Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

All posts by Romy

Waar ik dankbaar voor was in 2018 (een terugblik)

Schreef ik eerder al over dingen die ik niet meer ga doen in 2019 en hoe 2018 best een pittig jaar was: zonder schaduw is er natuurlijk geen licht. Read More

Dit ga ik niet meer doen in 2019

Het jaar 2018 telt nog exact 4 dagen als ik dit stukje schrijf. Net las ik mijn lijstje met ‘voornemens’ voor 2018 nog even door. Wat heb ik er waar van gemaakt? Een hele hoop, eigenlijk. Maar daar wil ik het in dit artikel (nog) niet over hebben. Read More

Le Chalet: de reden dat ik vanaf nu heel anders door kleine Franse dorpjes ga rijden

Toen mijn man en ik alle Scandinavische en Amerikaanse thrillers op Netflix hadden gekeken, waren we toe aan iets anders. Iets van Franse bodem, bijvoorbeeld. We werden op onze wenken bediend met Le Chalet. Read More

Lichtjes in de bomen

Weet je waarom we Kerstmis vieren?’ vraagt ze terwijl ze vaart mindert. De pompon op haar nieuwe muts wiebelt nog na. ‘Ja hoor,’ antwoord ik.

Ze kijkt me argwanend aan. ‘Door baby Jezus. Daarom vieren we Kerstmis. Wilde je dat zeggen?’ Ik vertraag mijn pas even. O ja. Ze zit natuurlijk op een katholieke school. Ik knik zelfverzekerd. ‘Door Jezus, ja. Precies wat ik had willen zeggen.’ 

Lege stoelen

‘Maar weet je wat ik niet snap?’ zegt ze met een serieuze frons op haar voorhoofd. ‘Jezus is toch geen baby meer. Hij is al lang dood. En toch vieren we nog steeds Kerstmis.’ ‘Dat is omdat mensen hem zo lief vinden. Kerstmis is het feest van licht en liefde. Voor mama in ieder geval wel.’ 

Liefde is een woord dat ze snapt. Dat voelt, zoals ze een keer heel wijs zei, als ‘een warme buik.’ Ze gebruikt het woord te pas en te onpas. Zo is ze om de dag verliefd op haar vader en mij. Een oude pasfoto van haar vader heeft ze op haar nachtkastje gelegd, naast een poppetje dat op mij lijkt en haar andere relikwieën. O wee als ik het waag ze te verplaatsen.

‘Daarom hebben we ook een kerstboom,’ ga ik verder. Voor de lichtjes die weer mogen branden. En daarom komen mensen die elkaar lief vinden bij elkaar om Kerstmis te vieren.’ Ik heb het niet over de lege stoelen aan tafels, en aan hoe dat er in de loop van de tijd steeds meer worden.

Verwondering en lichtjes in de bomen

Sinds zij er is zie ik de decembermaand door haar onschuldige ogen. Haar glimmende gezicht bij het uitkiezen van een kerstboom. Haar zelf uitgekozen, kitscherige kerstfiguurtjes in de boom. Het grote verlangen naar sneeuw en de vraag of er pakjes onder de boom komen te liggen. De kerstviering op school en de lichtjes in de gangen. ‘Ik hou er zo van, van Kerstmis,’ verzucht ze gelukkig.

Ik kan me de kerstvieringen uit mijn jeugd nog goed herinneren. Het jurkje met Schotse ruit dat ik aan mocht toen we ‘s avonds op school boerenkool gingen eten. Het was er warm en overal brandden kaarsjes. De jongens droegen vlinderstrikjes, de meisjes en juffen mooie jurken. De Vienneta-ijstaart lag op ons te wachten als dessert. Van spanning kreeg ik geen hap door mijn keel.

Kerstmis was een feest van magie en verwondering, niet van verlies en gemis. Dat laatste is me helaas niet bespaard gebleven, zoals het niemand bespaard blijft. Ook de kinderen van nu niet. Daarom leg ik de nadruk op de liefde.

Laat het nog heel lang zo voor haar blijven,’ wens ik terwijl ik van dat vrolijke bewegelijke lijfje naar de grijze lucht boven ons kijk. Verwondering en lichtjes in de bomen. Alle stoelen aan tafel gevuld. Voor missen is nog tijd genoeg.

Photo by Mourad Saadi on Unsplash

Boekreview #20: Vele hemels boven de zevende – Griet Op De Beeck

Als er één schrijfster is die binnen mum van tijd een persoonlijke favoriet van mij werd, dan is het Griet Op De Beeck wel. Haar lezing bij CODA sloeg bij mij in als een bom. Read More

Tempo Doeloe

Mijn opa zou vandaag 98 jaar zijn geworden. Daarom publiceer ik een kort verhaal met hem in de hoofdrol, dat ik vorig jaar al in iets andere vorm op verhalenplatform Sweek heb geplaatst. Read More

Hoe ik volmondig ‘aye’ zei tegen Outlander

Vraag me niet hoe ik de Voyager-boekenreeks van Diana Gabaldon en de hitserie Outlander die erop volgde gemist kon hebben: vermoedelijk heb ik onder een steen gelegen. Read More

Nanowrimo-winnaar!

De maand november is bijna ten einde en de National Novel Writing Month (NaNoWriMo) ook. Guess what? Ik heb het gehaald! Read More

NaNoWriMo 2018: de laatste loodjes

We zitten in de laatste week van de NaNoWriMo en ik doe nog steeds mee! Het ontbrak me alleen wel aan de tijd om deze blog te updaten, waarvoor mijn welgemeende excuses. Read More

Mijn meisje van vijf

Het is weer zover: ik heb een jarige kleuter in huis! Een meisje van vijf, voor wie ik traditiegetrouw iets persoonlijks schreef.  Read More