Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

All posts by Romy

4 CD’s die mij door mijn tienertijd geholpen hebben

Ah, muziek. Hoe zouden we ooit zonder kunnen? Dankzij een challenge van @AndSimonSaid op Twitter, waardoor een groot aantal mensen de 4 CD’s deelden die hun door hun tienertijd hebben geholpen, raakte ik enorm geïnspireerd om mijn keuzes hier toe te lichten.

De platenspeler bij mijn opa en oma

Ik ben echt gek op muziek. Het genre maakt me niet uit, ik kan heel veel soorten muziek waarderen. Al op zeer jonge leeftijd bediende ik de platenspeler (Ja, we hebben het over 30 jaar geleden…) van mijn grootouders op de zondagen dat het huis vol familie was en luisterde ik vooral naar oude soulmuziek.

Ik weet niet wat ik magischer vond: de muziek zelf, of de vervoering in de ogen van mijn familieleden, die herinneringen ophaalden of intens genoten van de liedjes. Die vervoering zou ik zelf pas jaren later ervaren.

Ook samen met mijn vader belandde ik tijdens een middag winkelen regelmatig tussen de rekken met CD’s en het is dan ook geen verrassing dat zijn muzieksmaak de mijne sterk beïnvloed heeft. Ik denk dat ik mede daardoor op jonge leeftijd al een geheel eigen smaak ontwikkelde en de oude soul- en rockklassiekers al snel herkende.

Doordat er bij ons thuis eigenlijk altijd muziek werd gedraaid leerde ik heel veel muzikanten, bands en muzieksoorten kennen waar mijn leeftijdsgenootjes nog nooit van gehoord hadden. In de huidige tijd is dat hip en retro, maar in mijn jeugd was dit totaal niet cool. Het was de tijd van de eerste boybands, Michael Jackson en Madonna. Leuke meezingers en achteraf gezien natuurlijk echte iconen, maar ik kon er toen geen hele CD van aanhoren. Ik verlangde naar iets rauwers.

Zo weet ik bijvoorbeeld nog goed hoe in groep 8 elk meisje uit mijn klas fan was van New Kids On The Block; ik vond dat best wel aardige muziek, maar durfde er niet voor uit te komen dat mijn voorkeur meer uitging naar de nieuwe Guns n’ Roses CD die de broer van mijn vriendin net had aangeschaft. Dat was namelijk niet de mainstream smaak in mijn klas. Toch gingen we die op een middag na school stiekem naar haar huis om die CD te beluisteren, en daardoor ging er een hele nieuwe wereld voor me open.

Achtung Baby – U2

Toen brak de dag aan- ik weet het nog precies- dat ik bij die vriendin een voor mij onbekende songtekst las. De bladmuziek lag op de keukentafel bij de gitaar van haar broer. Ik was nog piepjong – amper 11 jaar oud- maar ik vond het meteen de meest dramatische en mooiste tekst die ik ooit gelezen had. Al snel werd daarom vol kinderlijk enthousiasme het bijbehorende liedje opgezocht en gedraaid: het was One van U2. Ik was op slag verliefd en wilde álles van ze horen.

Dat Bono dit nummer later heeft gecoverd met Mary J. Blige kon ik hem dan weer niet vergeven. Die versie geeft me de verkeerde soort kippenvel en als het kan verlaat ik de plaats delict waar het nummer gedraaid wordt.

Het kostte wat smeekbedes om het gehele oeuvre van Bono en consorten van mijn oom te lenen, maar ik was meteen verkocht. U2 is nog steeds mijn favoriete band, ook al worden ze oud en grijs, heeft Bono last van grootheidswaanzin en wordt hij verdacht van andere schimmige praktijken. De muziek zelf brengt me nog altijd terug naar mijn 11e, toen ik kippenvel kreeg van dat ene nummer.

Na een half jaar eiste mijn oom zijn CD’s terug en toen ben ik ze in de loop van de jaren zelf gaan kopen. Achtung Baby kreeg ik voor mijn 19e verjaardag van een vriend en heb ik al grijs gedraaid voor ik ‘m daadwerkelijk zelf bezat.

Jagged Little Pill- Alanis Morissette

Goed, ik was inmiddels 15 jaar oud en veranderd in wat men in de jaren ’90 een Alto noemde, maar dan minus de typerende outfits, want die vond ik dan weer niet vrouwelijk genoeg. Ik droeg wel bikerboots onder jurkjes, oversized houthakkersblouses en van die lelijke fluwelen kettingen strak om mijn nek. Ja, dat lezen jullie goed: dat was in 1995 óók al hip.

Naast de Grunge-stroming met de bijbehorende bands werden vrouwelijke rockartiesten ook populair, en ik volgde die trend maar al te graag. Ik weet niet waar en wanneer ik onderstaand debuutnummer van Alanis Morissette hoorde, maar wist alleen dat ik de hele CD moest hebben en wel meteen. Alle nummers spraken me aan. Ik heb Jagged Little Pill wel 100.000 keer gedraaid en ik heb het net getest, maar ik kan ‘m dus ook nog steeds van voor naar achter meezingen.

Het nummer You Ought To Know was toepasselijk in meerdere situaties. Bij onbeantwoorde verliefdheden, of als die ene leuke jongen toch weer viel voor het populairste meisje van de school.

Bij stapels huiswerk en mislukte overhoringen, bij de invoering van stomme huisregels en na puberruzies: de zin ‘And I’m here to remind you of the mess you left when you went away’ paste echt bij álle denkbare puberrampen en werd dan ook vol overgave door mij mee geschreeuwd. Alanis is een Godin, echt waar.

Stoosh- Skunk Anansie

Ik ging best lekker in mijn rockqueen-fase en ontdekte vervolgens via Top of the Pops (dat keek ik toen op de BBC, omdat ik vond dat ze in de UK betere muziek uitbrachten dan in Nederland) Skin van de band Skunk Anansie. Wow! Mind was blown. 

Wat een geweldige stem en wat een fantastische – en toch ook wel intimiderende- uitstraling had zij! Ik kocht de eerste CD, waar het fantastische nummer Weak opstond, en daarna hield ik ze nauwlettend in de gaten om hun nieuwe muziek niet te missen.

Hun 2e CD, Stoosh, had ik illegaal op een cassettebandje gezet. Dat was toen je in de bibliotheek nog CD’s mocht lenen en men een oogje toekneep bij dat soort verboden praktijken. Op Stoosh stond onder andere dit grijsgedraaide hitnummer dat iedereen van mijn generatie kent. Ik had het liedje oprecht al in geen jaren gehoord, maar toen ik ‘m net weer opzocht voor dit artikel werd ik er weer door geraakt.

Live- Throwing Copper

Last but not least: weer een zanger met een God-complex. Maar dat is hem vergeven, want hij is gewoon ontzettend goed. Ook deze CD, Throwing Copper, heb ik ‘geleend’ bij de bieb, want ik was maar een arme scholier, en vervolgens heb ik ‘m zo vaak beluisterd dat het cassettebandje versleten raakte.

Ed Kowalczyk van Live zagen wij jaren geleden bij Rockin’ Park en dat was een onvergetelijk optreden. Ik was zo blij om deze band jaren na mijn eerste ontdekking eindelijk Live te zien 😉

Toen Lightening Crashes, een all time favorite, meegezongen werd door een paar honderd mensen uit het publiek was dat toch wel even een momentje… De band zelf ging er ook helemaal in op. De bijbehorende videoclip krijgt meteen een hele emotionele lading nu ik zelf moeder ben.

Natuurlijk zijn dit niet de enige CD’s die ik draaide. Zo was en ben ik ook fan van Lenny Kravitz, Tori Amos, K’s Choice, Pearl Jam, The Cranberries, Rage Against The Machine, Texas en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar op de een of andere manier kwamen deze 4 CD’s het eerste in me op.

Welke CD’s heb jij in je tienertijd grijs gedraaid?

Betoverd door Song of the Sea

Mijn kleuter stond erop: ik móest Song of the Sea kijken, een tekenfilm die ze eerder samen met haar vader keek. ‘Ik kreeg er tranen van,’ biechtte ze op.

Emotioneel incontinent

Oh dear. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik sinds de geboorte van mijn dochter emotioneel incontinent ben, dus ik hield mijn hart vast. Maar mijn mini-me is behoorlijk goed van mijn smaak op de hoogte en ook mijn wederhelft hield vol dat ik Song of the Sea echt moest gaan kijken, dus afgelopen weekend keken we de film samen nog een keer.

Waar gaat Song of the Sea over?

Ben en zijn zusje Saoirse wonen samen met hun vader Conor en schaapshond Cú in een vuurtoren op een eiland bij de Ierse kust. Hun moeder is in de nacht van Saoirses geboorte spoorloos verdwenen, iets wat Ben zijn zusje stiekem kwalijk neemt en waar Connor nooit overheen is gekomen.

Op Saoirses 6e verjaardag komt hun oma op verjaardagsvisite en treft een in haar ogen onhoudbare situatie aan. Conor zit er volledig doorheen, Soairse heeft ondanks haar leeftijd nog geen enkel woord gesproken en Ben heeft de pest aan zijn zusje omdat zij alle aandacht van zijn vader krijgt.

Na een vreemde nacht, waarin Saoirse een jas aantrekt uit haar moeders kast en na het spelen met een betoverde schelp tijdelijk in de zee verdwijnt, is voor oma de maat vol. Er moet iets veranderen, en daarom besluit ze om haar kleinkinderen mee te nemen naar haar huis in de grote stad. Dat is een betere plek om op te groeien dan op het eiland.

De kijker weet dan al dat Saoirse net als haar moeder een selkie is, een mythisch wezen dat van een zeehond in een mens kan veranderen.
Saoirse heeft als laatste selkie een belangrijke missie: ze moet het lied van de zee zingen om een eerdere vloek op te heffen, zodat iedereen weer gelukkig kan zijn.

Tot groot ongenoegen van Conor, die zijn kinderen bij hem wil houden, en van Ben, die op het eiland wil blijven, vertrekken ze echter de volgende dag met hun oma naar het vasteland.

De verhuizing naar haar oma doet Saoirse eerder kwaad dan goed, en als ze op Halloween op de betoverde schelp van haar moeder fluit is dit het startsein voor een reeks vreemde gebeurtenissen waardoor hun afkomst en missie duidelijk wordt.

Broer en zus besluiten te vluchten om de missie te voltooien, maar daardoor moeten ze eerst langs een paar mythische figuren die ze in eerste instantie alleen maar uit de volksverhalen van hun moeder dachten te kennen. Zal het Saoirse lukken om op tijd het lied te zingen?

Wat vonden wij van Song of the Sea?

Als je gewend bent aan de standaard Disney- en Pixar animatiefilms, komt de animatiestijl van Song of the Sea in eerste instantie wat ouderwets en ‘plat’ over. Daardoor moest ik er ook even inkomen. Het is geen type film waarin je meteen weet hoe het verhaal in elkaar zit, de maker heeft echt de tijd genomen om het verhaal goed te vertellen.

Tegelijkertijd gaf de uitvoering en langzame aanloop dit Ierse sprookje juist extra magie mee. Het kleurgebruik, de personages, het landschap: alles was prachtig, sprookjesachtig en grillig getekend, alsof je als kijker in een kunstig geschilderde fantasiewereld terecht komt.

Het verhaal zelf is hartverwarmend, meeslepend en ontroerend. Zeker het laatste half uur wordt je als kijker helemaal in beslag genomen door de mooie beelden en de ontknoping van het verhaal. Ook de Ierse soundtrack is perfect passend. Ik was echt betoverd door zoveel schoonheid en mijn kleuter zat ook deze 2e keer met open mond en rode wangen te kijken. Hier kan Disney nog wel een puntje aan zuigen.

Song of the Sea werd in 2015 genomineerd voor een Oscar maar kon deze nominatie niet verzilveren. Jullie raden het al: Disney won. En hoe groot mijn liefde voor Disney ook is: Shame on you, Academy Awards. Song of the Sea is net zo magisch als een parel in een oester.

Deze film is in Nederland nooit in de bioscoop uitgebracht, waardoor hij in eerste instantie volledig langs mijn kind en mij heen is gegaan. Gelukkig is hij On Demand en natuurlijk op DVD alsnog te bekijken. Gaat dat zien!

Koop bij bol.com

De serie ‘You’, en waarom ik mijn social media op privé zette

In de kerstvakantie keken mijn man en ik samen naar ‘You’, een serie over een stalkende man die behoorlijk veel op zanger John Mayer lijkt. Read More

Talent

Tijdens het opvouwen van de was komt mijn dochter de kamer binnen, op handen en voeten, terwijl ze ritmisch op en neer springt.
‘Wat ben jij nou aan het doen?’ vraag ik. Read More

Dochterlief schrijft #4: het zwarte gat na de NaNoWriMo

Eind november vorig jaar bevond ik me ergens tussen totale euforie en volledige uitputting: ik had NaNoWriMo gewonnen en 50.000 woorden geschreven.
Read More

Kinderboekenhoek: De rijke uren van Jacominus Gainsborough – Rébecca Dautremer

Hij lonkte naar me vanaf de rijk gevulde boekenplank bij onze favoriete kinderboekenwinkel: Jacominus Gainsborough, mogelijk het schattigste konijn na Nijntje Pluis. Read More

Waar ik dankbaar voor was in 2018 (een terugblik)

Schreef ik eerder al over dingen die ik niet meer ga doen in 2019 en hoe 2018 best een pittig jaar was: zonder schaduw is er natuurlijk geen licht. Read More

Dit ga ik niet meer doen in 2019

Het jaar 2018 telt nog exact 4 dagen als ik dit stukje schrijf. Net las ik mijn lijstje met ‘voornemens’ voor 2018 nog even door. Wat heb ik er waar van gemaakt? Een hele hoop, eigenlijk. Maar daar wil ik het in dit artikel (nog) niet over hebben. Read More

Le Chalet: de reden dat ik vanaf nu heel anders door kleine Franse dorpjes ga rijden

Toen mijn man en ik alle Scandinavische en Amerikaanse thrillers op Netflix hadden gekeken, waren we toe aan iets anders. Iets van Franse bodem, bijvoorbeeld. We werden op onze wenken bediend met Le Chalet. Read More

Lichtjes in de bomen

Weet je waarom we Kerstmis vieren?’ vraagt ze terwijl ze vaart mindert. De pompon op haar nieuwe muts wiebelt nog na. ‘Ja hoor,’ antwoord ik.

Ze kijkt me argwanend aan. ‘Door baby Jezus. Daarom vieren we Kerstmis. Wilde je dat zeggen?’ Ik vertraag mijn pas even. O ja. Ze zit natuurlijk op een katholieke school. Ik knik zelfverzekerd. ‘Door Jezus, ja. Precies wat ik had willen zeggen.’ 

Lege stoelen

‘Maar weet je wat ik niet snap?’ zegt ze met een serieuze frons op haar voorhoofd. ‘Jezus is toch geen baby meer. Hij is al lang dood. En toch vieren we nog steeds Kerstmis.’ ‘Dat is omdat mensen hem zo lief vinden. Kerstmis is het feest van licht en liefde. Voor mama in ieder geval wel.’ 

Liefde is een woord dat ze snapt. Dat voelt, zoals ze een keer heel wijs zei, als ‘een warme buik.’ Ze gebruikt het woord te pas en te onpas. Zo is ze om de dag verliefd op haar vader en mij. Een oude pasfoto van haar vader heeft ze op haar nachtkastje gelegd, naast een poppetje dat op mij lijkt en haar andere relikwieën. O wee als ik het waag ze te verplaatsen.

‘Daarom hebben we ook een kerstboom,’ ga ik verder. Voor de lichtjes die weer mogen branden. En daarom komen mensen die elkaar lief vinden bij elkaar om Kerstmis te vieren.’ Ik heb het niet over de lege stoelen aan tafels, en aan hoe dat er in de loop van de tijd steeds meer worden.

Verwondering en lichtjes in de bomen

Sinds zij er is zie ik de decembermaand door haar onschuldige ogen. Haar glimmende gezicht bij het uitkiezen van een kerstboom. Haar zelf uitgekozen, kitscherige kerstfiguurtjes in de boom. Het grote verlangen naar sneeuw en de vraag of er pakjes onder de boom komen te liggen. De kerstviering op school en de lichtjes in de gangen. ‘Ik hou er zo van, van Kerstmis,’ verzucht ze gelukkig.

Ik kan me de kerstvieringen uit mijn jeugd nog goed herinneren. Het jurkje met Schotse ruit dat ik aan mocht toen we ‘s avonds op school boerenkool gingen eten. Het was er warm en overal brandden kaarsjes. De jongens droegen vlinderstrikjes, de meisjes en juffen mooie jurken. De Vienneta-ijstaart lag op ons te wachten als dessert. Van spanning kreeg ik geen hap door mijn keel.

Kerstmis was een feest van magie en verwondering, niet van verlies en gemis. Dat laatste is me helaas niet bespaard gebleven, zoals het niemand bespaard blijft. Ook de kinderen van nu niet. Daarom leg ik de nadruk op de liefde.

Laat het nog heel lang zo voor haar blijven,’ wens ik terwijl ik van dat vrolijke bewegelijke lijfje naar de grijze lucht boven ons kijk. Verwondering en lichtjes in de bomen. Alle stoelen aan tafel gevuld. Voor missen is nog tijd genoeg.

Photo by Mourad Saadi on Unsplash