nederig voelde, als student met weinig geld. Ik had mijn gezondheid nog en ik besloot vanaf dat moment niet meer zo veel over mijn leven te klagen.

Elke keer als ik langs dat huis rij kijk ik stiekem naar die ramen, en hoop ik tegen beter weten in dat ze er nog heel lang doorheen mag kijken.

Dit artikel verscheen in de periode 2007-2008 op mijn toenmalige blog. Af en toe deel ik mijn artikelen van toen op Dochterlief.nl omdat ik het jammer zou vinden als ze ‘verloren’ zouden gaan. Je kan ze vinden onder het kopje Dochterlief schrijft.

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

5 Comments

  1. Pingback: Welke bloggers moet je écht kennen? - Lotus Writings

  2. Echt mooi geschreven, beeldend. Weet je hoe het met die vrouw is afgelopen eigenlijk?

    • Nee, het was een invaladres voor mij. Maar ik heb nog vaak aan haar moeten denken.

      • Kan ik me voorstellen, inspirerend hoe positief mensen in zo’n positie nog kunnen zijn!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.