Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

All posts by Romy

Wat het opschrijven van mijn levensverhaal met mij gedaan heeft

Het is tegenwoordig behoorlijk hip: het schrijven van een boek dat (deels) gebaseerd is op je eigen levensverhaal of dat van een ander. Non-fictie is een populair genre om te lezen, ook van mij persoonlijk.

Een boek over mezelf? Waarom?

Toen ik afgelopen november ging zitten om mijn eerste boek te schrijven, had ik nooit durven vermoeden dat het verhaal dat zich al typende voor mijn ogen zou ontvouwen mijn eigen persoonlijke levensverhaal zou zijn. Dat wist ik pas toen ik het af had. Mijn oorspronkelijke plan was om een roman te schrijven.

Heel verrassend was deze uitkomst aan de andere kant ook weer niet, want ik had op een Schrijfdag met een vrouw gesproken die haar familieverhaal op papier had gezet en ik had diezelfde dag toevallig het boek van Brenda van Es gekregen dat als thema ‘Je levensverhaal schrijven’ heeft. Ik ben meteen de dag erna met de voorbereidingen aan de slag gegaan, zoals het verzamelen van foto’s, het verifiëren van familie-anekdotes over mijn jeugd, losse (verhaal)lijnen kloppend maken en meer van dat soort dingen.

Daar ging ontzettend veel werk in zitten, zeg maar gerust een volle maand. Gelukkig had ik die periode verder weinig om handen, dus ik ging helemaal los. Brenda raadt aan om eerst ALLES op te schrijven wat je te vertellen hebt, maar dan wel gestructureerd. Ik maakte een aantal tijdlijnen. Over twee jaar hoop ik de 40 aan te tikken, dus ik verdeelde de categorieën in 4 decennia en schreef daar alle voor mij belangrijke gebeurtenissen onder. Zo zou langzaam het thema van mijn verhaal zichtbaar worden.

Zwart op wit

Dat sorteren van herinneringen en gebeurtenissen vond ik al ontzettend confronterend. Ik ging me ook hardop dingen afvragen als ‘Waarom zou je nu al je autobiografie willen schrijven? Je bent nog niet eens met pensioen, of überhaupt een bekend persoon van wie mensen dergelijke dingen willen lezen?’ Mijn innerlijke criticus liet behoorlijk van zich horen.

Het enige kloppende antwoord op die vraag was dat ik het zelf belangrijk vond om op te schrijven. Mijn enige lezer, zo wist ik zeker, zou mijn eigen dochter zijn. Ik had sterk het gevoel dat ik het voor haar moest doen. Waarom eigenlijk niet?

Toen brak november aan en ik begon zonder plan te typen. Die 50.000 woorden kwamen er. Vijftigduizend woorden over mezelf, rauw en ongefilterd. Ik had mijn persoonlijk opgestelde schema uit het boek van Brenda van Es gebruikt en ik had bijna mijn hele leven uitgetypt. Daar stond het, zwart op wit.

Ik durfde het niet te herlezen. Sterker nog, ik besloot dat het verhaal door niemand gelezen moest worden. Ik kon anders net zo goed mijn hart uit mijn borst rukken en medium gebakken aan de lezer opdienen, met een passend glas wijn ernaast à la Hannibal Lector. De naakte waarheid is namelijk niet sociaal wenselijk of Instagramwaardig. Het is ook vaak verdrietig, complex en lelijk, net zoals het leven zelf. Ik had mijn kind een soft focus versie van mezelf willen geven, maar op papier stond een vrouw van vlees en bloed. Wat had ik gedáán?!


Wat het schrijven van mijn levensverhaal mij vooral geleerd heeft, is om eerlijk en liefdevol naar mezelf te zijn.



Spoken verslaan

Wat ik gedaan had, was korte metten maken met de spoken uit mijn verleden. Of althans, ik had de spoken beschreven, en vervolgens kon ik met ze dealen. Soms letterlijk, door met mensen gesprekken aan te gaan over dingen die naar boven kwamen drijven. Vaak ook symbolisch, door dingen of gebeurtenissen te herleven en ze vervolgens, hoe misselijkmakend cliché het ook mag klinken, definitief een plek te geven.

Door het schrijven van mijn levensverhaal kon ik mijn grootste angsten onder ogen komen en uitspreken naar anderen. Ik kon onuitgesproken verdriet (h)erkennen en uiten. Niet zelden huilde ik mijn ogen uit mijn hoofd tijdens het schrijven. Gelukkig was het niet alleen maar heftig. Ik kon ook mijn leukste en mooiste herinneringen opnieuw beleven en ik leerde ook wat mijn echte dromen en verlangens waren. Maar wat het schrijven van mijn levensverhaal me vooral geleerd heeft, is om eerlijk en liefdevol naar mezelf te zijn.

Op oude foto’s van mezelf, waarop ik de leeftijd van mijn dochter heb, zag ik een vrolijk en gelukkig meisje, nog onwetend van wat het leven haar zou brengen. Dat meisje heb ik toegelaten en omarmd, getroost en vooral ook erkend, door haar levensverhaal op te schrijven. Ik heb haar in de ogen gekeken, mijn volwassen versie door haar ogen gezien, en die versie bij voorbaat vergiffenis en heel veel liefde geschonken. Het was het meest kostbare cadeau dat ik mezelf ooit heb gegeven. Na het schrijven viel er een zware last van mijn schouders en ik ben er heel trots op dat ik het gedaan heb.

Of dit boek ooit uitgegeven gaat worden? Geen idee. Binnenkort ga ik het in ieder geval herschrijven, en kijken of het wat meer vorm kan krijgen. Zodat mijn kind als ze volwassen heeft iets tastbaars van haar moeder heeft. Dat lijkt me al een mooi doel om mee te beginnen.

Ik kan iedereen die dezelfde ambitie heeft, aanraden om het boek ‘Zo doe je dat: je levensverhaal schrijven’ van Brenda van Es te kopen!

*Dit artikel is tot stand gekomen door mijn eigen enthousiasme, niet door sponsoring.

Koop bij bol.com

Buikhonger

Het is nog heel erg vroeg in de ochtend als ze naast me staat. Ze moest hoesten en had dorst. Na een slokje drinken wil ze even in ons grote bed. ‘Kom maar hier liggen,’ fluister ik en klop op de plek aan mijn rechterkant. Read More

Vitamini-verlangens

Net als elk ander kind in de leeftijd van 2 tot 10 jaar oud, spaart mijn dochter Vitamini’s. Vorig jaar kwam ik nog onder de hype uit, dit jaar streek ik met mijn hand over mijn hart en nam de zegeltjes aan om voor 1 knuffel te kunnen sparen. Met verstrekkende gevolgen, want nu wil mijn kind ze allemaal hebben. Read More

Do it the Artists’ Way: een gevoel van overvloed terugvinden

Geld: je kan niet zonder, toch? Iedereen heeft rekeningen te betalen. Maar wist je dat je houding naar je financiën toe van invloed kan zijn op je creativiteit? In week 6 van the Artists’ Way gaat het over het onderzoeken van je eigen ideeën over geld en overvloed. Read More

4 CD’s die mij door mijn tienertijd geholpen hebben

Ah, muziek. Hoe zouden we ooit zonder kunnen? Dankzij een challenge van @AndSimonSaid op Twitter, waardoor een groot aantal mensen de 4 CD’s deelden die hun door hun tienertijd hebben geholpen, raakte ik enorm geïnspireerd om mijn keuzes hier toe te lichten.

De platenspeler bij mijn opa en oma

Ik ben echt gek op muziek. Het genre maakt me niet uit, ik kan heel veel soorten muziek waarderen. Al op zeer jonge leeftijd bediende ik de platenspeler (Ja, we hebben het over 30 jaar geleden…) van mijn grootouders op de zondagen dat het huis vol familie was en luisterde ik vooral naar oude soulmuziek.

Ik weet niet wat ik magischer vond: de muziek zelf, of de vervoering in de ogen van mijn familieleden, die herinneringen ophaalden of intens genoten van de liedjes. Die vervoering zou ik zelf pas jaren later ervaren.

Ook samen met mijn vader belandde ik tijdens een middag winkelen regelmatig tussen de rekken met CD’s en het is dan ook geen verrassing dat zijn muzieksmaak de mijne sterk beïnvloed heeft. Ik denk dat ik mede daardoor op jonge leeftijd al een geheel eigen smaak ontwikkelde en de oude soul- en rockklassiekers al snel herkende.

Doordat er bij ons thuis eigenlijk altijd muziek werd gedraaid leerde ik heel veel muzikanten, bands en muzieksoorten kennen waar mijn leeftijdsgenootjes nog nooit van gehoord hadden. In de huidige tijd is dat hip en retro, maar in mijn jeugd was dit totaal niet cool. Het was de tijd van de eerste boybands, Michael Jackson en Madonna. Leuke meezingers en achteraf gezien natuurlijk echte iconen, maar ik kon er toen geen hele CD van aanhoren. Ik verlangde naar iets rauwers.

Zo weet ik bijvoorbeeld nog goed hoe in groep 8 elk meisje uit mijn klas fan was van New Kids On The Block; ik vond dat best wel aardige muziek, maar durfde er niet voor uit te komen dat mijn voorkeur meer uitging naar de nieuwe Guns n’ Roses CD die de broer van mijn vriendin net had aangeschaft. Dat was namelijk niet de mainstream smaak in mijn klas. Toch gingen we die op een middag na school stiekem naar haar huis om die CD te beluisteren, en daardoor ging er een hele nieuwe wereld voor me open.

Achtung Baby – U2

Toen brak de dag aan- ik weet het nog precies- dat ik bij die vriendin een voor mij onbekende songtekst las. De bladmuziek lag op de keukentafel bij de gitaar van haar broer. Ik was nog piepjong – amper 11 jaar oud- maar ik vond het meteen de meest dramatische en mooiste tekst die ik ooit gelezen had. Al snel werd daarom vol kinderlijk enthousiasme het bijbehorende liedje opgezocht en gedraaid: het was One van U2. Ik was op slag verliefd en wilde álles van ze horen.

Dat Bono dit nummer later heeft gecoverd met Mary J. Blige kon ik hem dan weer niet vergeven. Die versie geeft me de verkeerde soort kippenvel en als het kan verlaat ik de plaats delict waar het nummer gedraaid wordt.

Het kostte wat smeekbedes om het gehele oeuvre van Bono en consorten van mijn oom te lenen, maar ik was meteen verkocht. U2 is nog steeds mijn favoriete band, ook al worden ze oud en grijs, heeft Bono last van grootheidswaanzin en wordt hij verdacht van andere schimmige praktijken. De muziek zelf brengt me nog altijd terug naar mijn 11e, toen ik kippenvel kreeg van dat ene nummer.

Na een half jaar eiste mijn oom zijn CD’s terug en toen ben ik ze in de loop van de jaren zelf gaan kopen. Achtung Baby kreeg ik voor mijn 19e verjaardag van een vriend en heb ik al grijs gedraaid voor ik ‘m daadwerkelijk zelf bezat.

Jagged Little Pill- Alanis Morissette

Goed, ik was inmiddels 15 jaar oud en veranderd in wat men in de jaren ’90 een Alto noemde, maar dan minus de typerende outfits, want die vond ik dan weer niet vrouwelijk genoeg. Ik droeg wel bikerboots onder jurkjes, oversized houthakkersblouses en van die lelijke fluwelen kettingen strak om mijn nek. Ja, dat lezen jullie goed: dat was in 1995 óók al hip.

Naast de Grunge-stroming met de bijbehorende bands werden vrouwelijke rockartiesten ook populair, en ik volgde die trend maar al te graag. Ik weet niet waar en wanneer ik onderstaand debuutnummer van Alanis Morissette hoorde, maar wist alleen dat ik de hele CD moest hebben en wel meteen. Alle nummers spraken me aan. Ik heb Jagged Little Pill wel 100.000 keer gedraaid en ik heb het net getest, maar ik kan ‘m dus ook nog steeds van voor naar achter meezingen.

Het nummer You Ought To Know was toepasselijk in meerdere situaties. Bij onbeantwoorde verliefdheden, of als die ene leuke jongen toch weer viel voor het populairste meisje van de school.

Bij stapels huiswerk en mislukte overhoringen, bij de invoering van stomme huisregels en na puberruzies: de zin ‘And I’m here to remind you of the mess you left when you went away’ paste echt bij álle denkbare puberrampen en werd dan ook vol overgave door mij mee geschreeuwd. Alanis is een Godin, echt waar.

Stoosh- Skunk Anansie

Ik ging best lekker in mijn rockqueen-fase en ontdekte vervolgens via Top of the Pops (dat keek ik toen op de BBC, omdat ik vond dat ze in de UK betere muziek uitbrachten dan in Nederland) Skin van de band Skunk Anansie. Wow! Mind was blown. 

Wat een geweldige stem en wat een fantastische – en toch ook wel intimiderende- uitstraling had zij! Ik kocht de eerste CD, waar het fantastische nummer Weak opstond, en daarna hield ik ze nauwlettend in de gaten om hun nieuwe muziek niet te missen.

Hun 2e CD, Stoosh, had ik illegaal op een cassettebandje gezet. Dat was toen je in de bibliotheek nog CD’s mocht lenen en men een oogje toekneep bij dat soort verboden praktijken. Op Stoosh stond onder andere dit grijsgedraaide hitnummer dat iedereen van mijn generatie kent. Ik had het liedje oprecht al in geen jaren gehoord, maar toen ik ‘m net weer opzocht voor dit artikel werd ik er weer door geraakt.

Live- Throwing Copper

Last but not least: weer een zanger met een God-complex. Maar dat is hem vergeven, want hij is gewoon ontzettend goed. Ook deze CD, Throwing Copper, heb ik ‘geleend’ bij de bieb, want ik was maar een arme scholier, en vervolgens heb ik ‘m zo vaak beluisterd dat het cassettebandje versleten raakte.

Ed Kowalczyk van Live zagen wij jaren geleden bij Rockin’ Park en dat was een onvergetelijk optreden. Ik was zo blij om deze band jaren na mijn eerste ontdekking eindelijk Live te zien 😉

Toen Lightening Crashes, een all time favorite, meegezongen werd door een paar honderd mensen uit het publiek was dat toch wel even een momentje… De band zelf ging er ook helemaal in op. De bijbehorende videoclip krijgt meteen een hele emotionele lading nu ik zelf moeder ben.

Natuurlijk zijn dit niet de enige CD’s die ik draaide. Zo was en ben ik ook fan van Lenny Kravitz, Tori Amos, K’s Choice, Pearl Jam, The Cranberries, Rage Against The Machine, Texas en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar op de een of andere manier kwamen deze 4 CD’s het eerste in me op.

Welke CD’s heb jij in je tienertijd grijs gedraaid?

Betoverd door Song of the Sea

Mijn kleuter stond erop: ik móest Song of the Sea kijken, een tekenfilm die ze eerder samen met haar vader keek. ‘Ik kreeg er tranen van,’ biechtte ze op.

Emotioneel incontinent

Oh dear. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik sinds de geboorte van mijn dochter emotioneel incontinent ben, dus ik hield mijn hart vast. Maar mijn mini-me is behoorlijk goed van mijn smaak op de hoogte en ook mijn wederhelft hield vol dat ik Song of the Sea echt moest gaan kijken, dus afgelopen weekend keken we de film samen nog een keer.

Waar gaat Song of the Sea over?

Ben en zijn zusje Saoirse wonen samen met hun vader Conor en schaapshond Cú in een vuurtoren op een eiland bij de Ierse kust. Hun moeder is in de nacht van Saoirses geboorte spoorloos verdwenen, iets wat Ben zijn zusje stiekem kwalijk neemt en waar Connor nooit overheen is gekomen.

Op Saoirses 6e verjaardag komt hun oma op verjaardagsvisite en treft een in haar ogen onhoudbare situatie aan. Conor zit er volledig doorheen, Soairse heeft ondanks haar leeftijd nog geen enkel woord gesproken en Ben heeft de pest aan zijn zusje omdat zij alle aandacht van zijn vader krijgt.

Na een vreemde nacht, waarin Saoirse een jas aantrekt uit haar moeders kast en na het spelen met een betoverde schelp tijdelijk in de zee verdwijnt, is voor oma de maat vol. Er moet iets veranderen, en daarom besluit ze om haar kleinkinderen mee te nemen naar haar huis in de grote stad. Dat is een betere plek om op te groeien dan op het eiland.

De kijker weet dan al dat Saoirse net als haar moeder een selkie is, een mythisch wezen dat van een zeehond in een mens kan veranderen.
Saoirse heeft als laatste selkie een belangrijke missie: ze moet het lied van de zee zingen om een eerdere vloek op te heffen, zodat iedereen weer gelukkig kan zijn.

Tot groot ongenoegen van Conor, die zijn kinderen bij hem wil houden, en van Ben, die op het eiland wil blijven, vertrekken ze echter de volgende dag met hun oma naar het vasteland.

De verhuizing naar haar oma doet Saoirse eerder kwaad dan goed, en als ze op Halloween op de betoverde schelp van haar moeder fluit is dit het startsein voor een reeks vreemde gebeurtenissen waardoor hun afkomst en missie duidelijk wordt.

Broer en zus besluiten te vluchten om de missie te voltooien, maar daardoor moeten ze eerst langs een paar mythische figuren die ze in eerste instantie alleen maar uit de volksverhalen van hun moeder dachten te kennen. Zal het Saoirse lukken om op tijd het lied te zingen?

Wat vonden wij van Song of the Sea?

Als je gewend bent aan de standaard Disney- en Pixar animatiefilms, komt de animatiestijl van Song of the Sea in eerste instantie wat ouderwets en ‘plat’ over. Daardoor moest ik er ook even inkomen. Het is geen type film waarin je meteen weet hoe het verhaal in elkaar zit, de maker heeft echt de tijd genomen om het verhaal goed te vertellen.

Tegelijkertijd gaf de uitvoering en langzame aanloop dit Ierse sprookje juist extra magie mee. Het kleurgebruik, de personages, het landschap: alles was prachtig, sprookjesachtig en grillig getekend, alsof je als kijker in een kunstig geschilderde fantasiewereld terecht komt.

Het verhaal zelf is hartverwarmend, meeslepend en ontroerend. Zeker het laatste half uur wordt je als kijker helemaal in beslag genomen door de mooie beelden en de ontknoping van het verhaal. Ook de Ierse soundtrack is perfect passend. Ik was echt betoverd door zoveel schoonheid en mijn kleuter zat ook deze 2e keer met open mond en rode wangen te kijken. Hier kan Disney nog wel een puntje aan zuigen.

Song of the Sea werd in 2015 genomineerd voor een Oscar maar kon deze nominatie niet verzilveren. Jullie raden het al: Disney won. En hoe groot mijn liefde voor Disney ook is: Shame on you, Academy Awards. Song of the Sea is net zo magisch als een parel in een oester.

Deze film is in Nederland nooit in de bioscoop uitgebracht, waardoor hij in eerste instantie volledig langs mijn kind en mij heen is gegaan. Gelukkig is hij On Demand en natuurlijk op DVD alsnog te bekijken. Gaat dat zien!

Koop bij bol.com

De serie ‘You’, en waarom ik mijn social media op privé zette

In de kerstvakantie keken mijn man en ik samen naar ‘You’, een serie over een stalkende man die behoorlijk veel op zanger John Mayer lijkt. Read More

Talent

Tijdens het opvouwen van de was komt mijn dochter de kamer binnen, op handen en voeten, terwijl ze ritmisch op en neer springt.
‘Wat ben jij nou aan het doen?’ vraag ik. Read More

Dochterlief schrijft #4: het zwarte gat na de NaNoWriMo

Eind november vorig jaar bevond ik me ergens tussen totale euforie en volledige uitputting: ik had NaNoWriMo gewonnen en 50.000 woorden geschreven.
Read More

Kinderboekenhoek: De rijke uren van Jacominus Gainsborough – Rébecca Dautremer

Hij lonkte naar me vanaf de rijk gevulde boekenplank bij onze favoriete kinderboekenwinkel: Jacominus Gainsborough, mogelijk het schattigste konijn na Nijntje Pluis. Read More