Uit het archief #3: De omgekeerde wereld

“Ik wil een tattoo!” zegt hij, en kijkt me glunderend aan. “Waarom?” vraag ik lichtelijk gechoqueerd. “Omdat ik het mooi vind, natuurlijk. Ik wil zo’n copyright-teken, maar dan als een R. In mijn nek. Een hele kleine.” Ik kreun, denk er het mijne van en probeer van onderwerp te wisselen door mede te delen wat er in de etalages te zien is. “Je snapt het niet hè, die R?” vervolgt hij zijn pleidooi, en lijkt teleurgesteld. “Denk er maar eens over na, meisje! Want misschien wil jij wel dezelfde. Ja, dan gaan we samen! Nou, dat zou ik echt heel bijzonder vinden, jij niet? Wil je echt geen tattoo?”

Uitgesproken

 

In een kledingwinkel trekt hij, geheel tegen zijn gewoonte in, kledingstukken uit het rek. “Dit is leuk, vind je niet? Zou dit me niet mooi staan?” Het zijn iets te uitgesproken kledingstukken, vind ik. Maar hij lijkt ze oprecht leuk te vinden. “Ik vind het…apart,” probeer ik diplomatiek. “Maar dit is toch hip? Ja, je ziet het nu bijna niemand dragen, omdat het zo hip is. Het WORDT nog hip en dan draag ik het al!” De medewerkster van de winkel knikt enthousiast met hem mee. Dat heeft u goed gezien, meneer! En die sneakers die u draagt zijn nu niet meer aan te slepen. Een echte hit! Ik staar haar schaapachtig aan, dat meisje dat volgens de laatste mode gekleed is, en voel me vooral heel erg doorsnee in mijn H&M’etje. We lopen door om de rest van onze shopping spree te vervolgen.

Terwijl ik hem in een platenzaak CD’s van Coldplay en David Gray probeer aan te smeren, vraagt hij of de sound van een bepaalde zangeres op die van Amy Winehouse lijkt. “Ja,” antwoord ik verbaasd, en hij knikt goedkeurend. “Die van Winehouse heb ik al,” deelt hij me mede. “Heb jij deze laatst niet gekocht? Wil jij deze dan voor mij branden? Leuk voor in de auto!” zegt hij op fluistertoon, zodat de eigenaar van de platenzaak het niet hoort. “Oh, en die nieuwe van Lenny Kravitz wil ik ook nog, die heb jij ook vast al. Kan die er nog bij? “Mijn mond valt nog net niet open.

Als we daarna ergens een taartje gaan eten, kijk ik eens goed om me heen. Ik zie meer mensen van mijn leeftijd met hun ouders rondlopen, maar die zijn toch anders dan die van mij. Sommige ouders lijken zelfs van een totaal andere generatie, terwijl ze misschien wel leeftijdsgenoten van mijn vader zijn.

Ik kan er mijn vinger niet op leggen, maar na vandaag weet ik een ding zeker. Mijn vader is niet zoals andere vaders en ik leef in een omgekeerde wereld. En ik voel op mijn 27ste al een quarterlifecrisis opkomen.

In de periode 2007/2008 verscheen dit artikel op mijn toenmalige blog. Omdat ik het jammer zou vinden als die artikelen van toen verloren zouden gaan, plaats ik enkele van deze artikelen op Dochterlief.nl. Je kan deze artikelen vinden onder de categorie ‘Dochterlief schrijft.’

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

4 Comments

  1. Leuk geschreven! Ik was dan ook erg nieuwsgierig om wie het ging. Met een glimlach uitgelezen. Mijn vader is heel anders, maar wat ik wel weer heel leuk vind is dat hij veeeeeel meer van computers en netwerken weet dan ik. Hij lost al onze problemen op en thuis heeft hij gewoon een netwerk geïnstalleerd met een aantal van zijn pc’s (inderdaad, hij heeft er meerdere) en die van mijn broertje. Whut?!?

  2. Weer fantastisch geschreven!
    Tot de laatste zin dacht ik trouwens dat je het over een vroeger vriendje had haha ?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.