Uit het archief #7: Een enkeltje zonneschijn

Een enkeltje zonneschijn

Het was zo’n dag waarop ik al bij het opstaan de lakens over me heen wilde trekken. De gebeurtenissen die elkaar in rap tempo opvolgden bevestigden dat gevoel alleen maar. Vandaag werd een dag om binnen te blijven.

De deadline die ik dreigde te missen

Het voltooien van mijn concept-scriptie liep voor geen meter en de deadline kwam angstvallig dichterbij. Ik vond mezelf altijd iemand die prima onder tijdsdruk presteerde, maar nu begon ik  toch aardig vast te lopen.De pc weigerde een aantal keren dienst, uiteraard voordat ik de kans had gehad om mijn betoog op te slaan. En toen ik eindelijk tevreden was over de inhoud bleek het printpapier op te zijn. De dichtstbijzijnde copyshop zit in de stad, maar ik had helemaal geen zin om de deur uit te gaan.

Het weer hielp ook al niet niet mee

Het had de hele dag onafgebroken geregend, alsof het weer zich aanpaste aan mijn innerlijke belevingswereld. Na drie kwartier gewacht te hebben, besloot ik dan toch de weg naar de bushalte af te leggen om naar het centrum te kunnen reizen. Daarna was ik nog zeker een half uur op zoek naar een paraplu die nog enigzins in goede staat verkeerde. Ik vond er geen. Met mijn USB-stick veilig in mijn tas rende ik de laatste meters door de regen. Mijn humeur was inmiddels behoorlijk verpest.

Eenmaal in de bus nam ik plaats tegenover een moeder en haar zoontje. Hij staarde me belangstellend aan met zijn grote bruine ogen terwijl ik de natte slierten haar uit mijn gezicht veegde. Iets té belangstellend naar mijn zin. Ik had geen zin in smalltalk, en al helemaal niet met een klein kind. Demonstratief zette ik mijn koptelefoon op en mijn mp3-speler aan. Zo. Even tot mezelf komen in mijn zelfverkozen bubble van rockmuziek uit de 90’s.

Een enkeltje zonneschijn

Vanuit mijn ooghoek zag ik hem iets in het oor van zijn moeder fluisteren. Ze knikte resoluut nee. Hij keek me weer nieuwsgierig aan en even ving ik zijn blik. Het leek me een slim kind, en ik probeerde hem al wat vriendelijker toe te knikken. ‘Nee, jochie,’ probeerde ik hem zo duidelijk te maken, ‘Vandaag even niet.’ En ik peinsde verder over de naderende deadline.

Weer zag ik gefluister vanuit mijn ooghoek. Zijn moeder zei iets terug en knikte weer nee. Ik zuchtte nog eens diep. Ik zat mezelf dan wel behoorlijk in de weg vandaag, maar daar hoefden mijn medereizigers toch eigenlijk geen last van te hebben? Even keek ik naar voren en zag het jongetje druk rommelen in een tas die op zijn schoot lag. Ik richtte mijn blik weer op het uitzicht vanuit de bus. Nog maar enkele kilometers tot het centrum.

Hij schaterde zo hard dat het even boven mijn muziek uitkwam en daarom keek ik op. Triomfantelijk keek hij me aan: hij had een clownsneus opgezet en maakte een soort ‘tadaaaaa’ gebaar. Dé oplossing tegen de donderwolk boven mijn hoofd volgens hem, dat was me wel duidelijk. Ik schoot in de lach. Wat een gevoel voor timing. Samen lachten we tot de eindhalte.

In de periode 2007/2008 verscheen dit artikel op mijn toenmalige blog. Omdat ik het jammer zou vinden als die artikelen van toen verloren zouden gaan, plaats ik enkele van deze artikelen op Dochterlief.nl. Je kan deze artikelen vinden onder de categorie ‘Dochterlief schrijft.’

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) schrijft eindelijk haar eerste kinderboek. Bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen. Denkt af en toe dat ze nog steeds 25 is.