Uit het archief #2: Tegen de stroom in

Tegen de stroom in

Elke ochtend stap ik uit op station A. en laat me meevoeren met de mensenmassa, de stationshal in. Iedereen heeft haast en zit met zijn of haar gedachten ergens anders. Ik stel de werkdag nog even uit door mijn mp3-speler een tikje harder te zetten en mijn gedachten de vrije loop te laten.

Mensenmassa

 

Elke avond herhaalt dit scenario zich, en ren ik, al dan niet voortgeduwd door de mensenmassa, door de stationshal om mijn trein naar huis te halen. Op een dag trok hij mijn aandacht. Hij is van mijn leeftijd, heeft donker krullend haar en een stem die lijkt op die van de zanger van Coldplay. Terwijl hij zingt zie ik dat hij oogcontact probeert te maken met de rennende mensen die hem onnadenkend passeren. Dat lukt hem niet. Iedereen is op weg naar zijn of haar bestemming, met een blik op oneindig. Ik zet mijn mp3-speler uit. Al lopend hoor ik wat hij zingt.

‘Nobody feels any pain
Tonight as I stand here in the rain.
Everybody knows that baby’s got new clothes,
But lately I see her ribbons and her bows
Have fallen from her curls.’

 

Hij zingt alsof hij zojuist een grote liefde heeft verloren. Mensen kijken nu geïrriteerd, want hij staat in de weg. Mij raakt het, de combinatie van die kille stationshal en de woorden van Bob Dylan. Ik loop tegen de stroom in en haal een euro uit mijn portemonnee. Zijn gezicht licht op, en terwijl hij een lichte buiging voor me maakt, zingt hij door. Nog fanatieker dan eerst. En ik hoop dat het hem helpt, en dat meisje waar hij over zingt ook.

Sindsdien doe ik mijn mp3-speler uit en kijk ik bewust om me heen op het station, bang om dingen te missen. Een groet, een vraag om hulp, of de behoefte om gezien te worden. Hoe bestaat het dat we van alles online delen maar soms amper lijken weten hoe de ander zich voelt? Hoe kan het toch dat we allemaal zo veel tijd in dezelfde ruimte doorbrengen zonder elkaar echt te zien?

In  de periode 2007/2008 verscheen dit artikel op mijn toenmalige blog. Omdat ik het jammer zou vinden dat die artikelen van toen verloren zouden gaan, plaats ik enkele van deze artikelen op Dochterlief.nl. Je kan deze artikelen vinden onder de categorie ‘Dochterlief schrijft.’

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

1 Comment

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.